การศึกษาความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดลการวัดสมรรถนะทางสังคมของนักศึกษาคณะอุตสาหกรรมบริการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อตรวจสอบความสอดคล้อง และเพื่อศึกษาความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดลการวัดสมรรถนะทางสังคมของนักศึกษาคณะอุตสาหกรรมบริการ วิทยาลัยดุสิตธานีจำแนกตามชั้นปี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักศึกษาคณะอุตสาหกรรมบริการ วิทยาลัยดุสิตธานีจำนวน 410 คน ได้มาจากการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นแบบวัดสมรรถนะทางสังคมของนักศึกษาคณะอุตสาหกรรมบริการ มีค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.25-0.66 มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.92 สถิติที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และการวิเคราะห์กลุ่มพหุ
ผลการวิจัยพบว่า โมเดลการวัดสมรรถนะทางสังคมของนักศึกษาคณะอุตสาหกรรมบริการมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยการสื่อสาร มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐานสูงสุด รองลงมาคือ การกำกับตนเอง อารมณ์ จิตอาสา และการคิดแก้ไขปัญหา ตามลำดับ และโมเดลการวัดสมรรถนะทางสังคมของนักศึกษาคณะอุตสาหกรรมบริการมีความไม่แปรเปลี่ยนของรูปแบบโมเดลจากกลุ่มนักศึกษาที่มีชั้นปีต่างกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชวลิต ศรีคำ. (2554). การพัฒนาแบบวัดสมรรถภาพทางสังคมของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. ปริญญานิพนธ์ การศึกษามหาบัณฑิต สาขาการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เติมศักดิ์ คทวณิช. (2546). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
นงลักษณ์ วิรัชชัย. (2542). โมเดลลิสเรล: สถิติวิเคราะห์สำหรับการวิจัย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พูลพงศ์ สุขสว่าง. (2556). โมเดลสมการโครงสร้าง. กรุงเทพฯ: วัฒนาพาณิช.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2544). เอกสารการสอนชุดวิชา “พฤติกรรมวัยรุ่น”. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รวีวรรณ โปรยรุ่งโรจน์. (2551). จิตวิทยาการบริการ. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ลักขณา สริวัฒน์. (2558). การรู้คิด (Cognition). กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
วรรณี แกมเกตุและคณะ. (2540). การพัฒนาตัวบ่งชี้ประสิทธิภาพการใช้ครู: การประยุกต์ใช้โมเดลสมการโครงสร้างกลุ่มพหุและโมเดลเอ็มทีเอ็มเอ็ม. วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการวัดและประเมินผลการศึกษาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิทยาลัยดุสิตธานี. (2561). ข้อมูลจำนวนนักศึกษาปัจจุบัน วิทยาลัยดุสิตธานี ประจำปีการศึกษา 2561. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยดุสิตธานี.
วิทวัฒน์ ขัตติยะมาน. (2549). การจัดการเรียนการสอนตามสภาพจริง. สำนักหอสมุดมหาวิทยาลัยทักษิณ. 5(1), 59-60
สมคิด กอมณี. (2558). การพัฒนารูปแบบการให้คำปรึกษากลุ่มที่มุ่งเน้นการกระทำเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะทาง สังคมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสาธิตในเขตกรุงเทพมหานคร. ดุษฎีนิพนธ์ ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2549). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
Caplan. (1997). Development and behavior adolescent competence. New York: Holt Rinehart and Winston.
Corsini. (1999). The Dictionary of psychology. New York: Rinehart and Winston Holt.
Craighead, W.E. & Nemberoff, B.C. (2001). The corsiniencychopedia of psychology and behavioral science. MA: Houghton Mifflin.
Orpinas, P & Horne, A M. (2006). Bullying prevention: Creating a positive school climate and developing social competence. Washington, DC: American Psychological Association.
Gorlmly, A.V. & Brodzinsky, D.M. (1993). Life Human Development. Winston: Rinehart Holt.
