พุทธบูรณาการเพื่อการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมในการส่งเสริมระบอบประชาธิปไตยของเยาวชนในจังหวัดนครสวรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการมีส่วนร่วมในการส่งเสริมระบอบประชาธิปไตยของเยาวชนในจังหวัดนครสวรรค์ 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมในการส่งเสริมระบอบประชาธิปไตยของเยาวชนในจังหวัดนครสวรรค์ 3) เพื่อบูรณาการหลักอปริหานิยธรรมกับการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมในการส่งเสริมระบอบประชาธิปไตยของเยาวชนในจังหวัดจังหวัดนครสวรรค์ รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสมผสานทั้งการวิจัยเชิงปริมาณ การวิจัยเชิงคุณภาพ พื้นที่วิจัย คือ จังหวัดจังหวัดนครสวรรค์ กลุ่มตัวอย่าง 391 คน ผู้ให้ข้อมูล สำคัญ 20 คน โดยใช้แบบสอบถามวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและใช้แบบสัมภาษณ์วิเคราะห์เนื้อหาแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัย พบว่า 1) การมีส่วนร่วมในการส่งเสริมระบอบประชาธิปไตยของเยาวชนในจังหวัดนครสวรรค์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมในการส่งเสริมระบอบประชาธิปไตยของเยาวชนในจังหวัดนครสวรรค์การ พบว่า การกล่อมเกลาทางการเมือง ส่งผลให้เยาวชนเกิดการมีส่วนร่วมในการส่งเสริมระบอบประชาธิปไตย 3. บูรณาการหลักอปริหานิยธรรมกับการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมในการส่งเสริมระบอบประชาธิปไตยของเยาวชนในจังหวัดจังหวัดนครสวรรค์ พบว่า 1) การหมั่นประชุมกันเนืองนิตย์ ประชุมการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น 2) การพร้อมเพรียงกันประชุมและเลิกประชุม ความรับผิดชอบของเยาวชน 3) การไม่บัญญัติสิ่งที่มิได้บัญญัติไว้หลักนิติธรรม 4) การให้ความเคารพผู้ใหญ่ การรับฟังอย่างมีเหตุผล 5) ไม่ข่มเหงหรือล่วงเกินสตรี ความเท่าเทียม 6) การยินดีในความสงบการใช้สันติวิธีในการแก้ไขปัญหา 7) การอารักขาและส่งเสริมผู้ทรงศีล การยกย่องคนดีในสังคม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เขมานันท์ ขบวนฉลาด. (2564). การประยุกต์ใช้หลักอปริหานิยธรรมเพื่อการบริหารจัดการองค์การบริหารส่วนตำบลประทัดบุ อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 12(2), 133-142.
ณัฎฐกานต์ หงษ์กุลเศรษฐ์ . (2567). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในการเลือกตั้งทั่วไปของจังหวัดนครราชสีมา. วารสารสันติสุขปริทรรศน์, 5(1), 17-31.
ประจักษ์ ก้องกีรติ. (2562). การเมืองไทยสมัยใหม่และพลวัตของเยาวชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปริญญา เทวานฤมิตรกุล. (2563). การศึกษาความเป็นพลเมืองและประชาธิปไตยในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
พระนิธิชัย สุขสำราญ และ ธานี สุวรรณประทีป. (2568). การประยุกต์ใช้สติปัฏฐาน 4 เพื่อใช้ในการดำเนินชีวิต. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 7(1), 13–20.
พระมหาสุทธิดล ภูนอก. (2565). ปัจจัยทางสังคมที่ส่งผลต่อการกล่อมเกลาทางการเมืองในสังคมไทย. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 9(1), 11-13.
พิมพ์พิมล นวชัย. (13 ธันวาคม 2567). รูปแบบการปกครองในระบอบประชาธิปไตย. สืบค้นจาก http://wanwila.exteen.com/20130523/entry-1
ภูสิทธ์ ขันติกุล. (2553). รูปแบบการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน เขตดุสิต กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539).พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วุฒิสาร ตันไชย. (2557). การกระจายอำนาจและประชาธิปไตยของไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
ศราวุธ บินหมัดหนี, สิทธิพงษ์ สิทธิภัทรประภา และ สุปรีชา ชำนาญพุฒิพร. (2566). การกล่อมเกลาทางการเมือง ภายใต้ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ ทรงเป็นประมุขของประชาชนในเขตตำบลพะวง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา. วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 5(3), 206-208.
สงบ เชื้อทอง. (2568). รัฐศาสตร์ตามแนวพุทธ. สืบค้นเมื่อ10 กุมภาพันธ์ 2568. จาก http/1blogct237 blog. spot12com/2012/12/3.html
สถาบันพระปกเกล้า. (2554). รายงานการศึกแนวทางการสร้างเสริมสำนึกความเป็นพลเมืองแก่เยาวชน. กรุงเทพฯ: คณะรัฐมนตรีและราชกิจานุเบกษา.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2565). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 45). กรุงเทพฯ: สหธรรมมิก.
สมศักดิ์ น้อยนคร. (2551). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาท้องถิ่นของ เทศบาลตำบลในเขต จังหวัดอุตรดิตถ์. สาขาการบริหารและพัฒนาประชาคมเมืองและชนบท. อุตรดิตถ์: มหาวิทยาลัยราชภัฎอุตรดิตถ์.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2551). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษา ระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2553. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
อัญธิษฐา อักษรศรี จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์ สุรพล สุยะพรหม. (2564). ประสิทธิผลการปฏิบัติหน้าที่ของสมาชิกวุฒิสภาตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. วารสาร มจร สังคมปริทรรศน์, 10(1), 105-115.
เอกราช มะลิวรรณ์, วิลาสินี สุขกา และ ปวีณ์กร สุรบรรณ์ . (2561). ความเป็นพลเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของประชาชนในจังหวัดสงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
Damnoen, S., & Somruay Pindon, P. P. (2025). A Synthesis of Buddhist Principles Based on King’s Philosophy Towards Sufficiency Agricultural Learning for Community Self-Reliance. Journal of Educational Management and Research Innovation, 7(1), 1–12.
Klomkul, L., Bhuddhisaro, P. R., Damnoen, S., Sritrakarn, T., & Wilairadtanakun, A. (2025). Prototype Areas Development of Vanumrung Innovation on Ancient Community Surrounding Phanomrung Mountain Buriram Province. Tuijin Jishu/Journal of Propulsion Technology, 46(2), 1045 – 1052.
Yaman, T. (1967). Statistic: An Introductory Analysis. New York: Harpen and Row.
