ภาพสะท้อนของประชาชนต่อเนื้อหาเกี่ยวกับความเชื่อทางไสยศาสตร์ ในรายการโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล

Main Article Content

ชเนตตี ทินนาม
ต่อตระกูล อุบลวัตร

บทคัดย่อ

การสำรวจความคิดเห็นของประชาชนต่อเนื้อหาเกี่ยวกับความเชื่อทางไสยศาสตร์ในรายการโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลโดยอาศัยแบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลในเดือนกันยายน 2565  จากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 5,000 ตัวอย่าง โดยกระจายในทุกภูมิภาคทั่วประเทศตามสัดส่วนประชากร  วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ โดยอาศัยสถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) และ สถิติเชิงอนุมาน (Inferential Statistics)


 ผลการวิจัยพบว่า  1.กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นเกี่ยวกับการนำเสนอเนื้อหาข่าวทางโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลที่มีการนำเสนอเกี่ยวกับเรื่องความเชื่อทางไสยศาสตร์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับเห็นด้วยว่ามีความเหมาะสม (คะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 3.57 จากคะแนนเต็ม 5) 2.กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นเกี่ยวกับการนำเสนอรายการทางโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลที่มีการนำเสนอเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องความเชื่อทางไสยศาสตร์  โดยภาพรวมอยู่ในระดับเห็นด้วยว่ามีความเหมาะสม (คะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 3.62 จากคะแนนเต็ม 5)  3.กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นเกี่ยวกับผลกระทบที่เกิดจากการนำเสนอรายการทางโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลที่มีการนำเสนอเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องความเชื่อทางไสยศาสตร์  โดยภาพรวมอยู่ในระดับไม่แน่ใจ (คะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 3.28 จากคะแนนเต็ม 5) 4.การเปรียบเทียบความคิดเห็นในประเด็นต่างๆของกลุ่มตัวอย่าง พบว่ากลุ่มตัวอย่างที่มีเพศแตกต่างกันมีความคิดเห็นที่ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่กลับพบว่ากลุ่มตัวอย่างที่มีอายุต่างกันจะมีความคิดเห็นในประเด็นต่างๆแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยส่วนใหญ่พบว่ากลุ่มอายุ9-24 ปี (GEN Z) จะเป็นกลุ่มที่มีความคิดเห็นแตกต่างจากกลุ่มอายุอื่นๆ

Article Details

ประเภทบทความ
Articles

เอกสารอ้างอิง

กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2564). จำนวนประชากร. วันที่เข้าถึงข้อมูล 13 มกราคม 2566 แหล่งที่มา https://stat.bora.dopa.go.th/new_stat/webPage/statByYear.php

กาญจนา แก้วเทพ. (2552). สื่อสารมวลชน : ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. กรุงเทพฯ : คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กาญจนา แก้วเทพ. (2554). การสื่อสาร ศาสนา กีฬา. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.

พรทิพย์ วรกิจโภคาทร. (2529). เอกสารการสอนชุดวิชาหลักและทฤษฎีการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

พัชระ เชิงวิลาส. (2551). การสำรวจพฤติกรรมการเปิดรับ และทัศนคติของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร ที่มีต่อนิตยสารประเภทกอสซิปบันเทิง ในประเด็นบทบาท หน้าที่ และความรับผิดชอบต่อสังคมของ สื่อมวลชนไทย. รายงานโครงการเฉพาะบุคคล วารสารศาสตรมหาบัณฑิต คณะวารสารศาสตร์ และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

ลัญจกร นิลกาญจน์. (2561). วัฒนธรรมความเชื่อกับการจัดการศรัทธาของชุมชน. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์. 10(2), 11-20.

อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์. (2545). การสื่อสารมวลชนเบื้องต้น: สื่อมวลชน วัฒนธรรมและสังคม. กรุงเทพฯ: โครงการสื่อสันติภาพ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

MEDIA ALERT. (2564). ความเชื่อทางไสยศาสตร์ในรายการข่าวทางโทรทัศน์โทรทัศน์. โครงการศึกษาวิจัยสภาพการณ์สื่อและพฤติกรรมการเปิดรับสื่อ ฝ่ายนโยบายและยุทธศาสตร์ กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

Berlo, David K. (1960). The Process of Communication. New York: The Free Press International Center for Journalists. (2009). Journalism Ethics The Global Debate. Retrieved December 17, 2022 from https://www.icfj.org/sites/default/files/Journalism%20Ethics_Global%20 Debate.pdf.

G Rosique Cedillo, A Barranquero Carretero. “Analysis of Media Observatories in Spain.A Tool for Civil Socirty in Media Reform Processes”. Resvista Latina de Communicaion Social, (71, 2016), 445.

Ravi, B.K. (2012). Media and Social Responsibility: A Critical Prespective with Special Referance to Television. Academic Research International. 2(1), 306 - 325.

Yamane, T. (1973). Statistic: An Introductory Analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.