บทบาททางการสื่อสารของกลุ่มคนที่มีความเบี่ยงเบนเชิงบวกกับการแพร่กระจายแนวคิดด้านการขี่จักรยานของชุมชนจักรยานไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาคุณลักษณะของการสื่อสารของกลุ่มคนที่มีความเบี่ยงเบนเชิงบวกกับการแพร่กระจายแนวคิดด้านการขี่จักรยานของชุมชนจักรยานไทย 2. เพื่อค้นหาบทบาทของสื่อมวลชนและสื่อใหม่ที่มีต่อการแพร่ขยายเรื่องราวในวงกว้างของคนที่มีความเบี่ยงเบนเชิงบวกในชุมชนจักรยานไทยสู่สาธารณะ การวิจัยในครั้งนี้ได้ใช้แนวคิดความเบี่ยงเบนเชิงบวกและบทบาทสื่อในการขับเคลื่อนสังคมเป็นกรอบการวิจัย โดยมีระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพด้วยเทคนิค 1. การสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มคนที่มีความเบี่ยงเบนเชิงบวกในชุมชนจักรยานไทย 2. การสังเกต ผลการวิจัยพบว่า 1. คุณลักษณะทางการสื่อสารของกลุ่มคนที่มีความเบี่ยงเบนเชิงบวกโดยอิงกรอบของกฎของคนพิเศษประกอบไปด้วย 3 คุณลักษณะหลัก ได้แก่ 1.1 คุณลักษณะของการเป็นผู้รู้ โดยมีลักษณะย่อย ได้แก่ การเป็นผู้สั่งสมความรู้ และการเป็นผู้นำความรู้มาแก้ไขปัญหาสังคม 1.2 คุณลักษณะการเป็นผู้เชื่อมโยง อันประกอบไปด้วย องค์ประกอบในการมีความสามารถในการเข้าใจคนและสังคม การบริหารความสัมพันธ์และการสะสมคนรู้จัก 1.3 คุณลักษณะของการเป็นนักโน้มน้าว ซึ่งประกอบไปด้วย คุณลักษณะย่อย ได้แก่ การเผยแพร่ ความคลั่งไคล้ ความสร้างสรรค์ และความน่าเชื่อถือ 2. บทบาทของสื่อบุคคล สื่อกิจกรรม สื่อมวลชน และสื่อใหม่ต่อการแพร่กระจายแนวคิดด้านการขี่จักรยานของชุมชนจักรยานไทยปรากฏ 9 บทบาท ได้แก่ บทบาทการให้ข้อมูล บทบาทในการชักจูงโน้มน้าว บทบาทในการสร้าง รักษา ขยายเครือข่าย และรวมกลุ่ม บทบาทในการสร้างความสนใจและจุดกระแส บทบาทในการสร้างวาระในการผลักดันนโยบายสาธารณะ บทบาทในการส่งเสริมการสร้างจิตสำนึกสาธารณะ บทบาทในการสอดส่องจับตา บทบาทในการส่งเสริมการแสดงออก และบทบาทในการสร้างแรงบันดาลใจ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ, กิตติ กันภัย, และ ปาริชาต สถาปิตานนท์. (2543). มองสื่อใหม่ มองสังคมใหม่. กรุงเทพ: เอดิสันเพรส โพรดักส์.
ณัฐวิภา สินสุวรรณ. (2548). กระบวนการเรียกร้องผ่านสื่อของกลุ่มสนับสนุนการไม่สูบบุหรี่ในการขับเคลื่อนกฎหมายการควบคุมการบริโภคยาสูบในประเทศไทย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุษยากร ตีระพฤติชัย. (2553). กระบวนการสื่อสารเพื่อปรับแปลงความหมายในพิธีกรรมงานศพ. วิทยานิพนธ์ดุษฏีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปาริชาต สถาปิตานนท์. (2551). การสื่อสารประเด็นสาธารณะและการเปลี่ยนแปลงในสังคมไทย. กรุงเทพ:สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ภาษาอังกฤษ
Farr, A. C. & Ames, N. (2008). Using Diffusion of innovation theory to encourage the development of a children’s health collaborative: a formative evaluation. Journal of Health Communication, 13(4), 375-88.
Freire, P. (1970). Pedagogy of the oppressed. New York: Herder & Herder.
Garrett, R. K. (2006). Protest in an information society: A review of literature on social movement and new ICTs. Information Communication and Society, 9(2), 202-224.
Gladwell, M. (2001). The tipping point: How little things can make difference. Boston: Little Brown.
Gladwell, M. (2010). ‘Small change: Why the revolution will not be tweeted’, ‘Twitter, Facebook, and social activism’. The New Yorker, October 4, 2010.
Heider, M. & Kreps, G.L. (2004). Forty years of diffusion of innovations: utility and value in public health, Journal of Health Communication. 9(Suppl 1), 3-11.
Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of Social Media. Business Horizon, 53(1), 59-68
Kietzmann, J.H. (2011). Social Media? Get Serious! Understanding the fumctional building block of social media. Business Horizon, 54(3), 241-251.
Lapping K., Marsh, D.R., Rosenbaum, J., Swedberg, E., Sternin, M. & Schroeder, D. G. (2002). The positive deviance approach: Challenges and opportunities for the future. Food and Nutrition Bulletin, 23(4), 130-137.
McGuire, W. J. (2001). Input and output variables currently promising for constructing persuasive communications. In R. E. Rice & C. K. Atlin (Eds), Public Communication Campaigns. 3rd. Thousand Oaks: Sage.
Morris, N. (2004). A comparative analysis of the diffusion and participation models in development communication. Communication Theory, 13(2), 225-248
Papa, M. J., Signhal, A., & Dearing, W. H. (2006). Organizing for social change: A dialectic journey of theory and praxis. Thousand Oaks, CA: Sage.
Rogers, E. M. (1983). Diffusion of innovations. New York: Free Press.
Rogers, E. M. (1983). Diffusion of innovations fourth ed. New York: Free Press.
Servaes, J. (1996). Communication for development for global perspective. The role of governmental and non-governmental agencies. Communications, 21(4), 407-418.
Singhal, A. (2010). Communicating What Works! Applying the Positive Deviance Approach in Health Communication. Health Communication, 25(6-7), 605-6
Singhal, A. (2011). Turning Diffusion of innovations paradigm on its head. In A. Vishwananth & G. Barnett (Eds). The Diffusion of innovations: A Communication Science Perspective (pp. 192-205). New York: Peter Lang Publishers.
UNESCO. (1978). Many Voices, One World. Paris: UNESCO.
Wallack, L. e.a. (1993). Media advocacy and public health: Power for rrevention. Newbury park: Sage.
Wrzeniewski, A. (2003). Finding positive meaning in work. In K. S. Cameron, J. E. Dutton & R. E. Quinn (Eds.), Positive organizational scholarship (pp.296-308). San Francisco: Berett-Kohler Publishers, Inc.
Zoller, H. M., & Kline, K. N. (2008). Theoretical contribution of interpretive and critical research in health communication. In C. Beck (Ed.), Communication Yearbook vol. 32, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
