การสื่อสารเนื้อหาไม่เหมาะสมด้านการคุกคามทางเพศ ในรายการเพื่อความบันเทิงไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงผสม ประกอบด้วยระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เพื่อวิเคราะห์รูปแบบการสื่อสารเนื้อหาไม่เหมาะสมด้านการคุกคามทางเพศในรายการเพื่อความบันเทิงไทย ด้วยการวิเคราะห์เนื้อหารายการเพื่อความบันเทิงที่ปรากฏเนื้อหาดังกล่าว และระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ เพื่อสำรวจการรับรู้เนื้อหาดังกล่าว, ทัศนคติและพฤติกรรมของผู้รับชมในฐานะผู้บริโภคสื่อต่อองค์กรธุรกิจสื่อบันเทิงที่สื่อสารเนื้อหาดังกล่าว ด้วยการวิจัยเชิงสำรวจโดยใช้แบบสอบถามออนไลน์ ผลการศึกษาพบว่า รายการเพื่อความบันเทิงไทยปรากฏรูปแบบการคุกคามทางเพศด้วยวัจนภาษามากที่สุด, อวัจนภาษา, รูปแบบอื่น ๆ และทางร่างกาย ตามลำดับ และปรากฏคู่กรณีการคุกคามทางเพศแบบชายคุกคามหญิง, หญิงคุกคามชาย, ชาย-หญิงคุกคามบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ, บุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศคุกคามชาย-หญิง และคู่กรณีอื่น ๆ โดยพบว่าเพศชายเป็นผู้กระทำมากที่สุด และเพศหญิงเป็นผู้ถูกกระทำมากที่สุด ด้วยสาเหตุ/จุดประสงค์เพื่อสร้างความบันเทิง, การแสดงทัศนคติต่อผู้ถูกคุกคาม, ความต้องการทางเพศ และความเคยชิน ทั้งนี้ องค์กรฯ สื่อสารเนื้อหาดังกล่าวร่วมกับการทำให้เป็นเรื่องตลกขบขัน เพื่อลดทอนความรุนแรงให้ออกอากาศได้ กลุ่มตัวอย่างผู้รับชม 425 คน มีการรับรู้เนื้อหาดังกล่าวในระดับบ่อย ๆ ซึ่งผู้รับชมที่มีเพศแตกต่างกัน มีการรับรู้เนื้อหาดังกล่าวแตกต่างกัน ส่วนทัศนคติต่อองค์กรฯ อยู่ในระดับเชิงลบ จึงมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมต่อองค์กรฯ ในระดับไม่มีพฤติกรรมสนับสนุนเช่นเดียวกัน กล่าวคือ การสื่อสารเนื้อหาไม่เหมาะสมด้านการคุกคามทางเพศขององค์กรธุรกิจสื่อบันเทิง สามารถส่งผลกระทบต่อการสื่อสารองค์กรด้านความนิยม และผลกำไรที่ลดลงขององค์กรฯ ในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมประชาสัมพันธ์. (2539). กฎหมาย ระเบียบวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์. กรุงเทพฯ: กองงานคณะกรรมการบริหารวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ กรมประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรี.
กัญญารินทร์ วัฒนเรืองนันท์. (2558). อิทธิพลของ Beauty Influencers ที่มีต่อพฤติกรรมการซื้อเครื่องสำอางของผู้บริโภคกลุ่มวัยทำงานตอนต้น ในเขตกรุงเทพมหานคร.(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, สาขาการจัดการการสื่อสารองค์กรคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน.
กาญจนา แก้วเทพ. (2547). การวิเคราะห์สื่อ : แนวคิดและเทคนิค (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ไฮเออร์ เพรส.
กาญจนา มีศิลปวิกภัย. (2553). ความรู้เบื้องต้นและทฤษฎีการสื่อสาร (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
กิตติกร สันคติประภา. (2550). การลวนลามทางเพศกะเทย: นัยสำคัญภายใต้วาทกรรมรักต่างเพศ. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต), มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, สาขาวิชาพัฒนศึกษาศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย.
เกษม พิพัฒน์เสรีธรรม. (2555). Customer Insight...เจาะลึกถึงใจลูกค้า. กรุงเทพฯ: พีเพิลมีเดีย.
ข่าวสด. (2563). โซเชียลไม่ขำละเมิดเด็ก โหน่ง เลิฟซีน เฮอริเคน เล่นจริงจูบปาก เด็กร่ำไห้ตัวสั่น เท่ง อึ้ง. วันที่เข้าถึงข้อมูล 12 เมษายน 2565 แหล่งที่มา https://www.khaosod.co.th/entertainment/news_5103202
เขมณา พรหมรักษา. (2557). การรับรู้และทัศนคติของผู้บริโภคต่อโฆษณาแฝงทางโทรทัศน์ กรณีศึกษา: ละครชุดฮอร์โมน วัยว้าวุ่น. (การค้นคว้าอิสระวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, สาขาวิชาการบริหารการตลาด คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี.
คมชัดลึก. (2562). แฉอีกคลิป พีทพลเคยโดนพล่ากุ้ง ยิงมุกสดในรายการ งานนี้มีอึ้ง. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 กันยายน 2565 แหล่งที่มา https://www.komchadluek.net/news/regional/392380
คัคนางค์ จามะริก. (2559). รายการโทรทัศน์ประเภท Talent Contest ที่กำลังเป็นที่นิยมในปัจจุบัน.ใน รายงานสภาพการตลาดกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ ประจำเดือน สิงหาคม พ.ศ.2559 (หน้า 9-13): สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ.
จอมใจ ภักดีพินิจ และ ณัฐพล วงษ์ชวลิตกุล. (2557). รูปแบบการดำเนินชีวิต และพฤติกรรมการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ (Online Social Network) ของคนวัยทำงานในอำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิชาการ บัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 10(1), 239-247.
จันทิมา สว่างลาภ. (2556). กลวิธีความไม่สุภาพในรายการเรียลลิตี้โชว์ภาษาไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, สาขาวิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์.
เจนวิทย์ นวลแสง, ภัทราภรณ์ เกษตรสาระ และ อชิรญา ภู่พงศกร. (2559). ความรับผิดทางอาญาและการเยียวยาผู้เสียหายจากการคุกคามทางเพศ. วารสารการเมือง การบริหารและกฎหมาย, 8(2), 325-368.
ชนัญสรา อรนพ ณ อยุธยา, การดา ร่วมพุ่ม และ มาโนช ชุ่มเมืองปัก. (2562). สื่อแวดล้อม: นิเวศสื่อที่ดีเพื่อส่งเสริมสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์.
ชมพูนุช นาคสุกปาน. (2557). การเปิดรับ การรับรู้ การใช้ประโยชน์และความพึงพอใจของผู้รับสารในเขตกรุงเทพมหานครที่มีต่อรายการ “ผู้หญิงผู้หญิง”. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, คณะนิเทศศาสตร์.
ชุติสันต์ เกิดวิบูลย์เวช. (2560). สื่อดิจิทัลใหม่ สื่อแห่งอนาคต (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ชูชัย สมิทธิไกร. (2556). พฤติกรรมผู้บริโภค (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ญาดา อุดมวงศ์ศักดิ์. (2565). Toxic masculinity “ความเป็นชายที่…….”. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 พฤศจิกายน 2565 แหล่งที่มา https://www.lovecarestation.com/toxic-masculinity/
ฐิตินัน บุญภาพ คอมมอน. (2559). รายงานการวิจัย การบริหารจัดการสื่อโทรทัศน์ในยุคดิจิทัลหลอมรวม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ณฑิรา ว่องไพฑูรย์. (2563). SEXUAL HARASSMENT ที่หล่อหลอมมากับวัฒนธรรมไทย. วันที่เข้าถึงข้อมูล 12 เมษายน 2565 แหล่งที่มา https://thewmtd.com/sexual-harassment-ที่หล่อหลอมมากับวัฒน
ณัฐชญา ทวีวิทย์ชาครียะ. (2559). เนื้อหารายการโทรทัศน์ภายใต้วิวัฒนาการของห่วงโซ่การประกอบกิจการ (ตอนที่ 1) (Television Content in Value Chain). ใน รายงานสภาพการตลาดกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ ประจำเดือน กันยายน พ.ศ.2559 (หน้า 7-10). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ.
เดลินิวส์. (2560). ‘จุ๊บจิ๊บเชิญยิ้ม’ ขอโทษสังคม บทเรียนถึงตัว ‘ไข่มุกBNK48’. วันที่เข้าถึงข้อมูล 2 พฤศจิกายน 2564 แหล่งที่มาhttps://www.dailynews.co.th/entertainment/610120
เดลินิวส์. (2564). บัดซบเกินคน! พ่อแท้ๆข่มขืนลูกในไส้นาน 6 ปี ตั้งแต่อยู่ ป.6 อัดคลิปเก็บไว้ดูอื้อ. วันที่เข้าถึงข้อมูล แหล่งที่มา https://www.dailynews.co.th/news/2120005/
ทัศนีย์ บุนนาค. (2546). สื่อ มนตราและอาคม. กรุงเทพฯ: NUT REPUBLIC.
ทิพย์วรรณ แซ่ปัง. (2552). พฤติกรรมการคุกคามทางเพศในสถานที่ทำงาน: กรณีศีกษาพยาบาลโรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, คณะศิลปศาสตร์.
ทีวีพูลออนไลน์. (2560). ดราม่าสนั่น! The Mask Singer 3 เล่นมุกแทะโลม ไอซ์ อภิษฎา เข้าข่ายคุกคามทางเพศ (ชมคลิป). วันที่เข้าถึงข้อมูล 12 เมษายน 2565 แหล่งที่มา https://www.tvpoolonline.com/content/652761
เทียนทิพย์ เดียวกี่. (2559). จริยธรรมและจรรยาบรรณสื่อในการนำเสนอข่าวยุคดิจิทัล. วารสารการสื่อสารและการจัดการ, 2(2), 125-143.
ไทยพีบีเอส. (2563). THE EXIT : นักเรียนหญิงสะท้อนถูกครูคุกคามทางเพศในโรงเรียน (ตอน 1). วันที่เข้าถึงข้อมูล 9 สิงหาคม 2565แหล่งที่มา https://www.thaipbs.or.th/news/content/294529
ไทยโพสต์. (2563). ‘ดีเจ.มะตูม’โพสต์ขอโทษ หลังโดนชาวเน็ตจวกยับเหยียด‘พริตตี้’. วันที่เข้าถึงข้อมูล 4 พฤศจิกายน 2565 แหล่งที่มา https://www.thaipost.net/main/detail/54819
ไทยโพสต์. (2565). 'สิบเอก' มอบตัวกลางดึก ตร.ตั้ง 4 ข้อหาหนัก คุกคามทางเพศสาวธุรการทหาร. วันที่เข้าถึงข้อมูล 9 สิงหาคม 2565 แหล่งที่มา https://www.thaipost.net/district-news/222383/
ไทยรัฐ. (2563). ปิดตำนาน The Mask Singer เหตุผลอะไร ทำไมหน้ากากนักร้อง ต้องลาจอ. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 พฤศจิกายน 2565 แหล่งที่มา https://www.thairath.co.th/entertain/news/1924757
ไทยรัฐ. (2564). คุกคามทางเพศในสถานศึกษาน่าห่วง จี้โรงเรียน-มหาวิทยาลัยแก้ปัญหาจริงจัง. วันที่เข้าถึงข้อมูล 12 เมษายน 2565 แหล่งที่มา https://www.thairath.co.th/news/society/2117811
ไทยรัฐ. (2565). จับพ่อเลี้ยงหื่น ขยี้กามเด็ก 14 สารภาพสิ้นไส้ เลียนหนังเอวี. วันที่เข้าถึงข้อมูล 22 พฤศจิกายน 2565 แหล่งที่มา https://www.thairath.co.th/news/local/bangkok/2575531
ธาม เชื้อสถาปนศิริ. (2557). สื่อโทรทัศน์ในยุคดิจิทัลเรื่อง 7Cs ความท้าทายคนโทรทัศน์ในยุคดิจิทัล! กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด ภาพพิมพ์.
ธีรวันทร์ โอภาสบุตร. (2560). ชื่อเสียงองค์กรมีได้เพียงหนึ่งเดียวหรือมีได้มากกว่าหนึ่งชื่อเสียง. นิเทศสยามปริทัศน์, 11(12), 60-85.
นพวรรณ ปรากฏวงศ์. (2559). ทัศนะของนักศึกษาต่อการคุกคามทางเพศในสถานศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, สาขาวิชาการบริหารงานยุติธรรม คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์.
นันทกฤต โรตมนันทกฤต. (2556). พฤติกรรมการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมกับการข่มเหงรังแกในสถานศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, คณะนิเทศศาสตร์.
นันทวัฒน์ อาศิรพจนกุล. (2551). การสื่อสารเพื่อจัดการภาวะคุกคามทางเพศในกิจกรรมส่งเสริมการตลาด. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, คณะนิเทศศาสตร์.
นับทอง ทองใบ. (2553). ศิลปวิจารณ์ รายการวิทยุโทรทัศน์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
ประชาชาติธุรกิจ. (2565). ปิดฉาก 6 ปี i can see your voice thailand รายการดังอำลาจอ. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 พฤศจิกายน 2565 แหล่งที่มา https://www.prachachat.net/spinoff/entertainment/news-873391
ปาริฉัตร รัตนากาญจน์. (2551). การล่วงเกิน คุกคาม หรือก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญทางเพศต่อสตรีในที่ทำงาน: รูปแบบหนึ่งของการเลือกปฏิบัติด้วยเหตุแห่งเพศ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, คณะนิติศาสตร์.
ปิยะฉัตร ปวงนิยม, จิราทัศน์ รัตนมณีฉัตร, และ นิติบดี ศุขเจริญ. (2560). แนวทางในการสร้างโอกาสทางการตลาดจากกลุ่มนักท่องเที่ยวที่มีความหลากหลายทางเพศสำหรับธุรกิจโรงแรม. วารสาร Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(3), 2455-2471.
ผู้จัดการออนไลน์. (2559). อย่างแรง! ผู้ชายที่ตกรอบ Take Me Out ระบาย “เข้าใจอารมณ์ผู้หญิงอยากหาผัว”. วันที่เข้าถึงข้อมูล 1 เมษายน 2565 แหล่งที่มา https://mgronline.com/onlinesection/detail/9590000101914
พนา ทองมีอาคม และคณะ. (2559). เรียนรู้เรื่องสื่อ. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงวัฒนธรรม.
พรวิภา วิภานราภัย. (2554). การคุกคามทางเพศต่อสตรีในที่ทำงาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, สาขารัฐศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย.
พระราชบัญญัติกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์ พ.ศ. ๒๕๕๘. (2558, 26 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 132 ตอนที่ 21 ก หน้า 30-42
พระราชบัญญัติการประกอบกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ พ.ศ. ๒๕๕๑. (2551, 4 มีนาคม).ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 125. ตอน 42 ก, หน้า 14-44.
พระราชบัญญัติการคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ (2522, 4 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 96 ตอนที่ 72, หน้า 20-47
พาฝัน หน่อแก้ว. (2565). “เด็กกว่า 50% ถูกข่มขืนจากคนใกล้ตัว” สอนลูกอย่างไรให้รู้จักสิทธิในเรือนร่าง เพื่อป้องกันการถูกล่วงละเมิดทางเพศ. วันที่เข้าถึงข้อมูล 9 สิงหาคม 2565 แหล่งที่มา https://themomentum.co/gender-bodily-rights
ภัทร พรหมมารักษ์. (2559). การศึกษากลยุทธ์การสื่อสารและการจัดการในภาวะวิกฤตของธุรกิจร้านอาหารผ่านสื่อดิจิทัล. (การค้นคว้าอิสระนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, สาขาวิชาการสื่อสารการตลาดดิจิทัล.
มติชน. (2560). จิตแพทย์เด็กติง ‘เดอะ มาสค์ ซิงเกอร์’ ใช้มุขคุกคามทางเพศในรายการ หวั่นเป็นตัวอย่างไม่เหมาะสม. วันที่เข้าถึงข้อมูล 10 กุมภาพันธ์ 2565 แหล่งที่มา https://www.matichon.co.th/entertainment/news_625111
มติชน. (2564). ด.ญ.วัย 12 ถูกลุงเขยล่วงละเมิด เพื่อนบ้านพาไปแจ้งความ-ป้าแท้ๆไม่เชื่ออ้างสามีบอกเด็กยั่ว. วันที่เข้าถึงข้อมูล 9 สิงหาคม 2565 แหล่งที่มา https://www.matichon.co.th/news-monitor/news_2776275
มนัสนันท์ อภิรมย์วิจิตร. (2554). ปัจจัยที่มีอิทธิพลในการเปิดรับชมรายการข่าวบันเทิงของประชาชนทั่วไปในเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน.
ยศนันท์ แก้วโกมลมาลย์. (2560). ความรุนแรงที่ปรากฏในรายการ I Can See Your Voice ซีซั่นที่ 2. (การค้นคว้าอิสระนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, สาขาวิชาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์
ยุบล เบ็ญจรงค์กิจ. (2534). การวิเคราะห์ผู้รับสาร. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัชฎาภรณ์ ศรีรักษา และ ศิริพร ปัญญาเมธีกุล. (2557). วาทกรรมการคุกคามทางเพศในชีวิตประจำวัน. วารสารมนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 32(2), 85-110.
รัตนมน บุตรเนียน. (2561). นักร้องหญิง: ร่างกายและการต่อสู้จากการคุกคามทางเพศในที่ทำงาน. (รายงานการศึกษาเฉพาะบุคคลศิลปศาสตรบัณฑิต), มหาวิทยาลัยศิลปากร, สาขาวิชามานุษยวิทยา คณะโบราณคดี.
รุ่งนภา พิตรปรีชา. (2557). ปัจจัยที่มีผลต่อความมีชื่อเสียงของธุรกิจเอกชนในประเทศไทย. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 7(1), 1-11.
รุ่งอรุณ ฉัตรวิฆเนศ. (2553). ศักยภาพของมุกตลกและอารมณ์ขันในรายการโทรทัศน์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์.
รุจินันท์ เอื้อพิทักษ์สกุล. (2561). การประชาสัมพันธ์ในภาวะวิกฤตขององค์กรธุรกิจด้านการบริการในประเทศไทย. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 11(1), 63-75.
ลลิดา พิงคะสัน. (2561). วิกฤตการณ์ ‘คุกคามทางเพศ’ ประเด็นร้อนจากฮอลลีวู้ดสู่สถานการณ์ในไทย. วันที่เข้าถึงข้อมูล 7 กุมภาพันธ์ 2565 แหล่งที่มา https://www.matichon.co.th/prachachuen/news_844034
วรรณา มุลาลินน์. (2563). เมื่อเขาบอกว่านี่ไม่ใช่ Sexual Harassment. วันที่เข้าถึงข้อมูล 10 กุมภาพันธ์ 2565 แหล่งที่มา https://wisesight.com/sexual-harassment
วรวรรณ องค์ครุฑรักษา. (2561). การบริหารภาพลักษณ์และเอกลักษณ์ที่พึงประสงค์ของสินค้าและองค์กร. กรุงเทพฯ: คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วริษฐา แซ่เจีย. (2562). คนสวยจะไปไหน ทำไมหล่อจัง ‘catcalling’ ทำให้คำพูดคุกคามเป็นเรื่องปกติหรือเปล่า? วันที่เข้าถึงข้อมูล 10 กุมภาพันธ์ 2565 แหล่งที่มา https://thematter.co/social/catcalling-is-not-a-compliment/89819
วิจิตร แผ่นทอง, ภารณี เทพส่องแสง และ ธัญญา พลับพลาทอง. (2565). “ฤาผู้ชายร้องให้ไม่เป็น”เหยื่อผู้ชายกับความรุนแรงและการล่วงละเมิดในครอบครัว. วารสารพุทธจิตวิทยา, 7(2), 99-114.
วิทยา จารุพงศ์โสภณ. (2557). กลยุทธ์การบริหารแบรนด์ (Strategic Brand Management). กรุงเทพฯ: แปลน สารา.
วิภาณี แม้นอินทร์, ปิยะฉัตร วงศ์ยอด และ เรวดี ไวยวาสนา. (2561). เอกสารประกอบการสอน รายวิชาการบริหารงานประชาสัมพันธ์และการสื่อสารองค์กร รหัส วิชา PCC4504. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
วิมลพรรณ อาภาเวท, สาวิตรี ชีวะสาธน์ และ ชาญ เดชอัศวนง. (2556). พฤติกรรมการสื่อสารในเฟซบุ๊คของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร. วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร, 7(2), 119-130.
วิรัช ลภิรัตนกุล. (2544). การประชาสัมพันธ์ ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วุฒินันท์ แก้วจันทร์เกตุ และ วิภาดา รัตนดิลก ณ ภูเก็ต. (2561). กลวิธีความไม่สุภาพในรายการเดอะเฟซไทยแลนด์. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 40(2), 177-201.
เวิร์คพอยท์ทูเดย์. (2562). I Can See Your Voice Thailand | แรงไม่หยุด! ติดเทรนด์โลก ต้อนรับการคัมแบ็ค “เป๊ก ผลิตโชค”. วันที่เข้าถึงข้อมูล 4 มีนาคม 2565 แหล่งที่มา https://workpointtoday.com/i-can-see-your-voice-thailand-2/
ศตพล จันทร์ณรงค์. (2558). รวยด้วย Youtube 2015. กรุงเทพฯ: ส.เอเชียเพลส.
ศิระ ศรีโยธิน. (2560). การสื่อสารองค์กร: เครื่องมือสำคัญของนักการตลาดในยุค Thailand 4.0. วารสาร Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(3), 1267-1276.
ศิระวัสฐ์ กาวิละนันท์. (2562). ท็อปเชฟไทยแลนด์ ซีซั่น 1: การศึกษาความไม่สุภาพตามวัจนปฏิบัติศาสตร์. วรรณวิทัศน์, 19(2), 57-87.
ศุภศิลป์ กุลจิตต์เจือวงศ์. (2558). การนำเสนอรายการโทรทัศน์ในยุคดิจิทัล. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 7(2), 245-257.
ศุภศิลป์ กุลจิตต์เจือวงศ์. (2560). Content is King กับการเพิ่มคุณค่าให้กับเนื้อหารายการในรายโทรทัศน์ดิจิทัล. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 11(1), 247-253.
สยามรัฐ. (2565). หรือ I Can See Your Voice Thailand จะลาจอ? หลัง 'กันต์ กันตถาวร' โพสต์ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา!. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 พฤศจิกายน 2565 แหล่งที่มา https://siamrath.co.th/n/325942
สมสุข หินวิมาน และคณะ. (2557). ความรู้เบื้องต้นทางวิทยุและโทรทัศน์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมสุข หินวิมาน. (2558). อ่านทีวี: การเมืองวัฒนธรรมในจอโทรทัศน์. กรุงเทพฯ: พารากราฟ.
สันติชัย อาภรณ์ศรี. (2562). แฮชแท็กติดเทรนด์ในทวิตเตอร์ ตัวจุดประเด็นล่อแหลมในสังคมไทยบนพื้นที่ของคนรุ่นใหม่. วันที่เข้าถึงข้อมูล 10 กุมภาพันธ์ 2565 แหล่งที่มา https://themomentum.co/trending-hashtags-on-thai-sensitivity
สำนักคุ้มครองผู้บริโภคในกิจการกระจายเสียงและโทรทัศน์ (บส.). (ม.ป.ป.). ปฐมบท ว่าด้วยเรื่อง "เรท (Rate)". วันที่เข้าถึงข้อมูล 19 มีนาคม 2565 แหล่งที่มา http://bcp.nbtc.go.th/th/detail/2017-01-25-12-21-18
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.). (2556). แนวทางการจัดระดับความเหมาะสมของรายการโทรทัศน์ตามประกาศคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เรื่อง หลักเกณฑ์การจัดทำผังรายการ สำหรับการให้บริการกระจายเสียงหรือโทรทัศน์ พ.ศ. ๒๕๕๖. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ.
สิริพร วิริยะรักษ์ และ ศิริพร ปัญญาเมธีกุล. (2556). วาทกรรมการคุกคามทางเพศที่ปรากฏในเว็บบอร์ด: การศึกษาวาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์. มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 40-55.
สุทิติ ขัตติยะ และ ภัสวลี นิติเกษตรสุนทร. (2552). เอกสารการสอนชุดวิชา การสร้างสรรค์รายการโทรทัศน์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: สำนักพิมพ์สุโขทัยธรรมาธิราช.
สุภาภรณ์ พลนิกร. (2548). พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพฯ: โฮลิสติก พับลิชชิ่ง.
สุรเดช วรรณศิริ. (2555). Halo Effect. วันที่เข้าถึงข้อมูล 4 มีนาคม 2565 แหล่งที่มา http://vithai-master.blogspot.com/2012/08/halo-effect.html
อมรินทร์ทีวี. (2562). "ดีเจพล่ากุ้ง" ลั่นไม่อยากอยู่บนโลก หลังถูกโซเชียลถล่มประเด็นบูลลี่ "โยชิ รินรดา" ว่าฟ้าเหลืองที่เมืองทอง. วันที่เข้าถึงข้อมูล 19 มีนาคม 2565 แหล่งที่มา https://www.amarintv.com/news/detail/18296
อภิญญ์พัทร์ กุสิยารังสิทธิ์. (2561). แนวทางการกำกับดูแลเนื้อหาของสถานีโทรทัศน์ดิจิทัลในประเทศไทย.วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 3(2), 62-72.
อรุณีประภา หอมเศรษฐี. (2520). การสื่อสารมวลชนเบื้องต้น MC463. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
อลิสา ชินคงอำนาจ. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเลือกรับชมรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง. (การค้นคว้าอิสระบริหารบัณฑิตมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี.
อัมพร ธำรงลักษณ์. (2562). การคุกคามทางเพศในโรงเรียนมัธยมศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร : สาเหตุและข้อเสนอทางนโยบาย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 1(1), 31-47.
ไอลอว์. (2557). ประกาศแนวทางจัดเรตรายการโทรทัศน์ : จัดเรตแล้วจะยังต้องแบนอีกไหม? วันที่เข้าถึงข้อมูล 19 มีนาคม 2565 แหล่งที่มา https://ilaw.or.th/node/3013
Argenti, P. A., & Druckenmiller, B. (2004). Reputation and the corporate brand. Corporate Reputation Review, 6(4), 368-374.
Beauvais, K. (1986). Workshops to Combat Sexual Harassment: A Case Study of Changing Attitudes. Signs, 12(1), 130-145.
Bogart, K., & Stein, N. (1987). Breaking the Silence: Sexual Harassment in Education. Peabody Journal of Education, 64(4), 146-163.
Coombs, W. T. (2007). Protecting Organization Reputations During a Crisis: The development and application of situational crisis communication theory. Corporate Reputation Review, 10(3), 163-176.
DeFranzo, S. E. (n.d.). 5 examples of survey demographic questions. Retrieved June 9, 2022 from https://www.snapsurveys.com/blog/5-survey-demographic-question-examples
Fombrun, C. J. (1996). Reputation: Realizing Value from the Corporate Image. Boston, US: Havard Business School Press.
Klapper, J. T. (1960). The Effects of Mass Communication. New York: Free Press.
Lee, V. E., Croninger, R. G., Linn, E., & Chen, X. (1996). The Culture of Sexual Harassment in Secondary Schools. American Educational Research Journal, 33(2), 383-417.
Mahon, J. F., & Cochran, P. L. (1991). Fire alarms and siren songs: The Role of Issues Management in the Prevention of, and Response to, Organizational Crises. Industrial Crisis Quarterly, 5(2), 155-176.
Morin, A. (2022). What Is Toxic Masculinity?. Retrieved December 5, 2022 from https://www.verywellmind.com/what-is-toxic-masculinity-5075107
Northern Virginia Community College [NVCC]. (n.d.). Guide For Recognizing and Understanding Sexual Harassment. Retrieved June 9, 2023 from https://www.nvcc.edu/support/_files/Recognizing-and-Understanding-Harassment.pdf
