ทุนสังคม วัฒนธรรม การสร้างมูลค่าของสตาร์ทอัพ: บทเรียนจากเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาวิเคราะห์กระบวนการสร้างมูลค่าทางธุรกิจของสตาร์ทอัพในจังหวัดเชียงใหม่ ภายใต้บริบทเศรษฐกิจเสรีนิยมใหม่ โดยพิจารณาความสัมพันธ์กับทุนทางสังคมและวัฒนธรรม 2) ทำความเข้าใจกับกลยุทธ์ที่ผู้ประกอบการใช้ในการแปลงทุนทางสังคมและวัฒนธรรมให้เป็นมูลค่าทางธุรกิจผ่านการสร้างเครือข่ายและความสัมพันธ์ในชุมชน และ 3) นำเสนอข้อเสนอเชิงทฤษฎีและนโยบายเพื่อพัฒนาระบบนิเวศสตาร์ทอัพไทยให้เติบโตอย่างมั่นคงและยั่งยืน งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีเชิงคุณภาพ ภายใต้กรอบแนวคิดเศรษฐศาสตร์การเมืองและสังคมวัฒนธรรม โดยประยุกต์แนวคิดการปฏิบัติและทุน แนวคิดเครือข่ายนักแสดง และแนวคิดความสัมพันธ์ใกล้ชิดเป็นกรอบการวิเคราะห์ พื้นที่ศึกษาคือจังหวัดเชียงใหม่ โดยมีกลุ่มเป้าหมายคือผู้ประกอบการสตาร์ทอัพขนาดเล็กและกลาง รวมถึงผู้เกี่ยวข้องจากศูนย์บ่มเพาะ สถาบันการศึกษา ธนาคาร และหน่วยงานรัฐ รวมทั้งสิ้น 25 คน การเก็บข้อมูลดำเนินการผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบมีส่วนร่วม และการเข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆ เพื่อให้ได้ข้อมูลรอบด้าน ผลการวิจัยพบว่า การสร้างมูลค่าของสตาร์ทอัพเชียงใหม่เกิดจากสามปัจจัยสำคัญ ได้แก่ (1) การวางแผนและบริหารธุรกิจอย่างยืดหยุ่น 2) การสร้างเครือข่ายและต่อรองกับพันธมิตรทางธุรกิจ และ 3) การใช้วัฒนธรรมท้องถิ่นและความสัมพันธ์ใกล้ชิดเป็นทุนทางสังคมที่เพิ่มคุณค่าและความน่าเชื่อถือในตลาด ทั้งนี้ ความสำเร็จของสตาร์ทอัพไม่ได้ขึ้นอยู่กับเงินทุนเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากการผสมผสานทุนทางสังคมและวัฒนธรรมเข้าด้วยกัน ข้อค้นพบนี้ชี้ให้เห็นว่ากระบวนการสร้างมูลค่ามีความซับซ้อนกว่าที่ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ทั่วไปอธิบาย และสะท้อนให้เห็นถึงความจำเป็นในการจัดการทุนหลากหลายรูปแบบควบคู่กับกลยุทธ์ทางวัฒนธรรมและความสัมพันธ์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เก่งกิจ กิตติเรียงลาภ. (2558). นโยบายนวัตกรรมและเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในประเทศไทย. Asian Journal of Innovation and Policy, 4(1), 34–56.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2562). สมุดปกขาววิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ปี 2562. สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. 95-117.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (15 กันยายน 2568). สรุปสาระสำคัญแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). สืบค้นจากwww.nesdb.go.th/main.php?filename=QGDP_report
Akrich, M., Callon, M., & Latour, B. (2002). The Key to Success in Innovation Part I: The Art of Interessement. International Journal of Innovation Management, 6(2), 187–206.
Anderson, A. R., & Jack, S. L. (2002). The Articulation of Social Capital in Entrepreneurial Networks: A Glue or A Lubricant? Entrepreneurship & Regional Development, 14(3), 193–210.
Appadurai, A. (1986). The Social Life of Things: Commodities in Cultural Perspective. Cambridge University Press.
Arvidsson, A. (2005). Brands: A Critical Perspective. Journal of Consumer Culture, 5(2), 235–258.
Bourdieu, P. (1977). Outline of A Theory of Practice. New York: Cambridge University Press.
Bourdieu, P. (2001). Practical Reason: On the Theory of Action. California: Stanford University Press.
Callon, M. (1999). Actor-Network Theory-The Market Test. The Sociological Review, 47(1), 181-195.
Coleman, J. S. (1988). Social Capital in The Creation of Human Capital. American Journal of Sociology, 94(S1), S95–S120.
de Certeau, M. (1984). The Practice of Everyday Life. California: University of California Press.
Hardt, M., & Negri, A. (2000). Empire. Massachusetts: Harvard University Press.
Hardt, M., & Negri, A. (2004). Multitude: War and Democracy in the Age of Empire. New York. Penguin Press.
Latour, B. (2005). Reassembling The Social: An Introduction to Actor-Network-Theory. Oxford: OUP.
Lazzarato, M. (1996). Immaterial Labor. In P. Virno & M. Hardt (Eds.), Radical Thought in Italy: A Potential Politics. (133–147). Chicago: University of Minnesota Press.
Nahapiet, J., & Ghoshal, S. (1998). Social Capital, Intellectual Capital, and the Organizational Advantage. Academy of Management Review, 23(2), 242–266.
Polanyi, K. (2001). The Great Transformation: The Political and Economic Origins of Our Time. Boston: Beacon Press.
Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. New York: Simon & Schuster.
Wilson, A. (2012). Intimacy: A Useful Category of Transnational Analysis. Public Culture, 24(1), 25–46.
