การประยุกต์ใช้กลยุทธ์ SWC ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในการบริหารศูนย์การเรียนรู้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มี วัตถุประสงค์หลัก เพื่อวิเคราะห์และนำเสนอแนวทางการบริหารศูนย์การเรียนรู้ โดย สังเคราะห์ แนวคิดจากหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง และ กลยุทธ์ SWC เข้าด้วยกัน เพื่อนำมาเป็นแนวทางใหม่ๆ ในการบริหารศูนย์การเรียนรู้ พร้อมกับยกระดับคุณภาพการศึกษา ของผู้เรียน บทความนี้ได้อธิบายถึงแนวคิดของ กลยุทธ์ SWC ซึ่งประกอบด้วย S (Strategy & Sufficiency) การวางกลยุทธ์ที่สอดคล้องกับความพอเพียง, W (World-Class Standard School) การมุ่งยกระดับคุณภาพสู่มาตรฐานสากล, และ C (Citizen Participation) การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของบุคลากรและผู้เรียน และแนวคิดของ หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง 3 ห่วง 2 เงื่อนไข ได้แก่ พอประมาณ, มีเหตุผล, มีภูมิคุ้มกันที่ดี, 2 เงื่อนไขสำคัญ คือ ความรู้, คุณธรรม แสดงให้เห็นว่าการบูรณาการ กลยุทธ์ SWC และ หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง สามารถเป็น ต้นแบบ ในการบริหารจัดการศูนย์การเรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยช่วยยกระดับคุณภาพการศึกษา, พัฒนาผู้เรียนให้มีทักษะชีวิตและพึ่งพาตนเองได้ และสร้างความมั่นคงในระยะยาวของสถานศึกษา นอกจากนี้ บทความยังได้นำเสนอ ข้อเสนอแนะเชิงปฏิบัติ เพื่อให้ศูนย์การเรียนรู้อื่นๆ สามารถนำแนวทางดังกล่าวไปประยุกต์ใช้ได้ เช่น 1. นำกลยุทธ์มาใช้ในทุกกระบวนการ ตั้งแต่การวางแผนวิสัยทัศน์ การบริหารงบประมาณ การพัฒนาบุคลากร ไปจนถึงการประเมินผล เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริงและยั่งยืน 2. สร้างพื้นที่ให้บุคลากรได้เรียนรู้และแลกเปลี่ยนประสบการณ์จะช่วยเสริมสร้างความเข้าใจและนำไปสู่การปฏิบัติที่เป็นหนึ่งเดียวกัน ดังนั้น จึงแสดงให้เห็นว่า แนวทางในการบริหารศูนย์การเรียนรู้แบบใหม่นี้ สามารถนำสถานศึกษาไปสู่ความยั่งยืนได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). แนวทางการบริหารสถานศึกษาพอเพียง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ดี.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2554). คู่มือการประเมินสถานศึกษาแบบอย่างการจัดกิจกรรมการเรียนรู้และบริหารจัดการตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง (สถานศึกษาพอเพียง) พ.ศ. 2554–2556. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). เครื่องมือการประเมินสถานศึกษาพอเพียงสู่การเป็นศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
คณะกรรมการดำเนินงานขับเคลื่อนสถานศึกษาพอเพียง กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). เครื่องมือการประเมินสถานศึกษาพอเพียงสู่การเป็นศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2566). แนวทางการปรับหลักสูตรสถานศึกษา และการจัดการเรียนรู้สู่ฐานสมรรถนะ.วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 15(43), 186-197.
ปรียานุช ธรรมปิยา. (2556). วิกฤตเศรษฐกิจ 2540 กับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์พับลิชชิ่ง.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2553). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
ปัญญาประคอง สาธรรม และ อมรรัตน์ วัฒนาธร. (2560). การพัฒนาหลักสูตรพัฒนาครูโดยใช้การโค้ชเชิงบวก เพื่อพัฒนาหลักสูตรการบริโภคสื่ออย่างรู้เท่าทันตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 20(1), 112-125.
พชรวิทย์ จันทร์ศิริสิร. (2554). การพัฒนาสมรรถนะทางการบริหาร. มหาสารคาม: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ภานุมาศ หมอสินธ์, พรทิพย์ ครามจันทึก, อิทธิฤทธิ์ ลีลาดุษฎีเลิศ, เกษม ศุภสิทธิ์ และ อินทิรา มุงเมือง. (2564). พระราชบัญญัติการศึกษา: ความสำคัญต่อการจัดการเรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 7(3), 75-86.
ภูมิภควัธจ์ ภูมพงศ์คชศร. (2567). รูปแบบการบริหารจัดการระบบนิเวศการเรียนรู้สู่การพัฒนาการจัดการศึกษาของสถานศึกษานำร่องเพื่อความยั่งยืนในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(5), 3038–3055.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2565). รายงานการศึกษาไทย พ.ศ. 2565 (Education in Thailand 2022 Edition). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2545). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 9 (พ.ศ. 2545–2549). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). รายงานการศึกษาไทยในเวทีโลก. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
อภิชัย พันธเสน. (2560). สังเคราะห์องค์ความรู้เศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: กองทุนสนับสนุนการวิจัย.
Damnoen, S., & Somruay Pindon, P. P. (2025). A Synthesis of Buddhist Principles based on King’s Philosophy towards Sufficiency Agricultural Learning for Community Self-Reliance. Journal of Educational Management and Research Innovation, 7(1), 1–12.
Huxham, C., & Vangen, S. (2005). Managing To Collaborate: The Theory and Practice of Collaborative Advantage. New York: Routledge.
Klomkul, L., Damnoen, S., Sawasdee, U., & Wilairadtanakun, A. (2023). Network Development of Buddhist Communication Innovative Space for Media Literacy of Thai Youths. Journal of Namibian Studies: History Politics Culture, 35, 919-935.
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The Knowledge-Creating Company: How Japanese Companies Create the Dynamics of Innovation. New York: Oxford University Press.
Pradubpongse, S., Puapansawad, J. (2014). The Integration of Sufficiency Economy Philosophy into Learning Management for Grade 6 Students. Rangsit Journal of Educational Studies, 1(1), 10-19.
Vehachart, R., Wetviriyasakul, P., Srisakda, V., Tipdech, O., & Yangchin, S. (2024). Sufficiency Economy Learning Centers in Satun Province’s Island Schools: A Strategic Approach to Curriculum Management for Career Competency. Journal of Law and Sustainable Development, 12(2), e3398.
