นวัตกรรมการบริหารงานเชิงพื้นที่แบบบูรณาการเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาศักยภาพทรัพยากรทางการท่องเที่ยวในอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2) เพื่อศึกษารูปแบบการบริหารงานเชิงพื้นที่ของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ 3) เพื่อนำเสนอนวัตกรรมการบริหารงานเชิงพื้นที่แบบบูรณาการเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ใช้แนวคิดเกี่ยวกับนวัตกรรม การบริหารงาน การบูรณาการ และการท่องเที่ยวโดยชุมชน เป็นกรอบการวิจัยพื้นที่วิจัย คือ อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา กลุ่มตัวอย่าง คือ ภาครัฐในท้องถิ่น ภาคเอกชน และชุมชน จำนวน 380 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 3 ชนิดคือ 1) แบบสัมภาษณ์ 2) แบบสอบถาม 3) แบบสนทนากลุ่ม การวิเคราะห์สังเคราะห์ข้อมูลด้วยเทคนิคสามเส้า เทคนิค 6’C และการวิเคราะห์โดยใช้สถิติพื้นฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) อำเภอบางบาลมีศักยภาพทรัพยากรการท่องเที่ยว จากทุนทางวัฒนธรรม และการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน ซึ่งเอื้อต่อการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สามารถยกระดับคุณภาพชีวิตของชุมชนได้ 2) รูปแบบการบริหารงานเชิงพื้นที่ของอำเภอบางบาลมีความเหมาะสม โดยอาศัยฐานทรัพยากรการท่องเที่ยวและความเข้มแข็งของชุมชนเป็นกลไกหลักในการขับเคลื่อนผ่าน การมีส่วนร่วม 3) การนำเสนอนวัตกรรมการบริหารงานเชิงพื้นที่แบบบูรณาการที่ผสานความร่วมมือจาก 4 ภาคส่วน ผ่านกระบวนการโดยใช้แบบจำลอง SICF Model เพื่อขับเคลื่อนการท่องเที่ยวในอำเภอบางบาลสู่ความยั่งยืน ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้ พบว่า ทุนทางวัฒนธรรมและวิถีชีวิตชุมชน เป็นแกนหลักในการพัฒนาการท่องเที่ยว หากได้รับการบูรณาการความร่วมมือกับการบริหารจัดการเชิงพื้นที่อย่างเป็นระบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). รายงานยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนปี 2567. กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2546). การคิดเชิงวิเคราะห์. กรุงเทพฯ: ซัคเซสมีเดีย.
เชิญขวัญ ขำเปรม และ ศุศราภรณ์ แต่งตั้งลำ. (2568). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณเชื่อมโยงวิถีความเชื่อไทยเพื่อส่งเสริมซอฟต์พาวเวอร์ จังหวัดสิงห์บุรี. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(5), 2313–2328.
ธนภูมิ ปองเสงี่ยม, รุจิกา ธรรมลักษมี, กันตวีร์ เวียงสิมา และ ผกามาศ ชัยรัตน์. (2567). การพัฒนาขีดความสามารถของเครือข่ายในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตร. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 6(3), 608–622.
ธัญวรัตน์ คงนุ่น,ธัญณ์ณภัทร์ เจริญพานิช และ สุดารัตน์ รัตนพงษ์ . (2568). การยกระดับเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนเชิงนิเวศ “นคร นา น้ำ” พื้นที่ชุมชน นครชุม นาบัวและน้ำกุ่ม อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(4), 1481–1498.
บุญเลิศ ตั้งจิตวัฒนา. (2548). การบริหารจัดการการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรเมษฐ์ ดำชู. (2563). ปัจจัยที่นำไปสู่การสร้างนวัตกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับธุรกิจการท่องเที่ยวเพื่อสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน. วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 15(1), 87-100.
พจนา สวนศรี และ สมภพ ยี่จอหอ. (2556). บทบาทของการท่องเที่ยวโดยชุมชนในบริบทประเทศไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วันโชค หุ่นผดุงรัตน์. (2568). รูปแบบการมีส่วนร่วมของชุมชนแบบบูรณาการสำหรับการท่องเที่ยว เชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนในจังหวัดน่าน. เสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(3), 1863–1877.
ศุภมาส อยู่อริยะ และ เจษฎา นกน้อย. (2568). แนวทางการพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนแบบมีส่วนร่วม จากฐานทรัพยากรในชุมชนลำไพล อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 12(12), 299–310.
สมชาย จริยเจริญ. (2560). การพัฒนานวัตกรรมในองค์กรธุรกิจไทย. วารสารการจัดการและนวัตกรรม, 5(2), 12-23.
Liu, T., & Kou, I. E. (2024). Determinants for the development of creative tourism: A stakeholder perspective. Heliyon, 10(13), e33727.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2021). Management. (15th ed.). London. Pearson Education.
Sriwapee, K., Kenaphoom, S., Ruangchai, N., Insumran, Y., Pawala, T., Jumroenpat, P., & Kaewlamai, S. (2025). Thailand as a world top tourism destination: balancing growth with environmental and cultural preservation. International Journal of Multidisciplinary in Management and Tourism, 9(1), 113–136.
United Nations World Tourism Organization. (1997). International tourism: A global perspective. Madrid: UNWTO.
