การพัฒนาความรอบรู้ทางเทคโนโลยีเพื่อความมั่นคงทางรายได้ สุขภาพ และการใช้ชีวิตในสังคมผู้สูงอายุบนฐานวิถีชีวิตใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจและอธิบายทักษะการใช้งาน ความรอบรู้ทางเทคโนโลยี และความสามารถในการจัดการกับการใช้ชีวิตประจำวันแบบฐานวิถีชีวิตใหม่ ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีของผู้สูงอายุและผู้ที่จะก้าวสู่วัยผู้สูงอายุ และนำไปสร้างรูปแบบการพัฒนาการใช้เทคโนโลยีสร้างรายได้ ดูแลสุขภาพ ดำเนินชีวิตประจำวัน และอยู่ร่วมกันระหว่างรุ่นวัย ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน โดยใช้การวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่างรวมทั้งสิ้น 1,424 คน จาก 10 จังหวัดทั่วทุกภูมิภาคและกรุงเทพมหานครและปริมณฑล การสัมภาษณ์เชิงลึก กลุ่มผู้สูงอายุและผู้จะก้าวสู่วัยผู้สูงอายุ รวม 29 คน ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับการพัฒนาผู้สูงอายุ 22 คน และการวิเคราะห์เอกสาร ที่เผยแพร่บนสื่อออนไลน์ระหว่างเดือนมกราคม ถึง ธันวาคม 2563 นำผลการวิจัยทั้งสามส่วนมาสังเคราะห์สร้างรูปแบบการพัฒนาผู้สูงอายุบนฐานวิถีชีวิตใหม่ และดำเนินการตรวจสอบข้อเสนอโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ผลการวิจัยเชิงสำรวจพบว่า กลุ่มตัวอย่างปรับตัวต่อเทคโนโลยีใหม่อยู่ในระดับปานกลาง ใช้งานคล่องแคล่วระดับปานกลาง กลุ่มอายุ 50-59 ปี และกลุ่มอายุ 60-69 ปี มีความรอบรู้ทางเทคโนโลยีระดับปานกลาง ส่วนกลุ่มอายุ 40-49 ปี อยู่ในระดับมาก สามารถใช้ชีวิตแบบฐานวิถีชีวิตใหม่ ด้านการป้องกันตนเองมิให้ติดเชื้อโควิดได้มากที่สุด รองลงมาคือการพักผ่อนหย่อนใจบนสื่อออนไลน์ และการนัดหมายผ่านโทรศัพท์มือถือ สำหรับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นกลุ่มเปราะบาง จำนวนครึ่งหนึ่งระบุว่าไม่มีอุปกรณ์เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตเป็นของตนเอง จำนวนครึ่งหนึ่งระบุว่าไม่ใช้อินเทอร์เน็ต ความสามารถใช้เทคโนโลยีอยู่ในระดับน้อยที่สุด มีความรอบรู้ทางเทคโนโลยีระดับน้อย สามารถใช้ชีวิตประจำวันแบบฐานวิถีชีวิตใหม่ด้านการป้องกันตนเองมิให้ติดเชื้อโควิด รองลงมาคือการเปลี่ยนมาพูดคุยผ่านแอปพลิเคชันและดูหนังฟังเพลงออนไลน์บ้าง ผลการวิจัยบ่งชี้ถึงรูปแบบการสร้างรายได้จากการสร้างเนื้อหาบนยูทูบ ติ๊กต็อก เปิดเฟซบุ๊กเพจ การขายสินค้าออนไลน์ทั้งสินค้าทั่วไปและสินค้าที่สร้างจากทรัพยากรในชุมชน การจ้างงานอาชีพอิสระ ผู้สูงอายุมีการใช้สื่อออนไลน์ในเรื่องการงาน แอปพลิเคชันของรัฐ การเงินการธนาคาร ซื้อสินค้าออนไลน์ เข้าถึงข้อมูลสุขภาพออนไลน์ ใช้อุปกรณ์และแอปพลิเคชันดูแลสุขภาพ ใช้แอปพลิเคชันสนทนาพูดคุยกับลูกหลานที่อยู่ห่างไกล สื่อสังคมออนไลน์และเกมเป็นพื้นที่ที่เชื่อมโยงให้ผู้สูงอายุและลูกหลานได้เข้ามาทำกิจกรรมร่วมกัน เช่น ถ่ายคลิป ถ่ายภาพ เพื่อโพสต์ สอนเล่นเกม ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีเพื่อผู้สูงอายุประกอบด้วยหน่วยงานรัฐ องค์กรสาธารณะประโยชน์ สื่อ บริษัทธุรกิจ นักวิชาการ โดยมีบทบาท ได้แก่ การดำเนินงานตามนโยบายรัฐ ให้การศึกษา สร้างเสริมศักยภาพ ให้การดูแลผู้สูงอายุ สร้างสรรค์นวัตกรรมเพื่อผู้สูงอายุ สร้างแรงบันดาลใจ ส่งเสริมด้านการสร้างรายได้ การสร้างองค์ความรู้ ติดตาม และผลักดันนโยบายเพื่อผู้สูงอายุ งานวิจัยมีข้อเสนอรูปแบบการพัฒนาและส่งเสริมการนำเทคโนโลยีมาใช้เพื่อเตรียมความพร้อมสังคมผู้สูงอายุฐานวิถีชีวิตใหม่ 4 รูปแบบ ได้แก่ 1) สถาบันสูงวัยเพื่อความมั่นคงทางรายได้ด้วยตนเองจากเทคโนโลยี 2) สูงวัยไลฟ์สเปียร์เพื่อสร้างการรวมรวมกลุ่มส่งเสริมพัฒนาผู้สูงอายุ 3) สูงวัยไปด้วยกันไม่ทิ้งกันเพื่อช่วยเหลือสร้างความเข้มแข็งและลดความเปราะบางของผู้สูงอายุกลุ่มเปราะบาง 4) สูงวัยสมาร์ตลีฟวิง ระบบช่วยเหลือฉุกเฉินให้ผู้สูงอายุภาวะพึ่งพิงได้รับการรักษาทันท่วงที
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
กรมกิจการผู้สูงอายุ (2561) ยุทธศาสตร์กรมกิจการผู้สูงอายุ 20 ปี พ.ศ. 2561 – 2580 กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์สามลดา
กรมควบคุมโรค. (2564) กรมควบคุมโรคขอความร่วมมือประชาชนเคร่งครัดมาตรการ D-M-H-T-T-A อย่างต่อเนื่อง เพื่อป้องกันโรคโควิด 19. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20ตุลาคม 2563 แหล่งที่มา https://ddc.moph.go.th/brc/news.php?news=18373&deptcode=brc
เจษณี จันทวงศ์. (ม.ป.ป). การพัฒนาอาชีพผู้สูงอายุของประเทศไทย. การประชุมวิชาการระดับชาติ “อาเซียนบนเส้นทางของประชาคม (ASEAN on the Path of Community).
ฐิติพล ปัญญาลิมปนันท์. (2560). ผู้ให้กำเนิดอินเทอร์เน็ตไทย เตือนความเหลื่อมล้ำในยุค 4.0. บีบีซีไทย. วันที่เข้าถึงข้อมูล 13 พฤษภาคม 2563 แหล่งที่มา https://www.bbc.com/thai/thailand-41316885369
ณัฐวี โฆษะฐิ. (บรรณาธิการ) (2562). ความท้าทายอนาคตประเทศไทย ประชากรสูงวัยไม่เท่าทันเทคโนโลยี. ผู้จัดการออนไลน์. วันที่เข้าถึงข้อมูล 13 พฤษภาคม 2563 แหล่งที่มา https://mgronline.com/stockmarket/detail/9620000006224
ทวีศักดิ์ กออนันตกูล, และคณะ. (2545). อินเทอร์เน็ตกับความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงสารสนเทศ. วารสาร NECTEC สารสนเทศ, 9(45).
เทอดศักดิ์ ชมโต๊ะสุวรรณ. (2562). ม.รังสิต เปิดตัว “ดัชนีความเหลื่อมล้ำดิจิทัล” ชี้ 5 จว. กลุ่มวัยชรา เด็ก คนจนเข้าถึงดิจิทัลต่ำ.วันที่เข้าถึงข้อมูล 13 พฤษภาคม 2563 แหล่งที่มา https://www.posttoday.com/politic/news/594261
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2561). สังคมสูงวัยกับความท้าทายของตลาดแรงงานไทย. วันที่เข้าถึงข้อมูล 16 พฤษภาคม 2563 แหล่งที่มา https://www.bot.or.th
ธีระ สินเดชารักษ์, และอัครนัย ขวัญอยู่. (2563). ความต้องการเทคโนโลยีดิจิทัลและสารสนเทศเพื่อการสื่อสารในกลุ่มผู้สูงอายุ. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 40(3), 75-96.
บรรจงจิตต์ อังสุสิงห์. (2562). “พัฒนาศักยภาพสูงวัยทำธุรกิจ “60+ ค้าออนไลน์ขายทั่วโลก” รับสังคมดิจิทัลตามนโยบายประเทศไทย 4.0. สยามรัฐออนไลน์ วันที่เข้าถึงข้อมูล 13 พฤษภาคม 2563 แหล่งที่มา https://siamrath.co.th/n/88236
ปุรินทร์ ศรีศศลักษณ์, บุญพิชชา จิตต์ภักดี, และสุนิสา จันทร์แสง (2563). นวัตกรรมในการดูแลผู้สูงอายุในประเทศไทย ในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 9(2), 47-54.
พนม คลี่ฉายา. (2559). การเพิ่มความสามารถในความรอบรู้ทางดิจิทัลและการรู้เท่าทันที่มีต่อความผูกพันและความเสี่ยงจากการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของประชาชน. รายงานวิจัย ระยะที่ 1. กองทุนวิจัยและพัฒนากิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม เพื่อประโยชน์สาธารณะ (กทปส.)
พนม คลี่ฉายา. (2563). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของผู้สูงอายุและข้อเสนอเพื่อการเสริมสร้างภาวะพฤฒิพลังของผู้สูงอายุไทย. รายงานวิจัย, มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2561). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ :มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย.
รุจา รอดเข็ม, และสุดารัตน์ ไชยประสิทธิ์. (2562). สังคมสูงวัย : เทคโนโลยีกับผู้สูงอายุ.วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอิสเทริ์นเอเชีย ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 13(2), 36-45.
วิจักษณา หุตานนท์, และสุวรรณา นาควิบูลย์วงศ์. (2560). โมเดลโครงสร้างการพัฒนาทักษะอาชีพผู้สูงอายุ. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 11(3), 312-324.
ศรุดา ทิพย์แสง. (2563). AI กับเทคโนโลยีทางการแพทย์, scimath. วันที่เข้าถึงข้อมูล 13 พฤษภาคม 2563 แหล่งที่มา https://www.scimath.org/article-technology/item/11230-ai-11230
สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. (2560). การส่งเสริมอาชีพผู้สูงอายุตามแนวทางประชารัฐ. นิด้าโพล,สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม. (2559). สุขภาพของคนไทย 2559: ตายดี วิถีที่เลือกได้. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม, มหาวิทยาลัยมหิดล. บริษัทอัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน).
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2561). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2561. สำนักยุทธศาสตร์สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์(องค์การมหาชน), กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล[DEPA]. (ม.ป.ปa). การคาดการณ์อนาคตเทคโนโลยีดิจิทัลประเทศไทย 2035. Frost & Sullivan, จัดทำเพื่อ Depa, สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล[DEPA]. (ม.ป.ปb). โอกาสของโลกดิจิทัลในสังคมสูงวัย. สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. วันที่เข้าถึงข้อมูล 16 พฤษภาคม 2563 แหล่งที่มา https://www.depa.or.th/th/article-view/article5-2563.
หมอพร้อม. (2564). “หมอพร้อม” แพลตฟอร์มระบบบริหารจัดการวัคซีนโควิด 19 เพื่อทุกคนบนแผ่นดินไทย. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 ตุลาคม 2564 แหล่งที่มา https://mohpromt.moph.go.th/mpc/mp-about/about/
อัญชลี ทองเสน, วิวัฒน์ มีสุวรรณ์, และ ดิเรก ธีระภูธร. (2558). การรักษาทางไกลบนเครือข่ายสังคม. วารสารเทคโนโลยีการศึกษาและมีเดียคอนเวอร์เจนซ์, 2(1). 9-15.
อภิษฎา เหล่าวัฒนพงษ์. (2554). ความต้องการและแนวทางในการจัดสวัสดิการของผู้สูงอายุด้านอาชีพ: โครงการส่งเสริมอาชีพ พื้นที่กรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยบริการ, 22(3), 56-67.
อรดา รัชตานนท์, และคณะ. (ม.ป.ป.). ผลกระทบจากธุรกิจ e-commerce ต่อผู้ประกอบการท้องถิ่น.ธนาคารแห่งประเทศไทย.
ภาษาอังกฤษ
Behaghel, L., Caroli, E., & Roger, M. (2014). Age-biased Technical and Organizational Change, Training and Employment Prospects of Older Workers. Economica, 81(322), 368-389.
Livingstone, S., Bober, M., & Helsper, E. (2005). Internet Literacy among Children and Young People: Findings from the UK Children Online Project. Retrieved September 9, 2014, from http://eprints.lse.ac.uk/397/1/UKCGOonlineLiteracy.pdf
Onitsuka, K., Hidayat, R. T., & Huang, W. (2018). Challenges for the next level of digital divide in rural Indonesian communities. Research Article, 84(12021), 1-25.
Prudhomme, T., Clark, A., & Duffy, D. (2009). The Evolution and Application of Digital Divide Research: Building a Digital Community in Illinois. The Illinois Repor.
Rains, S. A., & Tsetsi, E. (2017). Social support and digital inequality: Does Internet use magnify or mitigate traditional inequities in support availability?. Communication Monographs, 84(1), 54-74.
Torres, W. J., Bradford, B. C., & Beier, M. E. (2019). Technology and the Aging Worker A Review and Agenda for Future Research. In R. N Landers (ed). CambridgeHandbook of Technology and Employee Behavior. Cambridge University Press.
Venter, E (2017). Bridging the communication gap between Generation Y and the Baby Boomer generation. International Journal of Adolescence and Youth. International Journal of Adolescence and Youth, 22(4), 497-507.