Developing the Process of Teaching the Prapariyattidhamma Sanamluang Pali Department According to Buddhist Principles for Teachers of Prapariyattidhamma Sanamluang Pali Department
Main Article Content
Abstract
This article aims to 1) study the teaching conditions of Pali studies at Sanam Luang Pali Department, 2) develop the teaching process of Pali studies at Sanam Luang Pali Department for teachers of Pali studies at Sanam Luang Pali Department, 3) experiment with the teaching process, and 4) evaluate the teaching process. The research design is a mixed-methods research using the concept of teaching components, teaching process, and Buddhist principles that promote the teaching process as the research framework. The research area is Pali studies schools nationwide. The sample consists of 302 administrators and teachers. The sampling method is a random sampling method. There are 4 types of research instruments: 1) questionnaires, 2) workshop, 3) teaching process manuals, satisfaction assessment forms, and 4) teaching process assessment forms. Quantitative research data were analyzed using basic statistics, namely percentage, mean, and standard deviation. Qualitative research used content analysis and descriptive writing. The research results found that:
1. The study of the teaching conditions of Pali studies at Sanam Luang Pali Department found that the curriculum, teaching management, teaching activities, Teaching media, and measurement and evaluation in all 5 aspects, teaching management is ranked 1st.
2. The development of the teaching process has 4 steps: 1) Determining the path: Determining the problem (suffering) (Plan) 2) Asking questions leading to teaching activities: Setting hypotheses (cause) (Do) 3) Carrying out teaching activities: Experimenting and collecting data (nirodha) (Check) and 4) Evaluating teaching results: Analyzing data and concluding results (magga) (Act) There are 5 components: (1) Objectives (2) Integrating the principles of the Four Noble Truths (3) Teacher's role (4) Learner's role and (5) Teaching activities.
3. The trial use of the teaching process has a high level of overall satisfaction.
4. Evaluation of teaching process the overall evaluation results are high.
The knowledge is the result of the research according to the 4 objectives, namely “ABS”, namely A = Ariyasacca, the 4 Noble Truths, B = Bali Sanam Luang Prapariyattidhamma teaching, the teaching of Pali studies at Sanam Luang, and S = Storyline method, a teaching method that tells stories, which is beneficial for teaching Pali in the present to be more effective.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2562). การจัดการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชลธิชา หอมฟุ้ง. (2557). การพัฒนารูปแบบการสอนวรรณคดีไทยโดยประยุกต์ใช้อริยสัจสี่เพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการอ่านอย่างมีวิจารณญาณและการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต. Veridian E-Journal, 8(2), 1313-1326.
ชาริณี ตรีวรัญญู. (2559). การพัฒนากระบวนการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการพัฒนานวัตกรรมการเรียนการสอนของนิสิตนักศึกษาครู โดยใช้แนวคิดการพัฒนาบทเรียนร่วมกันเสริมด้วยกระบวนการคิดการปฏิบัติตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารครุศาสตร์, 45(2), 21-40.
ฐิติวัสส์ สุขป้อม. (2557). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวพุทธวิธีเพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะบัณฑิตที่พึงประสงค์ด้านคุณธรรมจริยธรรมของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม. วารสารเกษมบัณฑิต, 15(1), 56-74.
ทิศนา แขมมณี. (2566). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 26). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
พระมหาชัยวัฒน์ ปัญญาวชิโร. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีเพื่อให้เข้าถึงพระไตรปิฎกตามหลักอริยสัจ 4 ของโรงเรียนวัดบ้านขุนเตรียมพุทธศาสตร์ อําเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 8(2), 149-164.
พระมหาสมพงษ์ เกษานุช (2561). สภาพการจัดการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกธรรมและแผนกบาลีของสำนัก ศาสนศึกษา ในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 8. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 18(1), 1-12.
พระมหาสุทัศน์ อุตฺตโร (จันอากาศ). (2566). การศึึกษารูปแบบการจััดการเรียนรู้พระปริยัติิธรรมแผนกธรรมของสำนักศาสนศึึกษาในเขตอำเภอน้ำพอง จัังหวััดขอนแก่น. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 10(3), 23-37.
เพ็ญพิศุทธิ์ ใจสนิท. (2559). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดการจัดการเรียนการสอนที่เน้นความแตกต่างระหว่างบุคคลเพื่อส่งเสริมความสามารถในการออกแบบการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลําปาง, 5(2), 1-17.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. (2557). คู่มือการจัดระบบการเรียนการสอนที่ยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : ศูนย์เรียนรู้การผลิตและจัดการธุรกิจสิ่งพิมพ์ดิจิตอล มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 43). กรุงเทพฯ: ผลิธัมม์.
สำนักงานแม่กองบาลีสนามหลวง. (2566). เรื่องสอบบาลีของสนามหลวงแผนกบาลี. กรุงเทพฯ: อาทรการพิมพ์.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude