The Menu: Hidden Semiotics in Film
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research examines the use of semiotics in the film The Menu, directed by Mark Mylod. The study aims to analyze and interpret the hidden semiotics within the film, particularly its reflection on social and cultural issues through various elements such as food, settings, and characters. The film employs the menu as a symbolic medium to communicate narratives related to class distinctions, power dynamics, and consumption, as portrayed through the main character, Chef Julian Slowik, who embodies authority and control over the situation and the lives of the guests. This qualitative research utilizes documentary analysis, incorporating theoretical frameworks in semiotics, film language, and psychoanalysis to explain and interpret the hidden meanings within the film. Additionally, focus group discussions with experts were conducted to provide in-depth analysis of the semiotics embedded in the film. The findings reveal a strong connection between the film and societal issues, particularly those related to consumer culture, class segregation, and power dynamics. Furthermore, the study highlights the role of cinematic techniques in reinforcing the hidden semiotics. As a result, the research introduces the SAID Model, a novel tool for analyzing semiotics in film.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กำจร หลุยยะพงศ์. (2554). ดูหนังด้วยแว่นทฤษฎี: แนวคิดเบื้องต้นของการวิเคราะห์ภาพยนตร์. วารสารวิทยาการจัดการ, 6(1), 21-50.
กาญจนา แก้วเทพ. (2547). สื่อสารมวลชน: ทฤษฏีและแนวทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เลิฟ แอนด์สิฟ.
กาญจนา แก้วเทพ. (2552). การวิเคราะห์สื่อ: แนวคิดและเทคนิค (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เขมพัทธ์ พัชรวิชญ์. (2558). ภาพยนตร์ไทยนอกกระแสกับภาพสะท้อนปัญหาสังคมไทย. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิตคณะศิลปกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยบูรพา.
เจนเนอเรชัน [Jeaneration]. (16 พฤศจิกายน 2565). รีวิวหนัง “The Menu เมนูสยอง” ก่อนลิ้มรสมื้อนี้..ควรปล่อยให้ท้องว่าง เตือนแล้วนะ. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 มกราคม 2566 แหล่งที่มา https://entertainment.trueid.net/detail/jO7ZJa4rXJrq
ญาณทวี เสือสืบพันธุ์. (2560). ผู้ประกอบอาชีพทำอาหารในสังคมไทย ช่วงทศวรรษ 2490-2550. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเพื่อการศึกษา ประชาธิปไตยและการพัฒนา โครงการจัดพิมพ์คบไฟ. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 มกราคม 2566 แหล่งที่มา https://readthecloud.co/food-critic/
ฐิยากร แสวงพรรค และธีรติร์ บรรเทิง. (2565). การเล่าเรื่องผ่านสัญญะทางสังคมในซีรีส์เรื่อง Squid Game. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 18(1), 12-43.
นพรุจ ต้นทัพไทย. (2555). การวิเคราะห์สัญญะในภาพยนตร์โฆษณาทางโทรทัศน์ที่มีเด็กเป็นตัวละครหลัก. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพมหานคร.
นิพนธ์ คุณารักษ์. (2552). ภาษาภาพยนตร์:องค์ประกอบของภาพยนตร์. วารสารศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 1(1), 20-29.
นิศา บูรณภวังค์. (2564). ภาพลักษณ์ของตัวละครเชฟในภาพยนตร์แนวทำอาหาร. Journal of Humanities and Social Sciences (HUSOKKU), 38(2), 21-43.
พงศรัณย์ จิตต์สวัสดิ์ และปรวัน แพทยานนท์. (2566). การสร้างสรรค์ภาพยนตร์ไทยซ่อนสัญญะทางการเมืองในประเทศไทย. วารสารการสื่อสารและสื่อบูรณาการ คณะการสื่อสารมวลชน, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 12(1), 177-215.
พิทยา พละพลีวัลย์. (2562). จากการบริโภคในฐานะกิจกรรม...สู่วัฒนธรรมบริโภคในฐานะทฤษฎี. วารสารศาสตร์, 37(3), 106-141.
พีรดนย์ บุญมา. (2561). การวิเคราะห์สัญญะของนักกีฬาในภาพยนตร์โฆษณาไทย. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ. วันที่เข้าถึงข้อมูล 20 มกราคม 2566 แหล่งที่มา http://dspace.bu.ac.th/handle/123456789/3152
ภัทริยา วิริยะศิริวัฒนะ. (2558). การวิเคราะห์การเล่าเรื่องในภาพยนตร์เรื่อง Les Misérables. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.
มาโนช หล่อตระกูล. (2554). บทความทฤษฎีจิตวิเคราะห์. ภาควิชาจิตเวชศาสตร์, คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี, มหาวิทยาลัยมหิดล.
รัฐวุฒิ มะลิซ้อน. (2563). การวิเคราะห์การเล่าเรื่อง และการใช้ภาษาภาพยนตร์ ของ พิง ลำพระเพลิง. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 24(1), 176-186.
วรรณี สำราญเวทย์. (2537). ภาษาภาพยนตร์, เอกสารการสอนชุดวิชาการผลิตภาพยนตร์ขั้นสูง (หน่วยที่ 2, พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วนัชพร รัตนจินดา. (2560). การวิเคราะห์ภาพยนตร์เรื่อง Black Swan (2010) โดยใช้ทฤษฎีสัญญะวิทยาและทฤษฎีจิตวิเคราะห์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน.
อภิชัย พิชัยกมล. (2560). รูปแบบและอิทธิพลของการวิจารณ์ภาพยนตร์ในสื่อเฟซบุ๊กกับการตัดสินใจเลือกรับชมภาพยนตร์ของสมาชิกแฟนเพจ “หนังโปรดของข้าพเจ้า”. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารการตลาดดิจิทัล, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพมหานคร.
Baudrillard, J. (1998). The Consumer Society: Myths and Structures. Sage. Baudrillard, J. (1981). Simulacra and Simulation. Paris: Éditions Galilée.
Barthes, R. (1972). Mythologies (A. Lavers, Trans.). Hill and Wang. (Original work published 1957)
Domhoff, G. W. (2018). Who rules America?. in D. B. Grusky (ed.), Social stratification (p. 297–302), Routledge.
Schlosser, E. (2001). Fast food nation: The dark side of the all-American meal. Houghton Mifflin.
Kracauer, S. (1947). From Caligari to Hitler: A Psychological History of the German Film. Princeton University Press.
McCracken, G. (1990). Culture and consumption: New approaches to the symbolic character of consumer goods and activities. Indiana University Press.
Metz, C. (1974). Film Language: A Semiotics of the Cinema. (M. Taylor, Trans.). New York: Oxford University Press. (Original work published 1968)
Piketty, T. (2013). Capital in the Twenty-First Century. Harvard University Press.
Williams, R. (1977). Marxism and Literature. Oxford University Press.
