การสร้างโมเดลธุรกิจสำหรับคอนเทนต์ครีเอเตอร์
Main Article Content
บทคัดย่อ
ท่ามกลางกระแสเศรษฐกิจใหม่ (New Economy) ซึ่งมีรูปแบบธุรกิจเฉพาะตัวเกิดขึ้นมากมาย อาทิเช่น ธุรกิจคอนเทนต์ครีเอเตอร์ นักธุรกิจการสื่อสารจำเป็นต้องสร้างโมเดลธุรกิจให้เท่าทันยุคสมัย เพื่อนำไปสู่ความสำเร็จทั้งในเชิงธุรกิจและเชิงวัฒนธรรม บทความวิจัยชิ้นนี้มุ่งค้นหาตัวแปรและสร้างโมเดลธุรกิจคอนเทนต์ครีเอเตอร์เพื่อเป็นเครื่องมือและแนวทางสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจคอนเทนต์ครีเอเตอร์ขนาดกลางและขนาดเล็ก (SMEs) ในการก่อตั้ง ดำเนินกิจการ และการบริหารงานต่อไป ผ่านกระบวนการวิจัยเชิงคุณภาพโดยอ้างอิงแนวทางการออกแบบกรอบมโนทัศน์วิจัย (Design Science Framework) ของ March and Smith (1995) สัมภาษณ์เจาะลึกกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้บริหารของธุรกิจคอนเทนต์ครีเอเตอร์ทั้งที่มีลักษณะเป็นองค์กรแล้วและยังไม่มีลักษณะเป็นองค์กร ผลการศึกษาพบตัวแปรที่ผู้ประกอบการต้องพิจารณาเพื่อดำเนินธุรกิจคอนเทนต์ครีเอเตอร์ให้ประสบความสำเร็จ ได้แก่ แรงบันดาลใจของผู้ประกอบการและการพัฒนาธุรกิจ กลุ่มลูกค้า กิจกรรมหลัก จุดยืนด้านคุณค่า ทรัพยากรหลัก ช่องทาง ความสัมพันธ์กับลูกค้า กลยุทธ์ทางการเงิน โครงสร้างต้นทุน และผลประโยชน์เชิงสาธารณะและจรรยาบรรณสื่อ และเมื่อนำตัวแปรมาตกผลึกเพื่อสร้างโมเดลธุรกิจสำหรับคอนเทนต์ครีเอเตอร์แบ่งออกเป็น 3 ระยะ ได้แก่ การวางรากฐาน ความเป็นไปได้ในเชิงธุรกิจ และการดำเนินงาน ผลการวิจัยทั้งหมดสะท้อนให้เห็นความแตกต่างของโมเดลธุรกิจ
คอนเทนต์ครีเอเตอร์จากโมเดลธุรกิจดั้งเดิมในหลายมิติและชี้ให้เห็นขั้นตอนการดำเนินธุรกิจคอนเทนต์ครีเอเตอร์จากการเริ่มต้นธุรกิจไปจนถึงระยะดำเนินงานจริง ทั้งนี้ โมเดลธุรกิจคอนเทนต์ครีเอเตอร์อาจชี้ให้เห็นพลวัตของธุรกิจคอนเทนต์ครีเอเตอร์และช่วยเป็นแนวทางให้ผู้ประกอบการทั้งมืออาชีพและมือสมัครเล่นสร้างการเติบโตให้แก่ธุรกิจอย่างสมดุลทั้งมิติทางเศรษฐกิจและความรับผิดชอบต่อสังคม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
สมสุข หินวิมาน และคณะ. (2558). ธุรกิจสื่อสารมวลชน. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์ธรรมศาสตร์
Brand inside (2564). อินฟลูเอนเซอร์ ต้องรู้! แค่ขายแบรนด์สวย ๆ ไม่พอ ต้องทำให้เกิดการซื้อสินค้าจริงด้วย. https://brandinside.asia/tellscores-influencer-trends.
Bennett, N., & Lemoine, G. J. (2014). What VUCA really means for you. Harvard Business Review, 92(1/2), 27.
Christians, C. G., Fackler, M., Richardson, K. B., Kreshel, P. J., & Woods, R. H. (2010). Media ethics: Cases and moral reasoning (9th ed.). Boston, MA: Pearson.
DataReportal. (2021). DIGITAL 2021: Thailand. https://datareportal.com/reports/digital-2021-thailand
Hootsuite. (2022). The global state of digital 2022. https://www.hootsuite.com/resources/digital-trends-q4-update
Jenkins, H. (2006). Convergence culture: Where old and new media collide. New York University Press.
Kotler, P., Keller, K. L., Brady, M., Goodman, M., & Hansen, T. (2017). Marketing management (3rd European ed.). Pearson.
Ladd, T. (2018). Does the business model canvas drive venture success? Journal of Research in Marketing and Entrepreneurship, 20(1), 57–69.
McQuail, D. (2010). McQuail’s mass communication theory (6th ed.). London: Sage Publications.
March, S. T., & Smith, G. F. (1995). Design and natural science research on information technology. Decision Support Systems, 15(4), 251–266.
Mosco, V. (2009). The political economy of communication (2nd ed.). London: Sage Publications.
Osterwalder, A., & Pigneur, Y. (2010). Business model generation: A handbook for visionaries, game changers, and challengers. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons.
Picard, R. G. (2011). The economics and financing of media companies (2nd ed.). New York, NY: Fordham University Press.
Teece, D. J. (2010). Business models, business strategy and innovation. Long Range Planning, 43(2–3), 172–194.
Ward, S. J. A. (2015). The invention of journalism ethics: The path to objectivity and beyond (2nd ed.). Montreal: McGill-Queen’s University Press.
Wirtz, B. W., Pistoia, A., Ullrich, S., & Göttel, V. (2016). Business models: Origin, development and future research perspectives. Long Range Planning, 49(1), 36–54.