ปัญหาทางกฎหมายว่าด้วยการได้มาซึ่งของที่ดินของวัดในพระพุทธศาสนา ตามมาตรา 84 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2552

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ (1) เพื่อศึกษา การได้มา และการจัดการที่ดินในพระพุทธศาสนาตามพระธรรมวินัย (2) เพื่อศึกษาการจัดการที่ดิน ศาสนสมบัติของวัดตามกฎหมายไทยมาตรา 84 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2552 (3) เพื่อศึกษา แนวทางการแก้ปัญหาอุปสรรค และข้อเสนอแนะการจัดการที่ดินวัดในพระพุทธศาสนา ตามมาตรา 84 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2552 (4) เพื่อศึกษา การปรับปรุงกฎหมายที่เกี่ยวข้องในการพัฒนาผลประโยชน์ ตอบแทน การบริหา การจัดการดูแลรักษา จัดหาประโยชน์ที่ดินของวัด เพื่อประโยชน์ตอบแทนที่ดีขึ้น

ผลการวิจัย พบว่า ปัญหาทางกฎหมาย ปัญหาระบบกฎหมายไทยก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกิดปัญหาในสังคม และวัฒนธรรม ระบบเศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อมรอบตัวมนุษย์ในสังคมเปลี่ยนไปตามกาลสมัย และวิธีการไดมาซึ่งที่ดินของวัดวาอาราม ตามมาตรา 84 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2552 ดังกล่าวมา เพื่อให้พนักงานเจ้าหน้าที่สามารถปฏิบัติงานด้วยความสะดวกรวดเร็ว มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น และถูกต้องเป็นไปตามที่กฎหมายกำหนด ตลอดจนเป็นมาตรฐานเดียวกัน

ดังนั้น ที่ดินที่ตั้งวัด และธรณีสงฆ์หรือที่ดินของวัด ถือเป็นสาธารณสมบัติเป็นกรรมสิทธิ์ของวัด ซึ่งตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เดิม ห้ามโอนกรรมสิทธิ์โดยเด็ดขาด ในปัจจุบันสามารถโอนกรรมสิทธิ์ได้ โดยตรากฎหมายเป็นพระราชบัญญัติเวนคืน และเป็นไปเพื่อการสาธารณประโยชน์ เช่น ด้านการคมนาคม การชลประทาน การทำนิติกรรมใดๆ อันจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของกรรมสิทธิ์เกี่ยวกับที่ธรณีสงฆ์จะตกเป็นโมฆะทั้งหมด การครอบครองปรปักษ์ก็ไม่ทำให้ได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์ในที่ธรณีสงฆ์