แนวทางการพัฒนาสมรรถนะด้วยการฝึกอบรมของเกษตรกรเจ้าของสวนลำไยในพื้นที่ตำบลคลองหินปูน อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับสมรรถนะด้านความรู้ ทักษะ และการบริหารจัดการของเกษตรกรเจ้าของสวนลำไย 2) ศึกษาปัจจัยด้านการฝึกอบรมที่มีความสัมพันธ์กับการพัฒนาสมรรถนะ และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะที่เหมาะสมกับบริบทของจังหวัดสระแก้ว
กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ เกษตรกรเจ้าของสวนลำไยในพื้นที่ตำบลคลองหินปูน อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว จำนวน 162 คน ซึ่งเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติเชิงพรรณนา (ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน) การทดสอบค่าที (t-test) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson's Correlation Coefficient) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าระดับสมรรถนะในภาพรวมของเกษตรกร อยู่ในระดับมาก ( = 4.25) โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ ด้านการตลาดและการขาย ( = 4.30) รองลงมาคือ ด้านเทคโนโลยีการเกษตรอัจฉริยะ ( = 4.27) และด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุดคือ ด้านการบริหารจัดการสวนลำไย ( = 4.21) ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศและอายุ ไม่ส่งผลให้ระดับสมรรถนะในภาพรวมมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 และผลการวิเคราะห์สหสัมพันธ์พบว่า สมรรถนะทั้ง 5 ด้าน มีความสัมพันธ์กันทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยคู่ที่มีความสัมพันธ์กันในระดับสูงที่สุด ได้แก่ ด้านเทคโนโลยีการเกษตรอัจฉริยะกับด้านการตลาดและการขาย (r = .80) รองลงมาคือ ด้านความรู้กับด้านทักษะการปฏิบัติงาน (r = .72) สำหรับแนวทางการพัฒนาที่นำเสนอเน้นการฝึกอบรมในขณะปฏิบัติงานจริงที่บูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัลสมัยใหม่ร่วมกับภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยมุ่งเน้นการยกระดับทักษะการบริหารจัดการธุรกิจและการแปรรูปผลิตภัณฑ์เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่ม ตลอดจนการใช้ระบบเครือข่ายพี่เลี้ยงในการถ่ายทอดองค์ความรู้ภายในชุมชน