กลวิธีทางภาษาที่ใช้ในวัจนกรรมการตอบการตักเตือนของคู่สนทนาที่มีเพศ สถานภาพและความสนิทต่างกันในภาษาไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีทางภาษาที่ผู้พูดภาษาไทยใช้ในวัจนกรรมการตอบการตักเตือน และพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างกลวิธีทางภาษาที่ใช้ในวัจนกรรมดังกล่าวกับปัจจัยเรื่องเพศของผู้พูด สถานภาพ และความสนิทของคู่สนทนา ผู้วิจัยเก็บข้อมูลจากแบบสอบถามแบบเติมเต็มบทสนทนาชนิดให้เขียนตอบ (Written Discourse Completion Task; WDCT) กลุ่มตัวอย่างผู้พูดภาษาไทย จำนวน 400 คน แบ่งเป็นเพศชาย 200 คน และเพศหญิง 200 คน ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างผู้พูดภาษาไทยเลือกใช้กลวิธีทางภาษาในวัจนกรรมการตอบการตักเตือนจำนวนทั้งสิ้น 2 กลวิธีใหญ่ เรียงลำดับความถี่จากมากไปหาน้อยได้ดังนี้ 1. กลวิธีทางภาษาแบบรักษาความสัมพันธ์ของคู่สนทนา (ร้อยละ 84.39) และ 2. กลวิธีทางภาษาแบบแสดงความไม่เห็นด้วย หรือเห็นแย้งกับการตักเตือนของคู่สนทนา (ร้อยละ 15.61) ส่วนผลการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างกลวิธีทางภาษาที่ใช้ในวัจนกรรมการตอบการตักเตือนกับปัจจัยเรื่องเพศของผู้พูด สถานภาพและความสนิทของคู่สนทนา พบว่า ปัจจัยเรื่องเพศของผู้พูด สถานภาพและความสนิทของคู่สนทนามีผลต่อการเลือกใช้กลวิธีทางภาษาในวัจนกรรมการตอบการตักเตือนของผู้พูดภาษาไทย ดังจะเห็นได้จากค่า p ของกลวิธีทางภาษาทั้งหมดต่ำกว่าระดับนัยสำคัญที่ 0.05 (P<0.05)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จีรรัตน์ เพชรรัตนโมรา. (2544). การศึกษาการแสดงการขอโทษของผู้พูดที่มีสถานภาพต่างกันในภาษาไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ชาญวิทย์ เยาวฤทธา. (2554). แนวคิดเรื่อง "บุญคุณ" กับวัจนกรรม 3 ชนิดในสังคมไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ณัฐพร พานโพธิ์ทอง. (2555). เอกสารคำสอนรายวิชา 2201783 การวิเคราะห์ภาษาไทยตามแนววัจนปฏิบัติศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง) [เอกสารอัดสำเนา]. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2546). สิทธิและความเกรงใจ: วัฒนธรรมความจน. กรุงเทพฯ: แพรว.
ปราณี กุลละวณิชย์, กัลยา ติงศภัทิย์, ม.ร.ว., สุดาพร ลักษณียนาวิน และอมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2544). ภาษาทัศนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรหมินทร์ ประไพพงษ์. (2562). วัจนกรรมการขู่ในภาษาไทย: กรณีคู่สนทนาที่มีสถานภาพเท่ากัน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
เพชรีภรณ์ เอมอักษร. (2549). กลวิธีการบอกเลิกสัญญาในภาษาไทย: กรณีผู้พูดที่มีสถานภาพต่างกัน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
รัมภ์รดา กองช้าง. (2560). กลวิธีการตอบถ้อยคำนัยผกผันในภาษาไทย: กรณีคู่สนทนาที่มีสถานภาพเท่ากัน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
รุ่งอรุณ ใจซื่อ. (2549). วัจนกรรมการแสดงความไม่พอใจในภาษาไทย: กรณีนิสิตนักศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
วิมลพักตร์ พรหมศรีมาศ. (2543). กลวิธีการตอบปฏิเสธวัจนกรรมการแสดงความปรารถนาดีในภาษาไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
สิทธิธรรม อ่องวุฒิวัฒน์. (2549). วัจนกรรมการตักเตือนในภาษาไทย: กรณีศึกษาครูกับศิษย์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
สิทธิธรรม อ่องวุฒิวัฒน์. (2558). การแสดงความเห็นแย้งในปริจเฉทการสนทนาในภาษาไทยและข้อคำนึงที่เป็นเหตุจูงใจ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
สิทธิธรรม อ่องวุฒิวัฒน์. (2562). กลวิธีทางภาษาที่ใช้ในการตอบรับการตักเตือนในภาษาไทยและข้อคำนึงที่เป็นเหตุจูงใจ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 10(2), 234-252.
สุนทรี โคมิน และสนิท สมัครการ. (2522). รายงานวิจัย เรื่องค่านิยมและระบบค่านิยมไทย: เครื่องมือในการสำรวจวัด. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์.
สุพัตรา สุภาพ. (2529). สังคมและวัฒนธรรมไทย: ค่านิยม ครอบครัว ศาสนาและประเพณี. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
สุภมาส อังศุโชติ, สมถวิล วิจิตรวรรณา และรัชนีกูล ภิญโญภานุวัฒน์. (2557). สถิติการวิเคราะห์สำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์: เทคนิคการใช้โปรแกรม LISREL. กรุงเทพฯ: เจริญมั่นคงการพิมพ์.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2541). ภาษาศาสตร์สังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรวี บุนนาค. (2550). กลวิธีการแสดงความผิดหวังในภาษาไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ฉบับไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
Austin, J. L. (1962). How to do Thing with Word. New York: Longman.
Kanittanan, W. (1993). Politeness in Bangkok Thai. Bangkok: Thammasat University Press.
Klausner, W. J. (1981). Reflections on Thai Culture. Bangkok: Suksit Siam.
Mole, R. L. (1973). Thai Values and Behavior Patterns. Canada: M. G. Hurtig Ltd. Edmonton.
Mulder, N. (1996). Inside Thai society: An interpretation of everyday life. Amsterdam: Pepin Press.
Panpothong, N. (1999). The functions of Metaphor from the Thai Speaker’s point of view. Journal of Thai Language and Literature, 16(1), 259-268.
Phillips, H. P. (1970). Thai peasant personality: the pattern of interpersonal behavior in the village of
Podhisita, C. (1998). Buddhism and Thai world view. In Amara Ponsapich (eds), Tradittionnal and Changing Thai World View, Chulalongkorn University, Bangkok.
Searle, J. R. (1969). Speech act. London: Cambridge University Press.
Takahashi, T. & Beebe, L, M. (1993). Cross-Linguistic Influence in the Speech Act of Correction. In Kasper, G., and Blum-Kulka,S (etds.), Interlanguage Pragmatics, Oxford University, New York.
