An Implementation of Buddhist Five Precepts with Supported Five Virtues for Living in Modern Age
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed to study; (1) five precepts in Buddhism, (2) the virtues supporting five precepts, (3) and application of five precepts supported by five virtues to enhance the life in new normal. It was documentary research by collecting the data from Theravada Buddhist texts, and other related documents. The collected data was analyzed and compiled by descriptive type. The results were found as follows; Sila means the basic moral codes for mental development, and restraining from unwholesome deeds and speech consisting 5 themes; 1) abstaining from life killing, (2) abstaining from stealing, (3) abstaining from sexual misconducts, (4) abstaining from lying, frivolous speech, and vulgarity, (5) abstaining from intoxicating drinks which causes negligence. The five virtues supporting five precepts observing are: (1) Love, goodwill towards others and kindness, wishing others to be free from suffering, (2) right livelihood, (3) satisfaction with one’s spouse, (4) truth speaking, beneficial talk to oneself and others and (5) heedlessness, full awareness which maintaining mindfulness while thinking, speaking, and doing anything. These five precepts and five supported virtues is the basic humanitarian principle which is the practical codes of actions and virtues supporting each other, it also must be followed together for the best benefits, happiness for oneself and society.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
บุญมี แท่นแก้ว. (2539). จริยศาสตร์. กรุงเทพฯ: โอ.เอส. พริ้นติ้งเฮ้าส์.
ปรียพร วิศาลบูรณ์, สุรัมภา รอดมณี, เนาวนิจ พึ่งจันทรเดช และ เบญญาภา ทนต์ประเสริฐเวช. (2566). จิตบำบัดตามแนวพุทธจิต: บทวิเคราะห์ในมิติทางการพยาบาล. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(1), 120-140.
พระเทวินทร์ เทวินฺโท. (2544). พุทธจริยศาสตรจิรยศาสตร์ และจริยธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์นงลักษณ์ ครุฑแก้ว.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 46). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
พระอรรถชาติ เดชดำรง. (2566). การแบ่งช่วงชั้นทางสังคม : มุมมองของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู และพระพุทธศาสนา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 5(2), 481-492.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (เจริญ สุวฑฺฒโน), (2533). มนุษยธรรม.กรุงเทพฯ: ชวนการพิมพ์.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตโต). (2561). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ สหธรรมมิก.
Damnoen, P. S., Siri, P., Supattho, P. S., & Kaewwilai, K. (2021). The Development of Student Characteristics in According to the Nawaluk Framework of the Buddhist Integration of Buddhapanya Sri Thawarawadee Buddhist College. Asia Pacific Journal of Religions and Cultures, 5(2), 126–135.
Tan, C. C., & Damnoen, P. S. (2020). Buddhist Noble Eightfold Path Approach in the Study of Consumer and Organizational Behaviors. Journal of MCU Peace Studies, 8(1), 1–20.
