The Development of School Administration Model based on the Philosophy of Sufficiency Economy for Sustainable Education Quality Development of Wat Srisamranratbumrung (Champracha Uthit) School
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed to study 1) the current condition, desired condition, and guidelines for school administration based on the philosophy of sufficiency economy 2) to create and develop the school administration model based on the philosophy of sufficiency economy 3) to experiment the created model and 4) to study the effectiveness of the model. It was mixed methods research. Use systems theory as a research framework. The sample consisted of 297 parents and 248 students. They were selected by determined using Krejcie and Morgan's tables using stratified random sampling. The instruments for collecting data were questions for focus groups, structured interviews, semi-structured interviews, and questionnaires analysis of data by Descriptive statistics and Content Analysis. The results obtained from this research have enabled Wat Srisamranratbumrung (Champracha Uthit) School to gain innovation and new knowledge, namely the PSE for SEQ model. This school management model is based on the philosophy of the Sufficiency Economy to develop the quality of education in a sustainable manner. According to the philosophy of the sufficiency economy, this model can be used to develop learners into good and quality youth. This can be a guideline for civil servants, teachers, and educational personnel to perform their work and develop themselves.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กาญจนา เงารังษี. (2559). การศึกษากับการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารสมาคมนักวิจัย, 21(2), 13-18.
จารุรัตน์ ปลื้มชัย และ ปณิธาน วรรณวัลย์. (2561). การบริหารจัดการสถานศึกษาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 7(25) 283-292.
ณัฐชา จันทร์ดา. (2562). การพัฒนารูปแบบการนิเทศงานวิชาการภายในโรงเรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 18 จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 13(1), 1-9.
ณัฐนันท์ หอมชื่น, สมศักดิ์ บุญปู่ และ พีรวัฒน์ ชัยสุข. (2566). การพัฒนารูปแบบศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษาตามแนวพุทธของโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 5(3), 731-746.
ธงชัย ดีมูลพันธ์ และ วรกาญจน์ สุขสดเขียว. (2566). การบริหารสถานศึกษาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของสถานศึกษาในสหวิทยาศึกษาวังสีทา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระบุรี เขต 2. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 28(2), 236-249.
ธีระ รุญเจริญ. (2549). สู่ความเป็นผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
นิภา เมธธาวีชัย. (2543). วิทยาการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฎธนบุรี.
พิทักษ์ เอ็นดู. (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการสู่คุณภาพผู้เรียนโรงเรียนเทพศิรินทร์ร่มเกล้า. กรุงเทพฯ: โรงเรียนเทพศิรินทร์ร่มเกล้า.
ภิญโญ สาธร. (2549). หลักการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
โรงเรียนวัดศรีสำราญราษฎร์บำรุง (แช่มประชาอุทิศ). (2564). แผนปฏิบัติการประจำปีการศึกษา 2564. สมุทรสาคร: โรงเรียนวัดศรีสำราญราษฎร์บำรุง (แช่มประชาอุทิศ).
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และ สมชาย หิรัญกิตติ. (2545). ทฤษฎีองค์การ ฉบับมาตรฐาน. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
สวัสดิ์ ประทุมราช. (2531). แนวคิดเชิงทฤษฎี : การวิจัย การวัดและประเมินผล. กรุงเทพฯ: ครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). คู่มือการใช้เครื่องมือประเมินสมรรถนะสำคัญของผู้เรียนตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 – 3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์อักษรไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). ประกาศสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เรื่อง นโยบายและจุดเน้นของสำนักงานคณะกรมการการศึกษาชั้นพื้นฐาน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567–2568 และนโยบายระยะเร่งด่วน (Quick Win) ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สุญาดา เฮงชัยโย. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารวิชาการสู่คุณภาพมาตรฐานสากลของโรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย นครปฐม. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 8(5), 29-40.
สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2560). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงสำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 28(1), 140-153.
สุพานี สฤษฎ์วานิช. (2549). พฤติกรรมองค์การสมัยใหม่ : แนวคิด และทฤษฎี. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุวิมล ติรกานันท์. (2550). การสร้างเครื่องมือวัดตัวแปรในการวิจัยทางสังคมศาสตร์ : แนวทางสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Heizer, J., & Render, B. (2004). Operations Management. (7th ed.) New Jersey: Prentice Hall.
Phumphongkhochasorn, P., Damnoen, S., Tuwanno, P. M., Srichan, P. W., & Udomdhammajaree, P. (2022). Educational Quality Assurance and School Management Standards According to International. Asia Pacific Journal of Religions and Cultures, 6(1), 1–16.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2007). Management. (9th ed.). London: Prentice Hall.
