The Experimental Result of Tactile Map to Guide the Blind at Center of Quality of Life Improvement for Disabled in The North-eastern Part of Thailand

Main Article Content

Nitiwadee Tongpong
Sanchai Santiwes


The development of a tactile map to guide the blind at the Center of Quality of Life Improvement for Disabled in The North-eastern Part of Thailand developed and evaluate the use of the tactile map produced from a 3D printer to help guide the blind to access buildings in the Center of Quality of Life Improvement for Disabled in The North-eastern Part of Thailand without a navigation assistant. The qualitative research methods, including observation, questionnaires and interviews were employed. The subjects were 14 blind volunteers, who have been blind since birth and later. They were both those who have been and never lived in Center of Quality of Life Improvement for Disabled in The North-eastern Part of Thailand. The volunteers had to touch the model of the Center, which is big and not portable with the scale of 1: 200, and the portable models with the scales of 1: 400 and 1: 750. The study results revealed that the volunteers were able to understand the layout by touching the models. They could also align the model in the same direction as the context of the Center by using the reference of atmosphere and environment, including the sound of the environment and the temperature of the sunlight as well as experience and Orientation and Mobility (O&M). However, it took time for volunteers who have never lived in the Center to understand and memorize the important positions to be able to guide themselves to various places safely without the need for a navigation assistant, but it took less time for the volunteers who have been in the Center. All subjects were able to perceive the scale and the proportion of the model scaled from the actual size. For the construction of a tactile map, the shape of the building and some areas should be modified to be safe when touching and highlight the essential parts. Braille labels should be used for signs or descriptions. The design and construction of the model of the map for the blind in public areas should be promoted.


Download data is not yet available.

Article Details



Apelt, Ron., and others. (2007). Wayfinding design guidelines. Queensland: Cooperative Research Centre
of Construction Innovation.
Connell, Bettye Rose, and others. (1997). The 7 Principles of Universal Design. [Online]. Retrieved July 27,
2017, from
Dischinger, Marta. (2000). Designing for all senses: accessible spaces for visually impaired citizens.
Department of Space and Process, School of Architecture, Chalmers University of Technology, Göteborg, Sweden.
Heller, Morton A., and Soledad Ballesteros. (2006). Touch and Blindness: Psychology and Neuroscience.
New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates.
Herssens, Jasmien. (2011). Designing architecture for more: a framework of haptic design parameters with
the experience of people born blind. Thesis of Doctoral in Faculty of Engineering Science, Department of Architecture, Urbanism and Planning, Katholieke University Leuven, België.
Lowenfeld, Berthold. (1981). “Effects of blindness on the cognitive functioning of children.” In Berthold
Lowenfeld on blindness and blind people: Selected papers. New York: American Federation for the Blind.
Macpherson, Hannah M. (2007). Landscapes of blindness and visual impairment: sight, touch and
laughter in English countryside. Thesis in Doctor of Philosophy, University of Newcastle upon Tyne, UK.
Santiwes, Sanchai. (2012). Color perception of artistic expression from drawing and painting by utilizing
sound pitches for the congenital blind. Thesis in Doctor of Philosophy Program in Design Arts (International Program), Silpakorn University.
Steinfeld, E., and Jordana L. Maisel. (2012). Universal Design. New Jersey: John Wiley & Sons.
กุลธิดา เตชวรสินสกุล. (2561). อยู่ดีด้วย UD การออกแบบเพื่อสังคมน่าอยู่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
เฉลิมพล สมบัติยานุชิต. (2554). สถาปัตยกรรมบำบัด กรณีศึกษาสำหรับคนตาบอด. วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญา
สถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร.
แฉล้ม แย้มเอี่ยม, ผู้แปล. (2531). การฟื้นฟูสมรรถภาพของคนตาบอดในชนบทและการฝึกผู้สอนคนตาบอดในท้องถิ่น.
กรุงเทพฯ: ดอนบอสโกการพิมพ์.
เดชา บุญค้ำ. (2554). การวางผังบริเวณและงานบริเวณ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิมพา ขจรธรรม และคณะ. (2559). คู่มือการดูแลผู้สูงวัย: ไม้เท้าช่วยมอง. กรุงเทพฯ: โอเพ่นเวิลด์ส พับลิชชิ่ง เฮาส์.
วิมลสิทธิ์ หรยางกูร. (2541). พฤติกรรมมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม มูลฐานทางพฤติกรรมเพื่อการออกแบบและวางผัง. พิมพ์ครั้งที่
5. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วินิจ มูลวิชา. รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารกิจการพิเศษ มูลนิธิธรรมิกชนเพื่อคนตาบอดในประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สัมภาษณ์ 11 พฤษภาคม 2560.
สถาบันส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนตาบอดภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในมูลนิธิธรรมิกชนเพื่อคนตาบอดในประเทศไทย
ในพระบรมราชูปถัมภ์ (2560). ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. เข้าถึงเมื่อ 12 สิงหาคม 2560. เข้าถึงได้จาก
สุวิมล อุดมพิริยะศักย์. (2548). ทักษะความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมและการเคลื่อนไหวสำหรับเด็กที่มีความบกพร่อง
ทางการเห็นวัยก่อนเข้าเรียน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
สัญชัย สันติเวส. (2557). “การรับรู้ที่ว่างและสภาพแวดล้อมโดยการแสดงออกผ่านทางการวาดภาพระบายสีของคนตาบอด”
วารสารคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 13(2557), 41-54.