การออกแบบชุดติดกันด้วยเทคนิคการสร้างแพทเทิร์นสามมิติจากผ้ามัดหมี่ จังหวัดลพบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องการออกแบบชุดติดกันด้วยเทคนิคการสร้างแพทเทิร์นสามมิติจากผ้ามัดหมี่ จังหวัดลพบุรี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ออกแบบและตัดเย็บชุดติดกันด้วยเทคนิคการสร้างแพทเทิร์นสามมิติจากผ้ามัดหมี่ จังหวัดลพบุรี 2) ประเมินความพึงพอใจของสตรีที่มีต่อการออกแบบชุดติดกันด้วยเทคนิคการสร้างแพทเทิร์นสามมิติจากผ้ามัดหมี่ จังหวัดลพบุรี กลุ่มตัวอย่าง คือ อาจารย์ คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ที่เป็นเพศหญิง จำนวน 40 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามประเมินความพึงพอใจ ใช้วิธีสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง และนำผลที่ได้มาวิเคราะห์หาข้อมูลทางสถิติค่าร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Means) และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) ผลการวิจัย พบว่า ผ้ามัดหมี่มีความโดดเด่นที่เป็นอัตลักษณ์เฉพาะตัว มีกรรมวิธีการผลิตโดยนำเส้นด้ายมามัดเป็นเปลาะ ๆ ตามลวดลาย แล้วนำไปย้อมสีให้เกิดสีสันและลวดลายตามที่ต้องการ เมื่อนำผ้ามัดหมี่มาออกแบบชุดติดกันด้วยเทคนิคการสร้างแพทเทิร์นสามมิติ ทำให้ชุดมีมิติพิเศษที่เหมาะกับลวดลายผ้ามัดหมี่ซึ่งมีความอ่อนช้อย เมื่อนำมาตัดชุดติดกัน การจัดวางลวดลายของผ้ามีความต่อเนื่องของลวดลายที่ชัดเจนและสวยงาม ในการออกแบบและตัดเย็บชุดติดกันด้วยเทคนิคการสร้างแพทเทิร์นสามมิติจากผ้ามัดหมี่ ออกแบบ จำนวน 3 Set (ทั้งหมด 9 แบบ) ดังนี้ 1) Set A เป็นการใช้เทคนิคการบิดผ้า 2) Set B เป็นการใช้เทคนิคการถ่วงผ้า 3) Set C เป็นการใช้เทคนิคการพลิกกลับ โดยให้ผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบเป็นผู้คัดเลือกให้เหลือ Set ละ 1 แบบ ได้ผลการคัดเลือกจากผู้เชี่ยวชาญ ดังนี้ Set A แบบที่ 2, Set B แบบที่ 1 และ Set C แบบที่ 3 ผู้วิจัยนำชุดที่ผ่านการคัดเลือกจากผู้เชี่ยวชาญไปสร้างต้นแบบ และสอบถามกลุ่มตัวอย่างเพื่อประเมินความพึงพอใจของสตรีที่มีต่อการออกแบบชุดติดกันด้วยเทคนิคการสร้างแพทเทิร์นสามมิติจากผ้ามัดหมี่ โดยภาพรวมอยู่ในระดับความพึงพอใจมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายชุดพบว่า Set B แบบที่ 1 อยู่ในระดับความพึงพอใจมากที่สุด ผู้ตอบแบบประเมินพิจารณาด้านรูปแบบความสวยงาม เป็นอันดับแรก รองลงมาด้านการออกแบบ และน้อยที่สุดด้านประโยชน์ในการใช้สอย รองลงมา คือ Set C แบบที่ 3 อยู่ในระดับความพึงพอใจมากที่สุด ผู้ตอบแบบประเมินพิจารณาด้านการออกแบบเป็นอันดับแรก รองลงมาด้านรูปแบบความสวยงาม และน้อยที่สุดด้านประโยชน์ในการใช้สอย ชุดที่มีความพึงพอใจน้อยที่สุด คือ Set A แบบที่ 2 อยู่ในระดับความพึงพอใจมาก ผู้ตอบแบบประเมินพิจารณาด้านประโยชน์ในการใช้สอยเป็นอันดับแรก รองลงมาด้านรูปแบบความสวยงาม และน้อยที่สุดด้านการออกแบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา บัวบุตร, สุธน กันดิษฐ์ และ อัมพร โสภารัตน์. (2552). การตกแต่งชุดทำงานสตรีด้วยผ้ายกเมืองนครศรีธรรมราช. (ปริญญานิพนธ์, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ).
กิตติกรณ์ นพอุดมพันธุ์. (2559). การสร้างสรรค์เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายจากทฤษฎีการรื้อสร้าง (Deconstruction): กรณีศึกษาผ้าไหมมัดหมี่พื้นบ้าน อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา. (ปริญญานิพนธ์, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ดัสนีย์ สิงหวรเศรษฐ์. (2553). พื้นฐานการออกแบบสิ่งทอและแฟชั่น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ คณะอุตสาหกรรมสิ่งทอ.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2560). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ: สามัญบิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
ธีร์ โคตรถา. (2562). แนวทางการสร้างสรรค์กลุ่มสินค้าแฟชั่นสำเร็จรูปด้วยหลักการเทคนิคเมจิกแพตเทิร์นสำหรับตลาดสินค้าแฟชั่นผู้สูงอายุในประเทศ. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ.
ผ้าทอมัดหมี่บ้านพวน. (ม.ป.ป.). สืบค้นจาก https://souvenirbuu.wordpress.com/%E0%B8% A0%E0%B8%
พรสวรรค์ แสงจันทร์. (2558). สีพฤกษาและลวดลายผ้าโบราณกับความงามบนผืนผ้ามัดหมี่ไทยพวนลพบุรี. (ปริญญานิพนธ์, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร).
มูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ. (2556). มัดหมี่ลายใหม่ที่ทรงเลือก. กรุงเทพฯ: แปล สารา จำกัด.
เยาวภา ปฐมศิริกุล, โชติรัส ชวนิชย์, เริ่ม ใสแจ่ม, และ รัฐพล สันสน. (2560). พฤติกรรมการซื้อและโอกาสการตัดสินใจซื้อสินค้ากลุ่มเสื้อผ้าและรองเท้าของลูกค้าสูงอายุในประเทศไทย. วารสารสมาคมนักวิจัย. 22(1), 178-192.
สมบัติ ประจญศานต์. 2562. โครงการถ่ายทดเทคนิคการออกแบบผสมผสานสีทางสายตาในผ้าไหมมัดหมี่ สินค้าทางวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว ในหมู่บ้านท่องที่ยวไหม จังหวัดบุรัรัมภ์. สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
อรรถพนธ์ พงษ์เลาหพันธุ์. (2561). นวัตกรรมอัตลักษณ์ตราสินค้าแฟชั่นไลฟ์สไตล์สำหรับสตรีสูงวัย. (ปริญญานิพนธ์, คณะศิลปกรรมศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
อรรภสิทธิ์ จันทร์นิเวศ. (2557). การศึกษาพัฒนารูปแบบผ้าทอดอกจอกแบบดั้งเดิม เพื่อนำไปสู่การพัฒนาสินค้าแฟชั่น กรณีศึกษาโครงการผ้าทอในพระบรมราชินูปภัมภ์ วัดน้ำเต้า อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (ปริญญานิพนธ์, คณะศิลปกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
Leung, Mai-ling Connie. (1999). Clothing need for elderly women. (Master’s thesis). Department of multidisciplinary studies, Institute of Textiles and Clothing, Hong Kong Polytechnic University.
