Development of a Learning Management System for Buddhism Subjects to Promote Analytical Thinking Skills Using Proactive Teaching Methods for Students at Ban Rang Krathum School
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to (1) promote analytical thinking skills by using active teaching methods, (2) assess the needs for a Buddhist learning management system, (3) develop a conceptual framework for a Buddhist learning management system to promote analytical thinking skills, and (4) develop a Buddhist learning management system to promote analytical thinking skills by using active teaching methods. This is a research and development method (R&D), i.e., a survey (Survey Research). Results of the research.
1. The results of the system development consisted of 8 components: (1) Component 1: Contextual analysis, (2) Component 2: Input factor analysis and determination, (3) Component 3: Preparation, (4) Component 4: Teaching activities organization using the knowledge exchange process, (5) Component 5: Evaluation, (6) Component 6: Summary of teaching results, (7) Component 7: Output, and (8) Component 8: System inspection and improvement.
2. Students made academic progress through the development of a Buddhist learning management system to promote analytical thinking skills by using active teaching methods, with statistical significance at the .01 level.
3. Results of the comparison of behaviors to promote analytical thinking skills the students' satisfaction before and after studying the cooperative learning teaching system to promote analytical thinking skills by using active teaching methods after studying through the teaching system was significantly higher than the average before the experiment in all aspects at a statistical significance level of .01.
4. The students were highly satisfied with the Buddhist learning management system to promote analytical thinking skills by using active teaching methods, with an average of 4.12.
5. The qualified persons evaluated and approved the teaching system at a high level, with an average of 4.10, and unanimously concluded that the teaching system is quite appropriate.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กมลรัตน์ เทอร์เนอร์, ลัดดา เหลืองรัตนมาศ, สราญ นิรันรัตน์, จิราภรณ์ จันทร์อารักษ์, บุญเตือนวัฒนกุล และ ทุติยรัตน์ รื่นเริง. (2558). ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาพยาบาล ในวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ชลบุรี. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข, 25(2), 178-193.
ดนุภัค เชาว์ศรีกุล, ธีรวุฒิ เอกะกุล และ กฤษมันต์ วัฒนาณรงค์. (2558). การพัฒนาความสามารถในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารอินฟอร์เมชั่น, 22(1), 49-58.
ทิพวัลย์ อัตถาหาร และ เสกสรรค์ ทองคำบรรจง. (2563). การวิเคราะห์ความเปลี่ยนแปลงของความฉลาดทางดิจิทัลในกลุ่มนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร, 8(1), 137-145.
นุชจรี ลอยหา. (2563). แนวทางการจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาความฉลาดทางดิจิทัลบนฐานความคิดหลักเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 15(2), 413-417.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตโต). (2541). ทางสายอิสรภาพของการศึกษาไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
ภูชิศ สถิตย์พงษ์. (2560). การพัฒนาระบบการสอนภูมิศาสตร์แบบภควันตภาพสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม พระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 9(3), 218-229.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ระพินทร์ โพธิศรี. (2554). การสร้างและวิเคราะห์คุณภาพเครื่องมือสำหรับการวิจัย. อุตรดิตถ์: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
ลลวัลย์ อธิชกุล, จิรศักดิ์ สุรังคพิพรรธน์ และ วรรณรี ปานศิริ. (2567). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัลสำหรับเด็กวัยเรียน. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(2), 451-460.
วีระ สุดสังข์. (2550). การคิดวิเคราะห์ คิดอย่างมีวิจารณญาณ และคิดสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2564). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 56). กรุงเทพฯ:สหธรรมิก.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2546). หลักการสอน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
นลินี จีนกูล, มนตา ตุลย์เมธาการ และ วิไลลักษณ์ ลังกา. (2567). การพัฒนาแบบวัดและตรวจสอบคุณสมบัติการวัดทางจิตวิทยาของแบบวัดความเป็นพลเมืองตื่นรู้ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 43 - 60
Bloom, B. S. (1976). Human Characteristics and School Learning. New York: McGraw-Hill.
Phumphongkhochasorn, P., Damnoen, S., Tuwanno, P. M., Srichan, P. W., & Udomdhammajaree, P. (2022). Educational Quality Assurance and School Management Standards According to International. Asia Pacific Journal of Religions and Cultures, 6(1), 1–16.
