การศึกษาอัตลักษณ์วัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอในนิทานพื้นบ้าน

Main Article Content

วิเชษฐชาย กมลสัจจะ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอัตลักษณ์วัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอที่ปรากฏในนิทานพื้นบ้าน โดยศึกษานิทานพื้นบ้านของกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอ ของหมู่บ้านหนองเต่า ตำบลแม่ริม อำเภอแม่วาง จังหวัดเชียงใหม่ จากหนังสือนิทานชุด “แม่เป็นปลา พ่อเป็นน้ำ” จำนวน 15 เรื่อง ผลการศึกษาพบว่า นิทานพื้นบ้าน ปกาเกอะญอปรากฏวัฒนธรรมทางด้านที่เกี่ยวกับวัตถุ 5 ประเภทหลัก ได้แก่ 1) เครื่องมือเครื่องใช้ 2) พาหนะ 3) อาหารและเครื่องดื่ม 4) เครื่องดนตรี และ 5) เครื่องแต่งกาย ซึ่งสิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมทางวัตถุที่เกิดจากความสามารถ และภูมิปัญญาของกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอ ดำเนินชีวิตผูกพัน ผสมกลมกลืนกับธรรมชาติ โดยเฉพาะป่าได้เป็นอย่างดีในด้านวัฒนธรรมที่ไม่เกี่ยวข้องกับทางวัตถุ ปรากฏ 4 ประเภทหลัก ได้แก่ 1) ด้านความเชื่อ 2) ด้านภาษา 3) ด้านการเลี้ยงชีพและการดำเนินชีวิต และ 4) ด้านประเพณี ซึ่งทำให้เห็นบริบททางสังคม และภาพสะท้อนทางวัฒนธรรมด้านต่าง ๆ ของกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอผ่านตัวบทนิทานพื้นบ้านได้อย่างชัดเจน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
กมลสัจจะ ว. (2020). การศึกษาอัตลักษณ์วัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอในนิทานพื้นบ้าน. วารสารศิลปศาสตร์ มทร.กรุงเทพ, 2(2), 1–19. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/larts-journal/article/view/244879
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ขวัญชนก นัยจรัญ. (2557). “วิเคราะห์ภาพสะท้อนค่านิยมของไทยจากนิทานพื้นบ้าน” มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ 33, 6 (พฤศจิกายน-ธันวาคม): 233-258.

จอนิ โอ่โดเชา. (2547). กำพร้าขนนก. กรุงเทพฯ: สวนเงินมีมา.

จอนิ โอ่โดเชา. (2552). แม่เป็นปลา พ่อเป็นน้ำ. กรุงเทพฯ: สวนเงินมีมา.

จอนิ โอ่โดเชา. (2559). ปราชญ์ชาวบ้าน หมู่บ้านหนองเต่า อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. สัมภาษณ์, 1 ธันวาคม.

ณัฎฐ์ชรัชช์ สาระหงษ์ และคณะ. (2561). “ศักยภาพทางวัฒนธรรมของชาวกาเกอะญอ: พลวัตการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมโดยชุมชน จังหวัดแม่ฮ่องสอน” วิชาการเครือข่ายบัณฑิตวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ 8 ,14 (มกราคม- มิถุนายน): 87-102.

ณัฐฬส วังวิญญู. (2547). “คำนำถึงพะตีจอนิ” ใน กำพร้าขนนก, หน้า 14-17. วัลลภา แวน วิลเลี่ยนส์วาร์ด และคณะ.กรุงเทพฯ: สวนเงินมีมา.

บือพือ. (2543). ชีวิตข้าปกาเกอะญอ. กรุงเทพฯ: สารคดี.

พีระชัย ลี้สมบูรณ์ผล. (2539). ดนตรีของชาวกะเหรี่ยง อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี. ปริญญานิพนธ์ ศิลปมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฎหมู่บ้านจอมบึง.

พ้อเลป่า. (2536). คนปกาเกอะญอ. กรุงเทพฯ: ปัจจุบัน.

สร้อยแก้ว คำมาลา. (2552). “จากสำนักพิมพ์” ใน แม่เป็นปลา พ่อเป็นน้ำ, หน้า 8-9. กรุงเทพฯ: สวนเงินมีมา.

มหาวิทยาลัยศิลปากร คณะวิทยาการจัดการ. (2556). ทุ่งนา ป่าสน คนดอย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

เมตตา วิวัฒนานุกูล. (2548). การสื่อสารต่างวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ศิริธร สาวเสม. (2555). ดนตรีกะเหรี่ยง กรณีศึกษาหมู่บ้านโป่งกระทิงบน ตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี. ปริญญาศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชามนุษยดุริยางควิทยา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนรินทรวิโรฒ.

ศิวกร โอ่โดเชา. (2559). ปราชญ์ชาวบ้าน หมู่บ้านหนองเต่า อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. สัมภาษณ์, 14 ธันวาคม.

เอื้อมพร จรนามล. (2556). “โลกทัศน์ที่ปรากฏในนิทานพื้นบ้านไทยลื้อ อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา” มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ 3, 1 (กันยายน-ธันวาคม): 28-38.