หลักธรรมาภิบาล บนฐานวิถีวัฒนธรรมการแต่งงาน กลุ่มชาติพันธุ์ม้ง จังหวัดตาก
Main Article Content
บทคัดย่อ
The purposes of this article were to study the marriage culture of the Hmong ethnic group in Tak Province and to elucidate the principles of good governance that are derived from this cultural identity. This work was the document-based study and used the comprehensive content analysis. The study unveiled intriguing findings as follows. Firstly, it revealed that the ancestors of the Hmong community had passed down a wealth of historical stories, which played a crucial role in shaping and preserving the marriage culture among the group members. Furthermore, the study also highlights the inheritance, conservation and adaptability of this cultural identity in response to the evolving social context. Secondly, the analysis emphasized that the identity of the marriage culture established a balanced sense of belonging and fostered robust relationships between leaders and group members. Hence, this research provided a profound understanding of the marriage culture within the Hmong ethnic group and valuable insights into the implications for promoting effective governance practices in Tak Province.
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จุฑาพรรธ์ (จามจุรี) ผดุงชีววิต. (2551). วัฒนธรรม การสื่อสารและอัตลักษณ์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ติน ปรัชญพฤทธิ์. (2551). การบริหารการพัฒนา ความหมาย เนื้อหา แนวทาง และปัญหา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิยพรรณ (พลวัฒนะ) วรรณศิริ. (2550). มานุษยวิทยาสังคมและวัฒนธรรม.เอ็กซเปอร์เน็ท.
ประเวศ วะสี. (2547). การพัฒนาต้องเอาวัฒนธรรมเป็นตัวตั้ง. (พิมพ์ครั้งที่ 3). หมอชาวบ้าน.
พิษณุ บุญนิยม. (2559). คุณธรรมและจริยธรรม สำหรับนักรัฐประศาสนาศาสตร์. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
ยศ สันตสมบัติ และคณะผู้วิจัย. (2547). นิเวศวิทยาชาติพันธุ์ทรัพยากรชีวภาพและสิทธิชุมชน. วิทอินดีไซน์.
ยิ่งยง เทาประเสริฐ. (บรรณาธิการ). (2549). ตำราการแพทย์และสมุนไพร.วิทยาลัยการแพทย์พื้นบ้านและการแพทย์ทางเลือก มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
ยุกติ มุกดาวิจิตร. (2548). อ่าน “วัฒนธรรมชุมชน” วาทศิลป์และการเมืองของชาติพันธุ์นิพนธ์แนววัฒนธรรมชุมชน. ฟ้าเดียวกัน.
ยุรารัตน์ พันธุ์ยุรา และคณะ. (2551). หน้าที่พลเมือง วัฒนธรรม และการดำเนินชีวิตในสังคม. เอมพันธ์.
รุ่งคุณ มหาปัญญาวงศ์. (2550). การประยุกต์ใช้มิติทางวัฒนธรรมกับยุทธศาสตร์ทหารเพื่อการพัฒนา. วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาศิลปศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศิราพร ณ ถลาง. (2552). ทฤษฏีคติชนวิทยา : วิธีวิทยาในการวิเคราะห์ ตำนาน-นิทานพื้นบ้าน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิราพร ณ ถลาง. (2559). มองคติชน เห็นตัวตน ชาติพันธุ์. ศูนย์มนุษย์วิทยาสิรินธร.
ศูนย์มนุษย์วิทยาสิรินธร. (2547). วาทกรรมอัตลักษณ์. โอ.เอส.เริ้นติ้งเฮ้าส์. (องค์การมหาชน).
สำนักงานสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ และสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2562). “ร่าง” นโยบายและยุทธศาสตร์การอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม พ.ศ. 2563-2570 และแผนด้านวิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม พ.ศ. 2563-2565.
สุขเกษม ขุนทอง. (2557). รูปแบบการพัฒนาชุมชนบนฐานนิเวศวัฒนธรรมชุมชน : กรณีศึกษาชุมชนกะเหรี่ยง (ปกาเกอะญอ) อำเภอพบพระ จังหวัดตาก.มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
สุขเกษม ขุนทอง. (2561). แนวทางการป้องกันพฤติกรรมการเสพย์สารเสพติดบนฐานจารีตม้งแบบมีส่วนร่วมของนักเรียนโรงเรียนบ้านเจดีย์โคะ อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก. มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
สุภางค์ จันทวานิช. (2559). ทฤษฏีสังคมวิทยา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนิวัช แก้วจำนง. (2555). จริยธรรมทางธุรกิจ. นำศิลป์โฆษณา.
อุทัย ปริญญาสุทธินันท์. (2561). การพัฒนาชุมชน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.