A Campaign to Promote Social Resilience and End Violence Against Children, Women, and Domestic Violence Affecting Mental Health Through Short Films and Youth Activities
Main Article Content
Abstract
Violence against children, women, and domestic violence remains a persistent issue in Thai society. Such violence negatively affects mental health and daily life, and constitutes an urgent social problem that requires immediate resolution. Communication campaigns utilizing media can serve as a powerful tool to educate the public and help eliminate this issue. Therefore, this study aims to: 1) examine campaign approaches through short films to end violence against children, women, and domestic violence that affects mental health within the context of Thai society and 2) explore approaches for organizing youth activities aimed at raising awareness and promoting participation in ending violence against children, women, and domestic violence. The study employed in-depth interviews with 21 participants, including subject-matter experts and individuals affected by domestic violence. The findings indicated that effective communication should focus on: 1) the nature, causes, and consequences of violence; 2) rejecting the normalization of violence as a form of love; 3) promoting gender equality and mutual respect; 4) legal frameworks and penalties; 5) relevant agencies and support systems; 6) reframing violence as a societal issue rather than a private matter; 7) avoiding the reproduction of violent imagery; 8) prevention and coping strategies; and 9) empowering survivors. A multi-platform media integration was recommended for broad dissemination. Regarding youth activities, the study suggests: 1) consideration of participants' diverse experiences; 2) appropriate media and delivery methods; 3) age-specific content; 4) role-playing and scenario-based simulations; 5) experiential learning through case studies; 6) brainstorming sessions; 7) a blend educational and recreational activities; and 8) leveraging contemporary media examples.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมการแพทย์. (2565). สถาบันประสาทวิทยา กรมการแพทย์ เผยรายละเอียดภาวะ PTSD ความผิดปกติทางอารมณ์ที่เกิดขึ้นภายหลังพบเหตุการณ์ความรุนแรง.https://pr.moph.go.th/index.php?url=pr/detail/2/02/179609/
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2560). คู่มือปฏิบัติและข้อตกลงร่วมกัน เรื่อง การคุ้มครองและช่วยเหลือเด็กในภาวะเสี่ยง และเป็นผู้เสียหายจากการละเมิดละเลยทอดทิ้งแสวงประโยชน์และความรุนแรง. กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว. (2565). ชุดข้อมูลสถิติความรุนแรงในครอบครัว ในรอบ 7 ปี ระหว่างปีงบประมาณ 2559 – 2565. https://opendata.nesdc.go.th/dataset/domestic-violence-statistics-in-the-last-7-years
การันตร์ วงศ์ปราการสันติ. (2564). ภาพยนตร์สั้นบำบัดเพื่อเพิ่มคุณค่าเชิงบวก ลดภาวะความเครียดและปรับเปลี่ยนวิธีการเผชิญกับปัญหาสำหรับกลุ่มนักศึกษาชั้นปริญญาตรีในจังหวัดเชียงใหม่. แผนงานศูนย์ศึกษาปัญหาการเสพติด(ศศก.) คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
การีมะห์ และหีม. (2564). ผลของการจัดกิจกรรมแบบเน้นประสบการณ์ต่อการป้องกัน การรังแกบนโลกไซเบอร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา. 3(2). 32-64.
จักรกฤษฎ์ แก้วประเสริฐ ภัททิรา กลิ่นเลขา มณฑนรรห์ วัฒนกุล และปิติพงศ์ เกิดทิพย์ (2565). การพัฒนาภาพยนตร์สั้นรณรงค์ป้องกันนักสูบหน้าใหม่ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดสงขลา. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์. 26(2). 66-77.
จันทร์เพ็ญ สุวรรณคร. (2558). มุมมองใหม่ของการจัดกิจกรรมแนะแนวสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร. 13(1). 88-103.
ณัฏฐธิดา จันเทร์มะ. (2559). การสร้างอัตลักษณ์อีสานผ่านภาพยนตร์สั้นในเทศกาลภาพยนตร์อีสาน.วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต. คณะนิเทศศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประชาชาติธุรกิจ (2564). จะทำอย่างไร เมื่อความรุนแรงไม่ใช่เรื่องไกลตัว และบ้านไม่ใช่ Safe Zone ของทุกคน. https://www.prachachat.net/d-life/news-653845#:~:text=หากพบเห็นความรุนแรงในของมนุษย์%20(พม.)
พร้อมสิทธิ์ จริยาคุณการ. (2564). การประกอบสร้างความหมายมัมมีผ่านภาพยนตร์ ในฐานะภาพตัวแทนวัฒนธรรมอียิปต์โบราณ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการมรดกวัฒนธรรมและอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ ทวิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พัชรินทร์ ครองธรรม. (2559). ผลของโปรแกรมการบำบัดทางความคิดบนพื้นฐานของการเจริญสติต่อความวิตกกังวลในผู้ป่วยโรควิตกกังวลทั่วไป. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รณชัย คงสกนธ์ และนฤมล โพธิ์แจ่ม. (2551). ความรุนแรงในครอบครัว. สำนักพิมพ์สหประชาพาณิชย์.
รักศานต์ วิวัฒน์สินอุดม. (2546). นักสร้าง สร้างหนัง หนังสั้น. โครงการตำราคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักข่าวเอชโฟคัส. (2563). พบผู้หญิงทั่วโลก 1 ใน 3 เจอความรุนแรงด้านจิตใจมากที่สุด สสส.สานพลังภาคีเครือข่าย หยุดความสูญเสีย. https://www.hfocus.org/content/2023/02/27026.
สำนักงานปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2558). คู่มือการปฏิบัติงานของเครือข่าย เพื่อการเฝ้าระวังและเตือนภัยความเสี่ยงต่อความรุนแรงในครอบครัว. กระทรวงการพัฒนา สังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
สุธนิต เวชโช และ ใจทิพย์ ณ สงขลา. (2560). แนวคิดทฤษฎีกิจกรรม : กรณีศึกษาแฟ้มสะสมผลงานอิเล็กทรอนิกส์แบบสะท้อนคิด. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา. 12(4). 681 – 694.
American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders. 5th ed. Washington DC: American Psychiatric Association.
Atkin, C. K., & Freimuth, V. (2013). Guidelines for formative evaluation research in campaign design. Public communication campaigns, 4, 53-68.
Craske, M. G., Stein, M. B., Eley, T. C., Milad, M. R., Holmes, A., Rapee, R. M., & Wittchen, H. U. (2017). Anxiety disorders. Nature reviews. Disease primers, 3, 17024. https://doi.org/10.1038/nrdp.2017.24
Engeström, Y. (1999). ACTIVITY THEORY AND EXPANSIVE DESIGN. University of California, San Diego and University of Helsinki.
Fox, C. L., Corr, M. L., Gadd, D., & Sim, J. (2016). Evaluating the effectiveness of domestic abuse prevention education: Are certain children more or less receptive to the messages conveyed?. Legal and Criminological Psychology, 21(1), 212-227.
Ganley, A. L. (1995). Understanding domestic violence. Improving the health care response to domestic violence: A resource manual for health care providers, 15-42.
Giacaman, R., Shannon, H. S., Saab, H., Arya, N., & Boyce, W. (2007). Individual and collective exposure to political violence: Palestinian adolescents coping with conflict. The European Journal of Public Health, 17(4), 361-368.
Hall, S. (1980). Encoding/decoding. In S. Hall, D. Hobson, A. Lowe, & P. Willis (Eds.), Culture, media, language (pp. 128–138). Hutchinson.
Holt, S., Buckley, H., & Whelan, S. (2008). The impact of exposure to domestic violence on children and young people: A review of the literature. Child abuse & neglect, 32(8), 797-810.
Kessler, R. C., Molnar, B. E., Feurer, I. D., & Appelbaum, M. (2001). Patterns and mental health predictors of domestic violence in the United States: Results from the National Comorbidity Survey. International journal of law and psychiatry, 24(4-5), 487-508.
McKinney, C. M., Caetano, R., Ramisetty-Mikler, S., & Nelson, S. (2009). Childhood family violence and perpetration and victimization of intimate partner violence: Findings from a national population-based study of couples. Annals of epidemiology, 19(1), 25-32.
Paek, H. J., Hove, T., Ju Jeong, H., & Kim, M. (2011). Peer or expert? The persuasive impact of YouTube public service announcement producers. International Journal of Advertising, 30(1), 161-188.
Ribeiro Cardoso, P., Jólluskin, G., Paz, L., Fonseca, M. J., & Silva, I. (2023). Effects of awareness campaigns against domestic violence: perceived efficacy, adopted behavior and word of mouth. Journal of criminological research, policy and practice, 9(3/4), 177-192.
Rice, R. E., & Atkin, C. K. (Eds.). (2012). Public communication campaigns. SAGE publications.
Singhal, A., & Rogers, E. (2012). Entertainment-education: A communication strategy for social change. Routledge.
Walby, S. (2004). The cost of domestic violence. Women and Equality Unit (DTI).
