แนวทางการพัฒนาศักยภาพของพระวิทยากรโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครสวรรค์

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการคือ 1) เพื่อศึกษาความเป็นมาและความสำคัญของโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย 2) เพื่อศึกษาศักยภาพของพระวิทยากรโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย 3) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาศักยภาพของพระวิทยากรโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครสวรรค์ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ภาคสนาม โดยผู้วิจัยได้ดำเนินการวิจัยโดยการการสัมภาษณ์ กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 22 รูป/คน ได้ผลการวิจัยดังนี้

ผลการวิจัยพบว่า ความเป็นมาและความสำคัญของโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยนั้น ใช้ชื่อโครงการว่า “โครงการบรรพชาและอบรมเยาวชนภาคฤดูร้อน” โดยจัดตามวัดต่างๆ ในครั้งแรกจัดที่วัดตโปทาราม จังหวัดระนองร่วมกับพุทธสมาคมแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ ต่อมาจัดที่วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม กรุงเทพมหานคร ซึ่งได้นำรูปแบบการบรรพชาภาคฤดูร้อนของวัดตโปทารามมาจัดปรากฏว่าได้รับผลการตอบรับที่ดี จึงได้รับความนิยมจัดกันแพร่หลายออกไปในวัดต่างๆ ทั้งในส่วนกลางและส่วนภูมิภาค จากการอบรมทำให้เด็กและเยาวชนหันมาสนใจในพระพุทธศาสนาและห่างไกลนาเสพติดมากขึ้น การจัดตามวัดต่างๆ แต่เดิมมีพระนิสิตและนักเรียนได้ทำหน้าที่ช่วยเป็นวิทยากรให้แก่สำนักเรียนต่างๆ ที่ทำการอบรม ต่อมาคณะกรรมการนิสิตมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ได้เกิดความคิดว่าสมควรที่จะได้ทำโครงการพัฒนาอบรมเยาวชนภาคฤดูร้อน