การสื่อสารเพื่อขับเคลื่อนสังคมสีเขียว ของสํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

Main Article Content

ศิริลักษณ์ สุวรรณเกตุ
กาญจนา แก้วเทพ

บทคัดย่อ

การศึกษาการสื่อสารเพื่อขับเคลื่อนสังคมสีเขียวของสํานักงาน | คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) ใช้ ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพจากการศึกษาข้อมูลเอกสารต่างๆ ย้อนหลัง 3 ปี (2553-2555)ร่วมกับการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก โดยมีกลุ่มเป้าหมาย คือ ตัวแทนจากสํานักประเมินผลและเผยแพร่การพัฒนาสศช. และภาคี การพัฒนาตาม 7 มิติของสังคมสีเขียว ได้แก่ ภาคเกษตร อุตสาหกรรม การท่องเที่ยว การขนส่งและพลังงาน นวัตกรรมสีเขียว นวัตกรรมทาง สังคม และการรับมือภัยพิบัติภายใต้การเติบโตสีเขียว ผลการวิจัยพบว่า 1) การดําเนินการขับเคลื่อน มี 4 ขั้นตอน คือ 1. สศช. สรุปข้อคิดเห็นและจัดทําร่างข้อเสนอจากภาคีการพัฒนา ตาม 7 มิติเสนอคณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบ 2.สศช. แต่งตั้งคณะกรรมการและคณะทํางานบริหารการพัฒนาสังคม สีเขียวจากความเห็นชอบของคณะรัฐมนตรี 3. หน่วยงาน เจ้าภาพประสานการดําเนินงานกับหน่วยงาน/ภาคีการพัฒนา ได้แก่ คณะกรรมการระดับชาติ กระทรวง และจังหวัด 4. การติดตามและประเมินผล พบว่าการดําเนินการขับเคลื่อน มีการสื่อสารจากล่างขึ้นบน การเผยแพร่ มี 4 ลักษณะ คือ 1. การที่สศช.เผยแพร่ผ่านช่องทางการสื่อสารที่ หลากหลาย 2. เผยแพร่ผ่านสื่อบุคคลซึ่งเป็นผู้บริหาร ไปร่วมระดมความเห็นในสื่อกิจกรรมที่องค์กรอื่นเป็น ผู้จัด 3. เผยแพร่ผ่านสื่อมวลชน 4. เผยแพร่ในรูปแบบ ของการศึกษาวิจัยในภาคปฏิบัติการทั้งที่ดําเนินการเอง และร่วมกับหน่วยงานอื่น


2) เครือข่ายการทํางาน มี 5 ประเภท ซึ่งช่วยให้สศช. สามารถเลือกการทํางานได้ ได้แก่ 1.เครือข่ายระดับนโยบาย (คณะอนุกรรมการขับเคลื่อนแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 11) 2. เครือข่ายภาคีการพัฒนาตาม 7 มิติของสังคมสีเขียว 3. ภาคีเครือข่ายตามแต่ละภาค (ภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาสังคมและภาควิชาการ) 4. เครือข่ายระดับ ภูมิภาค/พื้นที่ จังหวัดและส่วนท้องถิ่น) 5. คณะกรรมการ และคณะทํางานเพื่อการพัฒนาสังคมสีเขียว


3) การสื่อสารของเครือข่ายเพื่อขับเคลื่อนสังคม สีเขียวตาม 7 มิติ เป็นเครือข่ายแบบหลวมๆ ในลักษณะ การขอความร่วมมือจากภาคีการพัฒนาทั้งภาครัฐและ เอกชนที่ได้มีการดําเนินการขับเคลื่อนในแต่ละมิติ (ประเด็น) ไว้อยู่ก่อนแล้ว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นองค์กรที่มิใช่ภาครัฐ ซึ่งมีจุดแข็งอยู่ที่มีความสนใจในประเด็นสังคมสีเขียว อยู่แล้ว ส่วนภาครัฐมีจุดแข็งอยู่ที่ความคงทนถาวร ดังนั้นกระบวนการสร้างเครือข่ายจึงเป็นกลยุทธ์การประสาน จุดแข็งของทุกภาคส่วนเข้ามาร่วมกัน ดังนั้น รูปแบบ การสื่อสารภายในเครือข่ายจึงเป็นแบบผสมผสาน ระหว่างการสื่อสารแนวดิ่งของภาครัฐกับแนวราบ หรือการมีส่วนร่วมของภาคอื่นๆที่มิใช่รัฐ


4) ปัจจัยที่ส่งผลต่อกระบวนการสื่อสารในการขับเคลื่อนสังคมสีเขียว คือ ปัจจัยส่งเสริมต่อการขับเคลื่อน ได้แก่ (1) ความตระหนัก (2)ปัจจัยทางด้านองค์กร การมีเจ้าภาพและเป็นผู้นําเครือข่าย (3) การสื่อสาร ปัจจัยที่เป็นอุปสรรคต่อการขับเคลื่อน ได้แก่ (1) ความเข้าใจ และความตระหนัก (2) ปัจจัยทางด้านองค์กร และการขับเคลื่อน ของเครือข่าย (3) เศรษฐกิจ และกฎหมาย

Article Details

ประเภทบทความ
Articles
ประวัติผู้แต่ง

ศิริลักษณ์ สุวรรณเกตุ

ศิริลักษณ์ สุวรรณเกตุ (นศ.ม. นิเทศศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555)

กาญจนา แก้วเทพ, คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

กาญจนา แก้วเทพ (Ph.D., University of Paris 1, France, 1984) ปัจจุบันดํารงตําแหน่งรองศาสตราจารย์ประจําภาควิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เอกสารอ้างอิง

ภาษาไทย
กาญจนา แก้วเทพ. (2553). ปัญหาและแนวโน้มการสื่อสารเพื่อการพัฒนาเอกสารการสอนชุดวิชาการสื่อสารกับการพัฒนา สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, เกศรา บูรพาเคชะ. (2549). การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมในศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงชุมชนตามโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดําริในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตรพัฒนาการจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จินตวีร์ เกษมสุข. (2554). การสื่อสารกับการเปลี่ยนแปลงของสังคม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชูพงษ์ พิพัฒน์ไชยศิริ. (2552). เครือข่ายและกระบวนการสื่อสารของคณะอนุกรรมการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตรพัฒนาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พนม คลื่ฉายา. (2554). ธรรมชาติของสื่อและการประยุกต์ใช้สื่อ , เอกสารการสอนวิชาการวางแผนและการผลิตสื่อเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน หลักสูตรนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภาญา ธนวัฒน์เสรี. (2550). การจัดการและกลยุทธ์การสื่อสารเพื่อการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงของคณะทํางานขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงด้านสื่อมวลชนและประชาชน รายงานโครงการเฉพาะบุคคล ปริญญามหาบัณฑิต สาขาการบริหารสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย. (2555), เอกสารประกอบการประชุมโต๊ะกลม:เศรษฐกิจสีเขียวสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน ภายใต้โครงการจัดทําเอกสารเผยแพร่ในเรื่อง Thailand Green Economy.
สุเมธ กาญจนพันธุ์. (2551). กลยุทธ์การบริหารจัดการด้านความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรธุรกิจ วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการประชาสัมพันธ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2556). คู่มือการแปลงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 สู่การปฏิบัติ สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2554). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบเอ็ด (พ.ศ.2555-2559) สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2555). รายงานประจําปี 2555 การขับเคลื่อนแผนฯ 11. สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2555). เอกสารประกอบการประชุม ประจําปี 2555 อนาคตประเทศไทยบนเส้นทางสีเขียว.สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
อภิชา น้อมศิริ (2552) การสื่อสารเพื่อการเสริมสร้างความเข้มแข็งของภาคีเครือข่ายสุขภาพโดยกองสุขศึกษากรมสนับสนุนบริการสุขภาพ.วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตรพัฒนาการ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย,

ภาษาอังกฤษ
Gumucio Dagron. (2001). Making Waves: Stories of Participatory Communication for Social Change. A Report to the Rockefeller Foundation.
McQuail .D. (1987). Mass Communication Theory: An Introduction. Beverly Hills, CA: Sage Publications.
Rogers. E M..(1995). Diffusion of Innovations. (4"ed.). New York: Free Press.
Srinivas R. Melkote and H. Leslie Steeves. (2001). Communication for Development in the Third World: Theory and Practice for Empowerment (2nd ed.). New Delhi: Sage Publications.