การพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของเยาวชนโดยใช้ฐานทุนวัฒนธรรมท้องถิ่นในจังหวัดเพชรบูรณ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบการเรียนรู้คุณธรรมจริยธรรมของเยาวชนโดยใช้ฐานทุนวัฒนธรรมท้องถิ่นในจังหวัดเพชรบูรณ์ 2) ศึกษากระบวนการเรียนรู้คุณธรรมจริยธรรมของเยาวชนและฐานทุน วัฒนธรรมท้องถิ่น และ 3) สร้างกระบวนการเรียนรู้ของเยาวชนจากทุนวัฒนธรรมท้องถิ่นกับการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย การวิจัยเชิงเอกสารและการวิจัยเชิงปฏิบัติการ โดยเก็บข้อมูลเชิงลึกจากการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ โดยวิธีเจาะจงจำนวน 35 รูป/คน และวิเคราะห์ข้อมูลเนื้อหา ด้วยการวิเคราะห์เชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบการเรียนรู้คุณธรรมจริยธรรมของเยาวชนโดยใช้ฐานทุนวัฒนธรรมท้องถิ่นประกอบด้วย การรับรู้ สิ่งเร้า และพฤติกรรม โดยมีปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการเรียนรู้ ได้แก่ 1) ทุนวัฒนธรรมท้องถิ่นที่หลากหลาย (เช่น ประเพณี เรื่องเล่า 2) บทบาทของครอบครัว พระสงฆ์ และชุมชน ในการเป็นแบบอย่างและผู้ถ่ายทอดค่านิยม และ 3) การมีส่วนร่วมในกิจกรรมชุมชนและบทบาทของโรงเรียนในการบูรณาการหลักสูตร กระบวนการจัดการเรียนรู้ ประสบความสำเร็จด้วยการผสมผสานการปลูกฝังคุณธรรมโดยตรงกับการซึมซับผ่านการเป็นแบบอย่างที่ดีและการมีส่วนร่วม
ในกิจกรรมทางวัฒนธรรม โดยอาศัยการทำงานร่วมกันแบบพหุสถาบันระหว่าง ครอบครัว วัด/ชุมชน และโรงเรียนแนวทางการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมที่ยั่งยืน สรุปได้เป็น 5 แนวทางหลัก คือ 1) การเรียนรู้จากเรื่องเล่า ตำนาน และวีรบุรุษท้องถิ่น เช่น พ่อขุนผาเมือง 2) การส่งเสริมให้เยาวชนเข้าร่วมกิจกรรมทางวัฒนธรรม 3) การสร้างสรรค์สื่อการเรียนรู้ที่สอดคล้องกับวัฒนธรรมท้องถิ่น 4) การบูรณาการวัฒนธรรมเข้ากับการเรียนการสอน (เช่น การประยุกต์ใช้หลักธรรมอย่างอิทธิบาท 4) และ 5) การสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างทุกภาคส่วน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
Chomchai, R. (2022). Digital cultural capital and the dynamics of Thai society. Chiang Mai University.
Chantavanich, S. (2021). Cultural dimensions and contemporary Thai society. Thammasat University.
Department of Children and Youth Affairs. (2024). Report on the situation of children and youth, quarter 2-2024. https://www.dcy.go.th
Hofstede, G. (2020). Culture’s consequences: comparing values, behaviors, institutions and organizations across nations. Sage.
Office of the National Economic and Social Development Board. (2022). The 13th national economic and social development plan (2023-2027). Office of the Prime Minister.
Panichpong, A. (2020). Cultural capital and the development of creative economy in Thai society. Chulalongkorn University.
Phra Maha Boonrod Phromsen. (2020). local wisdom and community development according to Buddhist principles. Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Phra Maha Surasak Suramethi. (2021). Cultural capital and sustainable social development. Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Piande, A. (2019). Local wisdom and the development of morality in youth. Kasetsart University.
Robbins, S. P. (2001). Organizational behavior (9th ed.). Prentice-Hall.
Samudavanija, C. (2019). Culture and social change in Thailand. Chulalongkorn University.
Supanich, P. (2022). Local wisdom and community development. Thammasat University.
Tylor, E. B. (2021). Primitive culture: Researches into the development of mythology, philosophy, religion, art, and custom. John Murray.
