การสื่อสารดิจิทัลระหว่างรุ่นอายุ: พลวัตสู่การพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจิทััล
Main Article Content
บทคัดย่อ
แต่ละรุ่นอายุมีประสบการณ์ร่วมที่แตกต่างกัน ทำให้การให้คุณค่าและมุมมองต่อโลกแตกต่างกัน ก่อให้เกิดความแตกต่างในการสื่อสารในพื้นที่ดิจิทัล บทความนี้จึงมุ่งศึกษาความแตกต่างดังกล่าวของประชากรรุ่นดิจิทัลในประเทศไทย โดยใช้แนวคิด "ความเป็นพลเมืองดิจิทัล" เป็นกรอบในการวิเคราะห์โดยทบทวนงานศึกษาที่เกี่ยวข้องเพื่อแสดงให้เห็นถึงสภาวการณ์ปัจจุบันของความเป็นพลเมืองดิจิทัล ตลอดจนสำรวจปัญหาที่เกิดจากปฏิสัมพันธ์และการสื่อสารระหว่างรุ่นอายุ และระบุช่องว่างองค์ความรู้ที่จำเป็นต่อการพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจิทัล ความเป็นพลเมืองดิจิทัลในแต่ละรุ่นอายุในด้านการศึกษาเพื่อพัฒนาตนเองและความสัมพันธ์กับผู้อื่นได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะประเด็นการรู้เท่าทันดิจิทัลและการสื่อสารดิจิทัล และพบว่ารุ่นอายุต่าง ๆ เกี่ยวพัันกันในลักษณะส่งเสริมหรือลดทอนความเป็นพลเมืองดิจิทัล ในขณะที่ การศึกษาด้านการเคารพต่อตนเองและผู้อื่นในโลกดิจิทัล และ ด้านการปกป้องตนเองและผู้อื่นสะท้อนปัญหา เช่น การกลั่นแกล้งออนไลน์ ประทุษวาจาออนไลน์ ความแตกต่างในการให้คุณค่าด้านสิทธิ ความรับผิดชอบ และการรักษาความปลอดภัย ทั้งนี้ มีการศึกษาที่เสนอแนวคิดความร่วมรู้สึกทางดิจิทัล การสร้างภูมิคุ้มกันทางใจเพื่อเป็นแนวทางการพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจิทัล แต่ยังมีการศึกษาที่จำกัดอยู่ในบางรุ่นอายุ ดังนั้น การพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจิทัลควรเน้นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นอายุ เพื่อทำความเข้าใจบทบาทของแต่ละรุ่นในการแก้ไขปัญหา และส่งเสริมความเป็นพลเมืองดิจิทัล อีกทั้งสร้างวัฒนธรรมออนไลน์ที่สร้างสรรค์ เพื่อลดความเหลื่อมล้ำด้านการสื่อสาร และสร้างสังคมดิจิทัลที่เข้มแข็ง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรกมล ศรีวัฒน์. (2563, 25 มิถุนายน). This is my Generation. This is our Generation เข้าใจวัยที่แตกต่างเพราะเราเติบโตจากโลกที่ต่างกัน. The Potential. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://thepotential.org/social-issues/generation-gap/
กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์. (2564ก, กุมภาพันธ์). Digital Empathy เพราะโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ (พวก) เรา. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://www.thaimediafund.or.th/จดหมายข่าวคณะอนุกรรมกา/
กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์. (2564ข, 25 มีนาคม). ผลสำรวจสถานการณ์การรู้เท่าทันสื่อ สารสนเทศ และดิจิทัลของประชาชนไทย ปี พ.ศ. 2563 – 2564. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://www.thaimediafund.or.th/
ผลสำรวจสถานการณ์การรู้/
กุลภัสสร กาญจนภรางกูร. (2561). มุมมองโทรทัศน์ดิจิทัลกับการเปิดรับสื่อของคนเจเนอเรชั่นวาย. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(2), 157-170.
โครงการสุขภาพคนไทย. (2559). ทำความรู้จักคนต่างรุ่นต่าง “เจเนอเรชัน”. สุขภาพคนไทย 2559 (น. 10-11). สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://ipsr.mahidol.ac.th/ipsrbeta/FileUpload/PDF/454-ThaiHealth2016-TH.pdf
จิราณีย์ พันมูล และประพันธ์ โพธิ์พูลพรหม. (2564). สถานการณ์การเข้าถึงสื่อ การรับรู้ข่าวปลอม และผลกระทบจากการใช้สื่อของผู้สูงอายุชุมชนเขตเมืองในชีวิตวิถีใหม่. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 7(8), 171-184.
ชนัญสรา อรนพ ณ อยุธยา, การดา ร่วมพุ่ม, และมาโนช ชุ่มเมืองปัก. (2563). “นิเวศสื่อ” เพื่อพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสาร, 3(2), 147-169.
ชันยนันต์ สมถวิลผ่องใส, ไชยอนันต์ ตรีไพบูลย์, ทวีศักดิ์ แสงเงิน, ปิ่นปินัทธ์ นฤนากบุญทรัพย์ และเกษมศรี วรวัสสิริ. (2565). เฟซบุ๊ก: ความเสี่ยงของเครือข่ายสังคมออนไลน์ยุคดิจิทัล. วารสารรัชตภาคย์, 16(44), 461-470.
ฐิตินันท์ ผิวนิล. (2564). มารยาทดิจิทัล: ข้อกำหนดในการสื่อสารออนไลน์ที่พลเมืองดิจิทัลไทยควรตระหนัก. วารสารวิชาการ กสทช., 5(5), 402-418.
ณัฐพล ม่วงทำ. (2564, 17 ธันวาคม). The Survival Hacks รวมเทคนิคพาธุรกิจ SME รอดและรุ่ง 2022 จาก MI Group. การตลาดวันละตอน. วันที่เข้าถึงข้อมูล 30 มีนาคม 2565 แหล่งที่มา https://www.everydaymarketing.co/knowledge/the-survival-hacks-for-sme-2022-mi-group/
ดนุลดา จามจุรี. (2563). การออกแบบการเรียนรู้. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วันที่เข้าถึงข้อมูล 30 มีนาคม 2565 แหล่งที่มา http://www.curriculumandlearning.com
ธนพงศ์ ภูผาลี, ปภาวรินทร์ ผาพิมพ์, วโรพิฉัตร วงษา, และธารินี ศรีศักดิ์นอก. (2564). การสำรวจโฆษณาที่เข้าข่ายไม่ถูกต้องตามกฎหมายของผลิตภัณฑ์เสริมอาหารแสดงสรรพคุณลดน้ำหนักบนเว็บไซต์ร้านค้าออนไลน์แห่งหนึ่ง. Thai Bulletin of Pharmaceutical Sciences, 16(1), 31-43.
โธมัส กวาดามูซ. (2564). วัคซีนเพื่อรับมือปัญหา: การศึกษาภูมิคุ้มกันในโลกดิจิทัล (Digital Resilience) และ Cyberbullying ของกลุ่มนักเรียนระดับมัธยมศึกษาใน 5 ภูมิภาคของประเทศไทย. รายงานวิจัย. กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์.
นภาวรรณ อาชาเพ็ชร, มัณฑนา ภาคสุวรรณ และภควิชญ์ ดำรงเกียรติศักดิ์. (2564). การแบ่งปันข้อมูลลูกบนโซเชียลมีเดีย สิทธิเด็กที่พ่อแม่มองข้าม. วารสารบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ ราชมงคลล้านนา, 9(2), 131-146.
นุดี หนูไพโรจน์. (2565). พฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์เพื่อขายสินค้าและภาวการณ์รู้เท่าทันสื่อของเจ้าของร้านค้าออนไลน์วัยนักศึกษา. วารสารกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์, 1(1), 22-53.
นุดี หนูไพโรจน์ และ ชวพร ธรรมนิตยกุล. (2563). ตัวบ่งชี้การรู้เท่าทันสื่อและสารสนเทศและดิจิทัลเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยระดับมัธยมศึกษา. วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 24(1), 146-163.
บุษบา สุธีธร. (2564). ผลกระทบของสื่อสังคมที่มีต่อวัยรุ่น. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 14(1), 34-48.
แบรนด์บุฟเฟต์. (2563, 24 ตุลาคม). ระวังช้อปปิ้งออนไลน์ ผู้สูงอายุกดสั่งซ้ำ ๆ สูญเงินล้านใน 6 เดือน. วันที่เข้าถึงข้อมูล 30 มีนาคม 2565 แหล่งที่มา https://www.brandbuffet.in.th/2020/10/aging-society-ecommerce-japanese-case-study/
ปวรรัตน์ ระเวง และพนม คลี่ฉายา. (2561). การรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลของผู้ฟังรายการพอดแคสต์. วารสารนิเทศศาสตร์, 36(3), 59-76.
ปาณิภา สุขสม. (2563). การแชร์ข้อมูลส่วนตัวลูกของพ่อแม่กับคุณค่าความเป็นส่วนตัวของเด็กในสื่อสังคมออนไลน์. วารสารวิชาการ กสทช., 4(4), 112-129.
พนม คลี่ฉายา. (2563). ความผูกพัน ความเสี่ยงจากการใช้สื่อสังคมออนไลน์และความรอบรู้ทางดิจิทัลและการรู้เท่าทันของประชาชน. วารสารนิเทศศาสตร์, 38(3), 1-16.
พรรษาสิริ กุหลาบ. (2563). แนวทางการจัดการกับการแพร่กระจายข่าวลวง ข้อมูลผิดพลาด และข้อมูลบิดเบือนทางสื่อออนไลน์: องค์ความรู้และบทเรียนจากต่างประเทศ. วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 24(3), 7-24.
พิทักษ์ศักดิ์ ทิศาภาคย์, ชนัญสรา อรนพ ณ อยุธยา, และ วีระเทพ ปทุมเจริญวัฒนา. (2562). การพัฒนาตัวบ่งชี้การรู้เท่าทันสื่อ สารสนเทศและเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยของผู้สูงอายุในประเทศไทย. วารสารการสื่อสารมวลชน, 7(1), 147-190.
ภูริตา สายะวารานนท์ และปณิตา วรรณพิรุณ. (2561). การเสริมสร้างทักษะความเข้าใจและใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสำหรับเจนเนอเรชั่นซีโดยการเล่าเรื่องด้วยสื่อดิจิทัล. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 3(1), 72-86.
มนวิภา วงรุจิระ. (2561). การเข้าถึงเนื้อหาสื่อใหม่ที่ไม่เหมาะสมของเด็กและเยาวชน. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 8(2), 248-266.
ยาสมิน ซัตตาร์. (2565). การแสดงออกและการสื่อสารที่แสดงความเกลียดชัง และการอยู่ร่วมบนความแตกต่างจากมุมมองของประชาชน. รายงานผลการศึกษาเบื้องต้น.
วรรณากร พรประเสริฐ, เทียมจันทร์ พานิชย์ผลินไชย, ปกรณ์ ประจันบาน และ น้ำทิพย์ องอาจวาณิชย์. (2563). ตัวบ่งชี้ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนิสิตนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา. สักทอง : วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 26(2), 134-150.
วศยา เอกวิลัย, กุสุมา สุ่มมาตร์, จิราภรณ์ ผันสว่าง และริศร พงศ์สุวรรณ. (2564). การสื่อสารอย่างสันติเพื่อลดความรุนแรงของการใช้ภาษาของเยาวชนไทยในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 10(1), 645-655.
วาสนา ดำดี, ทัศนา ทวีคูณ และพัชรินทร์ นินทจันทร์. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการรังแกกันผ่านโลกไซเบอร์กับภาวะซึมเศร้าและพฤติกรรมก้าวร้าวของวัยรุ่นในจังหวัดหนึ่ง เขตพื้นที่ภาคกลาง. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 35(1), 77-90.
วินิจ ผาเจริญ, ภัทรชัย อุทาพันธ์, กรวิทย์ เกาะกลาง และสุรชัย พุดชู. (2564). ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาของพลเมืองไทยวัยเรียนกับสถานการณ์การเรียนออนไลน์ในยุคไวรัสโควิด-19. วารสารปัญญา ปณิธาน, 6(1), 1-14.
วิโรจน์ สุทธิสีมา, พิมลพรรณ ไชยนันท์ และศศิธร ยุวโกศล. (2562). ตัวบ่งชี้การรู้เท่าทันสื่อ สารสนเทศ และดิจิทัล (MIDL) ระดับบุคคลช่วงวัยทำงานเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองประชาธิปไตย. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 7(1), 194-202.
ศิรวัตร ไทยแท้ และปนันดา เลอเลิศยุติธรรม. (2565). กลวิธีความสุภาพในการปฏิเสธการขอร้องของวัยรุ่นต่อผู้สูงอายุที่มีรูปแบบความสัมพันธ์ต่างกันในสังคมไทย. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์, 40(1), 110-141.
สุกัญญา สุดบรรทัด. (2561). วิถีแห่งพลเมืองเน็ต. สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. วันที่เข้าถึงข้อมูล 30 มีนาคม 2565 แหล่งที่มา http://legacy.orst.go.th/wp-content/uploads/2018/01/วิถีแห่งพลเมืองเน็ต.pdf
สุมาลี วงษ์วิฑิต. (2565). มาตรการทางกฎหมายและการรู้เท่าทันสื่อเพื่อต่อสู้กับข่าวปลอม. วารสารกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์, 1(3), 1-28.
เสมอ นิ่มเงิน. (2563, 1 ธันวาคม). Generation กับพฤติกรรมการรับข่าวสารผ่านสื่อต่างๆ. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/31/iid/5263
สำนักงาน กสทช. (2562). รายงานการสำรวจพฤติกรรมและแนวโน้มการรับชมสื่อภาพเคลื่อนไหวของคนไทย ปี 2562. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://www.nbtc.go.th/News/Information/39402.aspx
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ [สดช]. (2562) รายงานผลการสำรวจข้อมูลสถานภาพการรู้เท่าทันสื่อและสารสนเทศของประเทศไทย ปี พ.ศ.2562. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://itm.eg.mahidol.ac.th/itm/wp-content/uploads/2020/04/MDES-ONDE-MIL-Survey-2019-ภาพรวมประเทศ.pdf
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม [สพธอ]. (2563). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2563. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://www.etda.or.th/th/Useful-Resource/publications/Thailand-Internet-User-Behavior-2020.aspx
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม [สพธอ]. (2564). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2564. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://www.etda.or.th/th/Useful-Resource/publications/Thailand-Internet-User-Behavior-2021_Slides.aspx
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม [สพธอ]. (2565). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2565. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://www.etda.or.th/th/Useful-Resource/publications/iub2022.aspx
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). สรุปผลที่สำคัญการสำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ.2564. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 มกราคม 2565 แหล่งที่มา https://www.nso.go.th/sites/2014/DocLib13/ด้านICT/เทคโนโลยีในครัวเรือน/2564/summary_64.pdf
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). การสำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ.2565 (ไตรมาสที่ 3). วันที่เข้าถึงข้อมูล 30 กันยายน 2566 แหล่งที่มา https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2023/20230430131327_66165.pdf
อัจฉรา เอ๊นซ์ และพัชนี เชยจรรยา. (2563). ความต่างบนความเหมือนของดิจิทัลเนทีฟไทย. วารสารนิเทศศาสตร์ มสธ., 10(1), 54-67.
อธิชา วุฒิรังษี. (2561). การรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลของผู้สูงอายุ. วารสารสหศาสตร์, 21(1), 90-106.
Chivers, K. (2021, May 26). Digital generations: The technology gap between seniors, parents, and kids. Retrieved January 15, 2022 from https://us.norton.com/internetsecurity-how-to-digital.generations.html
Council of Europe [COE]. (n.d.). Digital Citizenship. Retrieved January 15, 2022 from https://www.coe.int/en/web/digital-citizenship-education/digital-citizenship
Dhamanitayakul, C. and Biggins, O. (2019). Conceptualizing Digital Citizenship for Digital Natives in Thailand. Journal of Communication Arts Review, 23(3), 60-73.