การใช้เทคโนโลยีและการจัดการองค์การยุคใหม่ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริหารองค์กรคนพิการในเขตพื้นที่จังหวัดเพชรบูรณ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการใช้เทคโนโลยีและการจัดการองค์การยุคใหม่ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริหารองค์กรคนพิการ 2) เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้เทคโนโลยีและการจัดการองค์การยุคใหม่ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริหารองค์กรคนพิการ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์การใช้เทคโนโลยีและการจัดการองค์การยุคใหม่ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริหารองค์กรคนพิการ และ4)เพื่อศึกษาเทคโนโลยีและแนวคิดยุคใหม่เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพองค์กรคนพิการ เก็บรวบรวมข้อมูลกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 395 ตัวอย่าง โดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ความคิดเห็นต่อประสิทธิภาพการใช้เทคโนโลยีและการจัดการองค์การยุคใหม่ของการบริหารองค์กรคนพิการ โดยใช้ค่าเฉลี่ย ร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทำการวิเคราะห์ค่าสถิติ (t - test) และวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) ผลการวิจัยพบว่าประสิทธิภาพการใช้เทคโนโลยีและการจัดการองค์การยุคใหม่ของการบริหารองค์กรคนพิการ ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ย 4.61 (S.D.=0.340) โดยด้านการมีส่วนร่วมของผู้พิการกับการใช้เทคโนโลยี มีค่าเฉลี่ย 4.65 (S.D.=0.478) ด้านนวัตกรรมยุคใหม่กับการใช้เทคโนโลยี มีค่าเฉลี่ย 4.61 (S.D.=0.342) ด้านประสิทธิภาพการใช้เทคโนโลยีมีค่าเฉลี่ย 4.61 (S.D. = 0.468) และด้านแนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพองค์กร มีค่าเฉลี่ย 4.56 (S.D. = 0.592) ตามลำดับสำหรับปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ อายุ ระดับการศึกษา และอาชีพ หากมีความแตกต่างกันจะส่งผลให้ความคิดเห็นต่อประสิทธิภาพการใช้เทคโนโลยีและการจัดการองค์การยุคใหม่ของการบริหารองค์กรคนพิการในภาพรวมแตกต่างกัน นอกจากนี้ยังพบว่าตัวแปรที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการใช้เทคโนโลยีและการจัดการองค์การยุคใหม่ของการบริหารองค์กรคนพิการ ได้แก่ อายุ ระดับการศึกษา และอาชีพ มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
Charlton, J. (1998). Nothing about us without us: Disability, oppression and empowerment. University of California Press. https://doi.org/10.1525/9780520925441
Constitution of the Kingdom of Thailand. (2017). Constitution of the Kingdom of Thailand B.E. 2560. Secretariat of the Cabinet.
Department of Promotion and Development of Quality of Life for Persons with Disabilities. (2024). Report on the development of quality of life for persons with disabilities in Thailand. Ministry of Social Development and Human Security.
Detchthongchan, S., & Suebwiset, P. (2021). Managing human resource diversity in organizations for equality and justice: A case study of human capital development for employees with disabilities in public sector organizations. Buddhist Journal of Social Sciences and Anthropology, 6(3), 270–284.
Fayol, H. (1979). General and industrial management. Sir Isaac Pitman and Sons.
Gilbreth, F. B., & Gilbreth, L. M. (1917). Applied motion study: A collection of papers on the efficient method to industrial preparedness. Sturgis & Walton Company.
Hongboonlom, A. (2023). Factors facilitating organizational digital transformation. College of Management, Mahidol University.
Kamsang, T. (2024). Personnel participation in the implementation of standards in homes for people with disabilities[Master’s thesis, Thammasat University].
Kankaew, K., et al. (2020). Learning organization and the challenges in knowledge management in the paradigm of change. Journal of Local Government Administration and Innovation, 6(2), 241–254.
Mace, R. (1985). Universal design: Barrier-free environments for everyone. Designers West, 147–152.
National Office for the Promotion and Development of the Quality of Life of Persons with Disabilities. (2023). The Promotion and Development of the Quality of Life of Persons with Disabilities Act B.E. 2550 (2007) and amendments. Ministry of Social Development and Human Security.
Oliver, M. (1990). The politics of disablement: A sociological approach. St. Martin’s Press.
Office of Quality of Life Development for Persons with Disabilities. (2023). Developing universal design concepts for persons with disabilities in Thailand. Ministry of Social Development and Human Security.
Phansuwan, B., et al. (2026). Social innovation that affects the management of human resources for people with disabilities according to the guidelines of private enterprise entrepreneurs in Bangkok. Journal of Multidisciplinary Academic Research and Development, 8(1), 23–42.
Phuripanik, R. (2022). The competency of provincial administrative organizations in the eastern region in providing education for people with disabilities [Research report]. Burapha University.
Runco, M. A., & Jaeger, G. J. (2012). The standard definition of creativity. Creativity Research Journal, 24(1), 92–96.
Singhsamrong, S. (2019). Techniques for creating effective work performance to achieve results in the organization. Journal of Modern Learning Development, 4(1), 43–58.
Tapmongkol, B. (2020). Promoting equitable and comprehensive access to relevant legal rights for persons with disabilities [Individual study report, Advanced Management Program: Visionary and Ethical Leaders, 91st Cohort]. College of Executives, Civil Service Commission.
Taylor, F. W. (2002). The principles of scientific management. Harper.
Taro, Y. (1973). Statistics: An introductory analysis. Harper & Row.
Weber, M. (1947). The theory of social and economic organizations (A. M. Henderson & T. Parsons, Trans.). Free Press.
Wipatkitwilai, M. (2020). Employment of persons with disabilities in Thailand: An analysis of the current situation under the framework of the citizen-centered public sector management cycle[Master’s thesis in Public Administration, Chulalongkorn University].