การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชุมชนวังหมัน จังหวัดชัยนาท
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประวัติศาสตร์ความเป็นมาของท้องถิ่นชุมชนวังหมัน และ 2) ศึกษาการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชุมชนวังหมัน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผ่านการศึกษาเอกสารหลักฐาน การสัมภาษณ์ และการอภิปรายกลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า ชุมชนวังหมันเป็นชุมชนชาวลาวครั่งที่อพยพมาตั้งถิ่นฐานในบริเวณพื้นที่ตำบลวังหมันตั้งแต่สมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ในอดีตชุมชนมีขนาดเล็กดำรงวิถีชีวิตตามแบบชุมชนชาวลาวที่รักษาวัฒนธรรมและความเชื่อตามแบบชาวลาวครั่งอย่างชัดเจน ต่อมา ชุมชนลาวครั่งวังหมันมีการขยายครอบครัว แต่งงานกับชาวไทย ชาวจีน และชาวลาวในพื้นที่ข้างเคียง ทำให้มีประชากรเพิ่มมากขึ้น ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมาพื้นที่ชุมชนวังหมันถูกทำลายจากการตัดไม้เผาถ่าน เกิดภาวะแห้งแล้งชาวชุมชนจึงเริ่มประสบปัญหาการทำการเกษตรที่เป็นอาชีพหลัก จึงอพยพออกไปหางานทำในท้องที่อื่นๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรม ประกอบกับในปัจจุบันชาวชุมชนรุ่นใหม่ไม่มีความพยายามที่จะรักษาเอกลักษณ์และวิถีชีวิตดั่งเดิมของชุมชน ปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของชุมชนวังหมัน คือ สภาพพื้นที่ทำกินแห้งแล้งและการขาดแคลนน้ำ การเกิดปัญหาการอพยพย้ายถิ่นเพื่อประกอบอาชีพ รวมถึงค่านิยมของคนรุ่นใหม่ภายในชุมชน ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชุมชนวังหมัน ทั้งด้านภาษา การแต่งกาย การประกอบอาชีพ ประเพณี และการใช้ภูมิปัญญาภายในท้องถิ่น สูญเสียเอกลักษณ์สำคัญของชุมชนชาวลาวครั่ง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กวี รักษ์พลอริยคุณ. (2546). การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชุมชนย่านตลาดพลู. (วิทยานิพนธ์ปริญญา-ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
จรัญ พรหมอยู่. (2526). ความเข้าใจเกี่ยวกับสังคมไทย. โอเดียนสโตร์.
จามะรี เชียงทอง. (2543). พลวัตของชุมชนในการจัดการทรัพยากร : สถานการณ์ประเทศไทย. สำนักงานกองทุนสนับสนุน-การวิจัย.
จารุภา ศิริธุวานนท์. (2551). การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมชุมชนมอญเกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2537). วัฒนธรรมหมู่บ้านไทย. สร้างสรรค์.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2552). ประสบการณ์และความเห็นบางประการของรัฐบุรุษอาวุโส ปรีดี พนมยงค์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). มูลนิธิเด็ก.
เจ้าพระยาทิพากรวงศ์. (2504ก). พระราชพงศาวดาร รัชกาลที่ 3 เล่ม 1. คุรุสภา.
เจ้าพระยาทิพากรวงศ์. (2504ข). พระราชพงศาวดาร รัชกาลที่ 3 เล่ม 2. คุรุสภา.
ธิดา สาระยา. (2539). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น : ประวัติศาสตร์ที่สัมพันธ์กับสังคมมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). เมืองโบราณ.
นิเทศ ตินณะกุล. (2544). การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรม. โครงการผลิตตำราและเอกสารการสอนคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บังอร ปิยะพันธุ์. (2540). ลาวในกรุงรัตนโกสินทร์. มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
ผจงจิตต์ อธิคมนันทะ. (2545). การเปลี่ยนแปลงสังคมและวัฒนธรรม. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พวงผกา ประเสริฐศิลป์. (2542). ประเพณีไทยกับการเปลี่ยนแปลงตามกระแสวัฒนธรรมโลก. เสมาธรรม.
พิเนตร ดาวเรือง. (2552). กระบวนการศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่นอย่างมีส่วนร่วมเพื่อการจัดการพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดพุทธมงคล ตำบลคันธารราษฎร์ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต).มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พิศมัย เอี่ยมกิจ. (2550). การศึกษาสภาพการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตทางด้านเศรษฐกิจและสังคมของชุมชนลาวโซ่ง ตำบลดอนคลัง จังหวัดราชบุรี. มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.
สุเทพ สุนทรเภสัช. (2540). มานุษยวิทยากับประวัติศาสตร์. เมืองโบราณ.
สุนธร หิรัญวงษ์. (2541). เอกสารประกอบการสอนประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. สถาบันราชภัฏเทพสตรี.
สุภาภรณ์ จินดามณีโรจน์. (2554). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นย่านเก่าในกรุงเทพมหานคร. เอราวัณการพิมพ์.
อรณิชา ภมรเวชวรรณ. (2560). อัตลักษณ์ชาติพันธุ์ของชาวลาวครั่ง : กรณีศึกษาชุมชนลาวครั่งหมู่บ้านกุดจอก จังหวัดชัยนาท. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อานันท์ กาญจนพันธ์. (2543). “แนวความคิดและวิธีการศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่นในมิติทางวัฒนธรรม”. วารสารสถาบันวิจัยศิลปวัฒนธรรม, 7(1), 18-25.