วิวัฒนาการของรายการสาระความรู้และรายการบันเทิงทางโทรทัศน์ไทย

Main Article Content

เมธา เสรีธนาวงศ์

บทคัดย่อ

งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) วิวัฒนาการของกลุ่มรายการประเภทสาระความรู้ทางโทรทัศน์ และ 2) วิวัฒนาการของกลุ่มรายการประเภทบันเทิงทางโทรทัศน์ แนวคิดที่ใช้ในการศึกษา ประกอบด้วยแนวคิดเกี่ยวกับการจัดแบ่งประเภทเนื้อหารายการโทรทัศน์ แนวคิดเกี่ยวกับรายการสาระความรู้ และแนวคิดเกี่ยวกับรายการบันเทิง การวิจัยเชิงประวัติศาสตร์ครั้งนี้ใช้การศึกษาเอกสาร การสัมภาษณ์ผู้ผลิตรายการ 28 ท่าน และนำเสนอด้วยการพรรณนาเพื่ออธิบายถึงประวัติและพัฒนาการของรายการโทรทัศน์ ผลการวิจัยพบว่า วิวัฒนาการของรายการสาระความรู้เป็นที่ประจักษ์ชัดทั้งในแง่คุณภาพและปริมาณ ในแง่คุณภาพนั้น รายการสาระความรู้มีเนื้อหาที่หลากหลายมากยิ่งขึ้น ไม่จำกัดอยู่เพียงแค่การให้ความรู้ แต่ยังกระตุ้นความคิดให้เกิดขึ้นกับผู้ชม ผลักดันประเด็นทางสังคมให้เกิดการรับรู้และเห็นความสำคัญ ผ่านวิธีการเล่าเรื่องที่มีสุนทรียภาพทั้งด้านภาพและเรื่องราว ในแง่ปริมาณรายการสาระความรู้จำนวนหนึ่งได้พัฒนาเติบโตไปสู่การมีสถานีโทรทัศน์เพื่อการศึกษา ขณะที่สถานีโทรทัศน์ประเภทฟรีทีวีให้พื้นที่รายการสาระความรู้มากขึ้นกว่าในอดีต รวมถึงการเกิดขึ้นของสถานีเคเบิลทีวีช่องสารคดีของคนไทยโดยเฉพาะ ตลอดจนการเพิ่มขึ้นของทีวีดิจิตอล ปรากฏการณ์เหล่านี้ถือเป็นนิมิตหมายที่ดีสำหรับโอกาสในการเรียนรู้เพื่อก่อให้เกิดความเข้าใจในตนเองและสังคมรอบข้าง อันเป็นหัวใจสำคัญของรายการประเภทสาระความรู้ สำหรับประวัติและพัฒนาการของรายการบันเทิงนั้น การผสมผสานเพื่อให้เกิดความหลากหลายเป็นวิธีการหนึ่งที่ทางผู้ผลิตพยายามปรับเปลี่ยนเพื่อให้ความบันเทิงเป็นที่ถูกใจของผู้ชมโทรทัศน์มากที่สุด รูปแบบหลายการบางลักษณะลดน้อยลงและหายไปจากจอโทรทัศน์ ผู้ผลิตรายการต้องปรับตัวเพื่อสร้างสรรค์รายการให้น่าสนใจมากยิ่งขึ้นท่ามกลางผู้ผลิตที่มีจำนวนมากขึ้นเช่นกันทั้งภายในอุตสาหกรรมโทรทัศน์ด้วยกันเองและข้ามยังไปสื่อออนไลน์

Article Details

ประเภทบทความ
Articles

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2542). การวิเคราะห์สื่อ: แนวคิดและเทคนิค. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดักส์.

ธีระ บุญพิทักษ์ และคณะ. (2541). 40 ปี สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก. กรุงเทพฯ: มายด์พับลิชชิ่ง.

พรสวรรค์ อุทารวุฒิพงศ์. (2535). บทบาทหน้าที่ของกรมประชาสัมพันธ์ในฐานะองค์กรสื่อสารมวลชน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาการสื่อสารมวลชน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระราชบัญญัติองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย พ.ศ.2551. (2551, 14 มกราคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 125 ตอนที่ 8 ก. หน้า 1-24.

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ ช่อง 3. (2533). ครบรอบ 20 ปี สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 26 มีนาคม 2533. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สารมวลชน.

วัชระ สันตกมลพงศ์ และ ไขศรี วิสุทธิพิเนตร. (2555). ยุค 1 ไทยโทรทัศน์. ใน วิรัตน์ นาคชาติ และจารุจิต นวพันธุ์, บรรณาธิการ. 60 ปี ไทยโทรทัศน์ 35 ปี อสมท, 27-105. กรุงเทพฯ: เมคอะวิช.

วิชาการ, กรม. (2531). ศิลปะการละครเบื้องต้น 1-2 ตอนที่ 1. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

สินิทธ์ สิทธิรักษ์. (2543). กำเนิดโทรทัศน์ไทย (พ.ศ.2493-2500). พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เสงี่ยม เผ่าทองศุข. (2526). อนุสรณ์ครบรอบ 50 ปี ของการแต่งงาน เสงี่ยม-วัฒนา เผ่าทองศุข. กรุงเทพฯ: เรือนแก้วการพิมพ์.

อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์. (2536). อารมณ์ขันในสื่อมวลชน. กรุงเทพฯ: โครงการหนังสือชุดวิจัยและพัฒนานิเทศศาสตร์.

อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์. (2542). ระบบวิทยุและโทรทัศน์ไทย: โครงสร้างทางเศรษฐกิจการเมืองและผลกระทบต่อสิทธิเสรีภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์. (2550). สื่อสารมวลชนเบื้องต้น: สื่อมวลชน วัฒนธรรม และสังคม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Bignell, J. and Orlebar, J. (2005). The Television Handbook. 3rd ed. New York: Taylor & Francis.

Burton, G. (2000). Talking Television: An Introduction to the Study of Television. London: Arnold.

Casey, B. et al. (2008). Television Studies: The Key Concepts. 2nd ed. London: Routledge.

Creeber, G. (Ed.) (2015). The Television Genre Book. 3rd ed. London: BFI Palgrave.

De Jong, W., Knudsen, E. & Rothwell, J. (2012). Creative Documentary: Theory and Practice. Harlow: Pearson Education Ltd.

Lindenmuth, K.J. (2010). The Documentary Moviemaking Course: The Starter Guide to Documentary Filmmaking. Hauppauge, NY: Barron’s.

Neale, S. (2000). Genre and Hollywood. London: Routledge.

Nichols, B. (2010). Introduction to Documentary. 2nd ed. Bloomington, IN: Indiana University Press.

O’Donnell, V. (2013). Television Criticism. 2nd ed. Thousand Oaks, CA: SAGE.

Orlebar, J. (2011). The Television Handbook. 4th ed. London; New York: Routledge.

Tunstall, J. (1993). Television Producers. London: Routledge.

Wober, J.M. (1988). The Use and Abuse of Television: A Social Psychological Analysis of the Changing Screen. Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.