การสื่อสารแนวคิดเสรีนิยมผ่านการสร้างสรรค์การแสดงบัลเล่ต์ดัดแปลง เรื่อง โจนาทาน ลิฟวิงสตัน นางนวล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงสร้างสรรค์ (Creative Research) มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษากระบวนการและทัศนคติของผู้รับสารต่อการสร้างสรรค์การแสดงบัลเล่ต์ดัดแปลงเพื่อสื่อสารแนวคิดเสรีนิยมจาก เรื่อง
โจนาทาน ลิฟวิงสตัน นางนวล โดยใช้แบบบันทึกข้อมูลการสังเกตการณ์แบบสอบถาม (Questionnaire) และสนทนากลุ่ม (Focus group) ผู้เชี่ยวชาญและนักแสดงผลการวิจัย พบว่า 1) กระบวนการสร้างสรรค์การแสดงบัลเล่ต์ดัดแปลงจากวรรณกรรมฉบับแปลของ ชาญวิทย์ เกษตรศิริ มีขั้นตอนการออกแบบการแสดงที่สัมพันธ์กับแนวคิดเสรีนิยม การกำกับการแสดงและออกแบบท่าเต้นโดยผสมผสานการเต้นบัลเล่ต์เทคนิคบาลองชีนและการเคลื่อนไหวที่เลียนแบบนกนางนวล 2) ผลการรับรู้และทัศนคติที่มีต่อการแสดงบัลเล่ต์ดัดแปลงของผู้รับสารกลุ่มผู้เชี่ยวชาญมีความเข้าใจเนื้อหาวรรณกรรมจากสัญลักษณ์ในการแสดงเสนอให้เพิ่มประเด็นด้านเสรีนิยมที่เชื่อมโยงกับบริบทปัจจุบันกลุ่มผู้ชมทั่วไปพบว่าการเต้นบัลเล่ต์เทคนิคบาลองชีนสะท้อนแนวคิดเสรีนิยมได้ในระดับมาก (M=4.10 ) 3.กลุ่มนักแสดง พบว่า การอ่านวรรณกรรมก่อนการแสดงและสถานที่นอกโรงละครสามารถสื่อสารความรู้สึกผ่านทางการเต้นได้มากขึ้นมีความกล้าที่จะเต้นในเทคนิคอื่นๆ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จักรกฤษณ์ ดวงพัตรา. (2544). แปล แปลงและแปรรูปบทละคร กรุงเทพฯ: ศยาม.
ธาม เชื้อสถาปนศิริ. (2558). เล่าเรื่องข้ามสื่อ (Transmedia : story-telling). วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 2, 1.
มัทนี รัตนิน. (2556). ศิลปะการแสดงละคอน หลักเบื้องต้นและการฝึกซ้อม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มิรายญิ์. (2555). ทฤษฎีวรรณกรรม ก่อนและหลัง : ทฤษฎีปฏิฐานนิยม. เข้าถึงแหล่งข้อมูลเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2558, แหล่งที่มา https://www.facebook.com/notes/%E0%B8%A1%E0%B8%
B4%E0%B8%A3%E0%B8
รัชฎาวรรณ รองทอง. (2554). การสร้างสรรค์การแสดงร่วมสมัยเพื่อสื่อสารปรัชญานิเวศวิทยาแนวลึกจากกวีนิพนธ์ของรพินทรนาถ ฐากูร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วชิรพงษ์ แก้วพลอย. (2557). บัลเล่ต์นีโอคลาสสิค ชุด หนุมานจับนางสุพรรณมัจฉา พา เดอ เดอซ ตามรูปแบบของบาลองชีน.วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาราชภัฏสวนสุนันนทา.
วิปัศยา อยู่พูล . (2557). กระบวนการสร้างสรรค์การแสดงเพื่อสื่อสารเจตจำนงอิสระของสตรี จากการผสมผสานเรื่องรามเกียรติ์ และเรื่องเดอะริงไซเคิล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิศปัตย์ ชัยช่วย.(2557). ประกอบแสง เสียง เรื่อง อุรังคธาตุปกรณัม. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 6(1).
วิไลวรรณ พรมสิทธิ์. (2546, 13 ธันวาคม 2558). เข้าถึงแหล่งข้อมูลเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2558. ครูวิไลวรรณ พรมสิทธิ์ ,แหล่งที่มา http://wl.mc.ac.th/?author=1
สมพร ฟูราจ. (2554). Mime : ศิลปะท่าทางและการเคลื่อนไหว กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Antonin Artaud.(2005). Fifty key theatre directors. London : Routledge.
Jeromy Hopgood (2016). Dance Production Design&Technology New York: Taylor&Francis.
Jennifer Monson, Mark Dendy, Modern dance,(2012) Site-specific, University of Illinois. Art, fineRetrieved 24 June 2016 ,from https://ascho3.wordpress.com /2012/01/08/site-specific-work-what-is-it/
Lincoln kirstein (1978). thirty years the New York City Ballet. New York :A. A. Knopf.
