Local Food Identity and Support for Food Tourism towards Developing Food Soft Power Potential in Photharam District, Ratchaburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed to investigate local food identity within gastronomy tourism, examine tourists' advocacy behaviors, analyze the influences of cultural identity opinions, satisfaction, and development guidelines on food advocacy, and propose strategies to elevate local gastronomy tourism as a food soft power in Photharam District, Ratchaburi Province. Qualitative data were obtained from in-depth interviews with 10 key informants and analyzed via thematic and SWOT approaches. Quantitative data were gathered using questionnaires from 400 tourists and analyzed through descriptive statistics and multiple regression analysis. The findings revealed that: 1) Photharam’s culinary identity is forged by the convergence of four ethnic groups within the Mae Klong River basin ecosystem, with black tofu and sweet preserved radish serving as iconic products. 2) Tourists' opinions regarding local food identity and overall satisfaction were at high levels, with taste receiving the highest evaluation 3) Multiple regression analysis demonstrated that satisfaction, development guidelines, and identity opinions significantly and positively influenced local food advocacy behaviors (R2 = 0.394, p < 0.05), with satisfaction exerting the highest predictive power. 4) Soft power promotion strategies encompassed six vital dimensions: proactive digital communication, cultural capital management through storytelling, collaborative experience creation, community networking, quality standard maintenance, and sustainability. This research significantly contributes to grassroots economic stimulation in secondary tourism cities by upgrading the local culinary supply chain, preventing the erasure of multi-ethnic gastronomic heritage, and establishing a practical blueprint for shifting conventional trading into experiential food tourism to foster sustainable value creation.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2568). รายงานสถิตินักท่องเที่ยวและการใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวเชิงอาหารในกลุ่มจังหวัดเมืองรอง ประจำปี พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
จิราภรณ์ สุวรรณรักษ์ และ ชลธิชา พีรพัชระ. (2568). การท่องเที่ยวเชิงอาหารผ่านเลนส์ของอาหารพื้นถิ่น: การสร้างมูลค่าเพิ่มและภาพลักษณ์จุดหมายปลายทาง. วารสารวัฒนธรรมและศิลปะ, 26(50), 78–91.
ณนนท์ แดงสังวาลย์ และ ประสพชัย พสุนนท์. (2563). รูปแบบส่วนประสมการตลาดในการยกระดับภาพลักษณ์แบรนด์การท่องเที่ยวเชิงอาหารพื้นถิ่นไทย. วารสารวิชาการอุตสาหกรรมบริการ, 15(2), 45-58.
ธนพล วรเนติพงศ์. (2566). อิทธิพลของความพึงพอใจและภาพลักษณ์อาหารพื้นถิ่นที่มีต่อพฤติกรรมการบอกต่อและการกลับมาบริโภคซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 18(2), 89-103.
ศิริวรรณ เจนวิถีการ. (2566). อัตลักษณ์และคุณค่าเชิงวัฒนธรรมของอาหารพื้นถิ่นกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดราชบุรีเพื่อการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง, 11(2), 15-32.
อิทธิพล ผลศิริ และ ประภัสสร ชูทอง. (2565). การสื่อสารอัตลักษณ์อาหารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในย่านตลาดเก่าเมืองรอง. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม, 9(2), 112-126.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.
Ellis, A., Park, E., Kim, S., & Yeoman, I. (2018). What is food tourism? Tourism Management, 68, 250–263.
Hall, C. M., & Sharples, L. (2003). The consumption of experiences or the experience of consumption? An introduction to the tourism of taste. Gastronomy Tourism: Tourism and Hospitality Perspectives, 1(1), 1-24.
Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of social media. Business Horizons, 53(1), 59–68.
Kotler, P., Kartajaya, H., & Setiawan, I. (2021). Marketing 5.0: Technology for humanity. New Jersey: John Wiley & Sons.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Lopes, S. D. F. (2011). Destination image: Origins, developments and implications. PASOS: Revista de Turismo y Patrimonio Cultural, 9(2), 305–315.
Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. Bangkok: Public Affairs.
Park, K. S., Kim, S., & Yeoman, I. (2019). The growing desire for authentic local food experiences. Journal of Heritage Tourism, 14(3), 217–234.
Pike, S. (2008). Destination marketing: An integrated marketing communication approach. Journal of Hospitality Marketing & Management, 16(1), 122-135.
UNESCO. (2022). Intangible cultural heritage and sustainable development: Striking the balance. Paris: UNESCO Publishing.
UN Tourism. (2024). Gastronomy tourism and destination branding guidelines. Madrid: World Tourism Organization.
Urry, J. (2002). The tourist gaze. (2nd ed.). California: Sage Publications.
Wang, N. (1999). Rethinking authenticity in tourism experience. Annals of Tourism Research, 26(2), 349-370.
Zhang, H., Fu, X., Cai, L. A., & Lu, L. (2014). Destination image and tourist loyalty: A meta-analysis. Tourism Management, 40, 213–223.
