A Study of Insight Meditation Practice Found in Aranna Sutta
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Arañña Sutta is a discourse dealing with the monastery virtues of Bhikkhu who should and should not live-in forests. The Buddha taught the virtues divided into 2 parts: the unwholesome side and unwholesome side, each with 4 components. The unwholesomeness does not belong to Bhikkhu who live in forest, but the wholesome merit is required for Bhikkhus who should live in the forest. The 4 virtues are: 1) sensual thought, 2) ill-will thought, 3) non-violence thought, 4) poor wisdom. The 4 wholesome virtues are namely: 1) renouncing thought, 2) non-ill-will thought, 3) non-violence thought, 4) wisdom, these are opposite virtues of unwholesome deeds. The practice of Vipassana meditation in Arañña Sutta showed that one follows 4 unwholesomeness with 4 courses: 1) Bhikkhu with sensual thoughts should not live in a quiet forest sanctuary, 2) Bhikkhus with ill-will thoughts should reside in a quiet forest, 3) Bhikkhus with hateful or violence thought should not reside in a quiet forest, 4) Bhikkhus with poor wisdom who do not know the suffering, its cause, suffering cessation, and the path leading to suffering cessation, should not live in a quiet forest. In wholesome merit, there are found 4 practices: 1) Bhikkhus with renouncing thoughts free from lust, should live in a quiet forest, 2) Bhikkhus endowed with non-ill-will thoughts should live in a quiet forest, 3) Bhikkhus with endowed non-violence or harassment thought, should live in a quiet forest residence, 4) Bhikkhus endowed with true wisdom, knowing clearly suffering, its cause, suffering end and the path leading to the end of suffering should live in a quiet forest.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จุฑาทิพย์ อุมะวิชนี และ นภาเดช กาญจนะ. (2540). พระป่า. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา
พระชูชาติ ปัญญาแก้ว และ ธานี สุวรรณประทีป. (2566). ศึกษาแนวทางจัดการอารมณ์ในการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 5(6), 1319–1326.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 24). กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
พระพุทธโฆสเถระ. (2554). วิสุทธิมรรค. สมเด็จพระพุฒาจารย์ อาจ อาสถมหาเถร แปลและเรียบเรียง. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: ธนาเพรส.
พระมหาประทีป สุขเสน และ วิโรจน์ คุ้มครอง. (2566). ฌานในฐานะเป็นบาทฐานของการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 5(6), 1337–1346.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สาลี่ นิรามัย, วิโรจน์ คุ้มครอง และ มานพ นักการเรียน. (2567). กระบวนการเข้าถึงอภิญญาตามหลักพระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(6), 1501–1512.
Damnoen, S., & Somruay Pindon, P. P. (2025). A Synthesis of Buddhist Principles based on King’s Philosophy towards Sufficiency Agricultural Learning for Community Self-Reliance. Journal of Educational Management and Research Innovation, 7(1), 1–12.
Klomkul, L., Damnoen, S., Sawasdee, U., & Wilairadtanakun, A. (2023). Network Development of Buddhist Communication Innovative Space for Media Literacy of Thai Youths. Journal of Namibian Studies: History Politics Culture, 35, 919-935.
