ศักยภาพของการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์แบบบูรณาการอย่างยั่งยืนของชุมชนบางแม่หม้าย จังหวัดสุพรรณบุรี

Main Article Content

จิตราภรณ์ เถรวัตร
อุทุมพร เรืองฤทธิ์
ฐาปกรณ์ ทองคำนุช
เบญจรงค์ พื้นสะอาด

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1.ตรวจสอบทรัพยากรท่องเที่ยวในชุมชนบางแม่หม้าย 2.วิเคราะห์สภาพแวดล้อมภายในและสภาพแวดล้อมภายนอกของการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน และ 3.ศึกษาศักยภาพของการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์แบบบูรณาการอย่างยั่งยืนของชุมชนบางแม่หม้าย จังหวัดสุพรรณบุรี การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบรายการศึกษาชุมชน แบบตรวจสอบทรัพยากรทางการท่องเที่ยว แบบสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบมีส่วนร่วม และการประชุมกลุ่มย่อย มีผู้ให้ข้อมูลจากภาครัฐ เอกชน ประชาชน และนักท่องเที่ยวชาวไทย จำนวน 32 คน ผู้วิจัยได้นำข้อมูล มาวิเคราะห์เชิงเนื้อหา จัดลำดับความสำคัญ จัดกลุ่มเนื้อหา รวมถึงการวิเคราะห์ จำแนก และสรุปประเด็นสำคัญ ผลการศึกษาพบว่า มีทรัพยากรธรรมชาติ ได้แก่ แม่น้ำท่าจีน ทรัพยากรวัฒนธรรม ได้แก่ วัดอาน บ้านเรือนไทย ทรัพยากรเหตุการณ์สำคัญ ได้แก่ ประเพณีทำขวัญข้าวแม่โพสพ ประเพณีแข่งเรือยาว ทรัพยากรกิจกรรม ได้แก่ กิจกรรมนั่งรถอีแต๋นชมตาลกลุ่มและตาลเรียง 100 ต้น ทรัพยากรบริการ ระบบสาธารณูปโภคในชุมชน เช่น ไฟฟ้า ประปา สำหรับการวิเคราะห์สภาพแวดล้อมภายในและภายนอกของชุมชนบางแม่หม้าย จุดแข็ง คือ ที่ตั้งเข้าถึงสะดวกเชื่อมโยงแหล่งท่องเที่ยวโดยรอบ จุดอ่อน ขาดแผนยุทธศาสตร์แผนตลาด แผนการอนุรักษ์และขาดบุคลากรเพื่อดำเนินการพัฒนา โอกาส ทิศทางในอนาคตที่ประชุมกลุ่มย่อยเห็นว่ามีโอกาสในการพัฒนา การท่องเที่ยวเพื่อให้สอดคล้องกระแสโลกด้านการท่องเที่ยวธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม วัฒนธรรม เกษตร และอาหาร เกษตรและอาหาร อุปสรรค อันเนื่องมาจากมีจุดหมายปลายทางที่มีคู่แข่งโดยรอบ ซึ่งเป็นอุปสรรคทางด้านการพัฒนาท่องเที่ยว ภัยพิบัติธรรมชาติ เช่น อุทกภัย มลพิษทางน้ำ อากาศ ศักยภาพด้านทรัพยากรท่องเที่ยว มีความหลากหลาย มีทรัพยากรธรรมชาติที่โดดเด่น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เถรวัตร จ., เรืองฤทธิ์ อ., ทองคำนุช ฐ., & พื้นสะอาด เ. (2025). ศักยภาพของการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์แบบบูรณาการอย่างยั่งยืนของชุมชนบางแม่หม้าย จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารศิลปศาสตร์ มทร.กรุงเทพ, 7(1), 44–57. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/larts-journal/article/view/270166
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

United Nations World Tourism Organization. (2017). UNWTO Tourism Highlights 2017. https://www.e-unwto.org/doi/pdf/10.18111/9789284419029.

Division of Tourism and Sports Economy Ministry of Tourism and Sports. (2019). ANNUAL REPORT 2019. https://www.mots.go.th/download/AnnualReport/AnnualReport2562compressed.pdf

Richards and Raymond. (2000). Creative tourism. ATLAS News. 23, 16-20.

กิติพัฒน์ นนทปัทมะดุลย. (2546). การวิจัยเชิงคุณภาพในสวัสดิการสังคม : แนวคิดและวิธีวิจัย. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พิพัฒน์ นนทนาธรณ์. (2555). การจัดการจริยธรรมธุรกิจ : ฐานรากของซีเอสอาร์. ศูนย์ผู้นำธุรกิจเพื่อสังคม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ยุวัฒน์ วุฒิเมธี. (2534). การพัฒนาชุมชน : จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. บางกอกบล็อก.

เมตต์ เมตต์การุณ์จิต. (2556). ยุทธศาสตร์การพัฒนา : จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติเชิงรุก. บุ๊คพอยท์วิชาการ.

Cooper, T. (2012). The value of longevity: product quality and sustainable consumption. Global Research Forum on Sustainable Consumption and Production. http://grf-spc.weebly.com/uploads/ 2/1/3/3/21333498/cooper-paper.pdf

พยอม ธรรมบุตร. (2558). แนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนพื้นฐานอัตลักษณ์และวิถีไทย แบบบูรณาการอย่างยั่งยืน ในเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ. 13(3), 1-11.

เอกชัย บุญยาทิษฐาน. (2553). คู่มือการวิเคราะห์ SWOT อย่างมืออาชีพ. ส.เอเชียเพรส.

นันทิยา หุตานุวัตร และณรงค์ หุตานุวัตร. (2551). คิดกลยุทธ์ด้วย SWOT (พิมพ์ครั้งที่ 7). มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

สุดแดน วิสุทธิลักษณ์. (2556). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.

Binkhorst, E. (2006). The Co–Creation Tourism Experience. http://www.esade.edu/ cedit2006/pdfs2006 /papers/esther_binkhorst_paper_esade_may_06.pdf

สถาบันพัฒนาการท่องเที่ยวเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. (2548). เอกสารประกอบการสอน วิชาการวางแผนการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

เอื้อมพร หลินเจริญ. (2554). การพัฒนารูปแบบจัดกระบวนการเรียนรู้ เรื่องการศึกษาชุมชนเพื่อสืบค้นองค์ความรู้และ ภูมิปัญญาท้องถิ่น. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 2(17), 23-36.

สุภางค์ จันทวานิช. (2561). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 24). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

องค์การบริหารส่วนตำบลบางใหญ่. (2557). สภาพทั่วไป. https://www.bangyai.go.th/condition.php.

ดารารัตน์ ธัญญผล. (2564). ประวัติชุมชนบ้านบางแม่หม้าย ตำบลบางใหญ่ จังหวัดสุพรรณบุรี https://www.gotoknow.org/ posts/694518

วีรพล น้อยคล้าย และพะยอม ธรรมบุตร. (2563). ศักยภาพการท่องเที่ยว และแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวแบบบูรณาการอย่างยั่งยืนในจังหวัดลพบุรี. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์. 22(2), 109-120.

ธีระภัทรา เอกผาชัยสวัสดิ์. (2554). ชุมชนศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12. สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่ 2 (พ.ศ.2560 – 2564). สำนักงานปลัด กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.