การพัฒนารูปแบบการจัดการโซ่อุปทานการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมและประเพณี รองรับพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงสู่ความปกติใหม่เพื่อเป้าหมายการพัฒนาแบบยั่งยืนในจังหวัดลำพูน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยเชิงสาเหตุของโซ่อุปทานการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมและประเพณีที่รองรับพฤติกรรมการท่องเที่ยวที่เปลี่ยนแปลงสู่ความปกติใหม่ 2) เพื่อวิเคราะห์อิทธิพลของปัจจัยโซ่อุปทานการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมและประเพณีต่อผลลัพธ์การพัฒนาอย่างยั่งยืน และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาโซ่อุปทานการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมและประเพณีให้สอดคล้องกับพฤติกรรมใหม่ของนักท่องเที่ยวเพื่อบรรลุเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาจังหวัดลำพูน การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบ ผสานวิธี โดยเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจาก นักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวในจังหวัดลำพูน จำนวน 400 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบ ไม่ใช้ความน่าจะเป็น ด้วยวิธีการเลือกแบบสะดวก ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพเก็บจาก ผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 7 คน ประกอบด้วยผู้ประกอบการท่องเที่ยว ผู้นำชุมชน และเจ้าหน้าที่หน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้องในจังหวัดลำพูน โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 3 ส่วน คือ 1) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไปของผู้ตอบ 2) แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับตามแบบของ Likert เพื่อวัดตัวแปรหลัก ได้แก่ ปัจจัยโซ่อุปทานการท่องเที่ยว ความสามารถในการปรับตัว และผลลัพธ์การพัฒนาอย่างยั่งยืน และ 3) แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างสำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้ สถิติเชิงพรรณนา และ การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง ขณะที่ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้ การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า 1) ปัจจัยโซ่อุปทานการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมมีอิทธิพลเชิงบวกต่อความสามารถในการปรับตัว โดยองค์ประกอบสำคัญ ได้แก่ การบริหารจัดการทรัพยากร การจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรม การสื่อสารทางการตลาด และเครือข่ายชุมชน 2) ปัจจัยโซ่อุปทานการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมมีอิทธิพลเชิงบวกโดยตรงต่อผลลัพธ์การพัฒนาอย่างยั่งยืน ทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม 3) ความสามารถในการปรับตัวเป็นตัวแปรสำคัญที่ส่งเสริมให้เกิดผลลัพธ์การพัฒนาอย่างยั่งยืน โดยเฉพาะด้านเทคโนโลยี สุขอนามัย และความยืดหยุ่นในการจัดกิจกรรม และ 4) ความสามารถในการปรับตัวทำหน้าที่เป็น ตัวแปรส่งผ่าน ระหว่างปัจจัยโซ่อุปทานการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมกับผลลัพธ์การพัฒนาอย่างยั่งยืน ซึ่งช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของความสัมพันธ์เชิงสาเหตุโดยรวม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชาย โพธิสิตา. (2564). ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภาวดี ศรีพนมธร, วราภรณ์ แสงพุฒ และ ชัยวัฒน์ สถาอานันท์. (2565). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมหลังวิกฤตโควิด-19: บทเรียนสำหรับความยั่งยืน. วารสารการจัดการการท่องเที่ยวไทย, 18(2), 55–72.
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดลำพูน. (2567). รายงานสถิตินักท่องเที่ยวจังหวัดลำพูน ประจำปี 2567. ลำพูน: สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดลำพูน.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). รายงานสถานภาพความก้าวหน้าการพัฒนาที่ยั่งยืนของประเทศไทย พ.ศ. 2565. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
อัญชลี หิรัญแพทย์. (2566). พฤติกรรมทางการตลาดในการซื้อส้มโอผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของผู้บริโภคในแต่ละช่วงวัย: กรณีศึกษา เฟซบุ๊กแฟนเพจเอบีซี. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 11(3), 215–2223.
Bramwell, B., & Lane, B. (2011). Critical Research on The Governance of Tourism and Sustainability. Journal of Sustainable Tourism, 19(4–5), 411–421.
Chang, C. L., McAleer, M., & Ramos, V. (2022). A Charter for Sustainable Tourism After COVID-19. Sustainability, 14(3), 1460.
Chang, J., Wang, Y., & Huang, R. (2022). Building Adaptive Capacity in Tourism Supply Chains: Lessons from Post-Pandemic Recovery. Journal of Sustainable Tourism, 30(12), 2501–2518.
Creswell, J. W. (2017). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (5th ed.). SAGE Publications.
Elkington, J. (1997). Cannibals With Forks: The Triple Bottom Line Of 21st Century Business. Oxford: Capstone.
Gössling, S., & Hall, C. M. (2019). Sustainable Transport and Mobility in Tourism: A Conceptual Review. Journal of Sustainable Tourism, 27(7), 1–17.
Gretzel, U., Sigala, M., Xiang, Z., & Koo, C. (2020). Smart Tourism: Foundations and Developments. Electronic Markets, 30(1), 1–10.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2021). Multivariate Data Analysis. (9th ed.). Massachusetts: Cengage Learning.
Hall, C. M. (2019). Constructing Sustainable Tourism Development: The 2030 Agenda and The Sustainable Development Goals (SDGs). Journal of Sustainable Tourism, 27(7), 1044–1060.
Likert, R. (1967). The Human Organization: Its Management and Value. New York: McGraw-Hill.
Prayag, G. (2020). Time for Reset? COVID-19 and Tourism Resilience. Tourism Review International, 24(2–3), 179–184.
Rodrigue, J. P. (2020). The Geography of Transport Systems. (5th ed.). London: Routledge.
Sigala, M. (2020). Tourism and COVID-19: Impacts and Implications for Advancing and Resetting Industry and Research. Journal of Business Research, 117, 312–321.
United Nations World Tourism Organization. (2023). Tourism and Sustainability: Rebuilding Better Post-COVID-19. Madrid: UNWTO.
Zhang, H., & Murphy, P. (2021). Supply Chain Perspectives on Sustainable Tourism Development. Tourism Management, 83, 104236.
