มาตรฐานจริยธรรมในการใช้สื่อออนไลน์ สำหรับหน่วยงานภาครัฐ

Main Article Content

วรัชญ์ ครุจิต

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับมาตรฐานจริยธรรมสื่อออนไลน์ จากในประเทศและต่างประเทศ 2. เพื่อหาแนวทางมาตรฐานจริยธรรมสื่อออนไลน์ที่เหมาะสมสำหรับบุคลากรในหน่วยงานของรัฐของประเทศไทย เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ มีวิธีการวิจัย 2 รูปแบบ คือ 1. การศึกษาและวิเคราะห์เอกสาร (documentary research) ที่เกี่ยวข้องกับแนวทางมาตรฐานจริยธรรมสื่อ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ 2. การสนทนากลุ่ม (focus group) กับผู้ให้ข้อมูลหลัก (key informants) ซึ่งเป็นผู้เกี่ยวข้องกับการดูแลสื่อออนไลน์ และผู้ปฏิบัติงานสื่อออนไลน์ 2 ครั้ง ครั้งละ 8 คน ซึ่งผลการศึกษาสามารถสรุปเป็นมาตรฐานจริยธรรมสำหรับผู้ปฏิบัติงานของกรมประชาสัมพันธ์และหน่วยงานภาครัฐ ได้เป็น 4 หลักการสำคัญ ซึ่งประกอบด้วย 33 หัวข้อย่อย คือ 1. ยึดถือความถูกต้องของข้อมูล (Accuracy) มีทั้งสิ้น 10 หัวข้อย่อย 2. คำนึงถึงผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น (Impact) มีทั้งสิ้น 12 หัวข้อย่อย 3. มีความรับผิดชอบต่อเนื้อหาที่นำเสนอ (Responsibility) มีทั้งสิ้น 5 หัวข้อย่อย 4. ยึดถือประโยชน์ของสาธารณะ (Public Interest) มีทั้งสิ้น 6 หัวข้อย่อย จากผลการศึกษา ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะ 3 ประการให้กรมประชาสัมพันธ์ ในฐานะองค์กรหลักด้านการสื่อสารและประชาสัมพันธ์ของประเทศ 1. ควรนำเอามาตรฐานจริยธรรมสื่อออนไลน์นี้ นำไปเผยแพร่ให้แก่หน่วยงานของกรมประชาสัมพันธ์ทั่วประเทศ และจัดการอบรมเชิงปฏิบัติการ ทั้งภายในและภายนอก จากนั้นควรมีการทบทวนและปรับปรุงทุกปี 2. ควรเผยแพร่มาตรฐานจริยธรรมสื่อออนไลน์นี้ ไปยังฝ่ายสื่อสารของหน่วยงานรัฐทุกแห่งทั่วประเทศ รวมถึงสถานศึกษาในระดับมัธยมศึกษา และอุดมศึกษา และควรจัดกิจกรรมร่วมกัน 3. ในการดำเนินการ ควรเป็นการส่งเสริมและไม่เน้นการจับผิด มีความยืดหยุ่น และหัวหน้างานต้องให้คำปรึกษาอย่างใกล้ชิด แต่ต้องหนักแน่นและจริงจังในการไม่กระทำผิดจริยธรรมสื่อ ซึ่งควรเป็นนโยบายโดยตรงจากผู้บริหารระดับสูงในการส่งเสริมให้มาตรฐานนี้นำไปใช้จริง

Article Details

ประเภทบทความ
Articles

เอกสารอ้างอิง

ราชกิจจานุเบกษา. (2560). พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๖๐. วันที่เข้าถึงข้อมูล 1 มิถุนายน 2565 แหล่งที่มา http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2560/A/010/24.PDF

สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ สภาวิชาชีพข่าววิทยุและโทรทัศน์ไทย และสมาคมผู้ผลิตข่าวออนไลน์. (2562). แนวปฏิบัติเรื่องการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของสื่อมวลชน พ.ศ. 2562. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 มิถุนายน 2565 แหล่งที่มา https://www.presscouncil.or.th/regulation/9006

องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย (2563). แนวปฏิบัติการใช้สื่อสังคมออนไลน์ ในกิจการของ ส.ส.ท. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 มิถุนายน 2565 แหล่งที่มา https://org.thaipbs.or.th/announce/ethics

American Society of Newspaper Editors. (2003). Statement of Principles. Retrieved July 1, 2022 from https://www.pbs.org/newshour/classroom/app/uploads/2014/03/mediaethics_handout6

Ethical Journalism Network. (2015). Our Five Core Principles of Ethical Journalism. Retrieved July 30, 2022 from https://ethicaljournalismnetwork.org/who-we-are

Kemp, S. (2024). Digital 2024: Thailand. Retrieved Feb 26, 2024 from https://datareportal.com/reports/digital-2024-thailand

Reid, A. (2013). Five online standards and ethics pointers for journalists. Retrieved July 1, 2022 From https://www.journalism.co.uk/news/five-online-standards-and-ethics-pointers-forjournalists/s2/a552745 [1 July 2022]

Reuters Institute. (2021). Digital News Report 2021. Retrieved July 1, 2022 from https://reutersinstitute.politics.ox.ac.uk/digital-news-report/2021

Society of Professional Journalists. (2014). SPJ Code of Ethics. Retrieved July 22, 2022 from https://www.spj.org/ethicscode.asp