ซอฟต์พาวเวอร์ของอัตลักษณ์ท้องถิ่นเพื่อขับเคลื่อนการท่องเที่ยวชุมชน เขตเทศบาลเมืองไร่ขิง ตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในการเพิ่มมูลค่าและความยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาอัตลักษณ์ท้องถิ่นในเขตเทศบาลเมืองไร่ขิงสำหรับการท่องเที่ยวโดยชุมชน และ 2) เพื่อพัฒนาซอฟต์พาวเวอร์ของอัตลักษณ์ท้องถิ่นในการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวโดยชุมชนเขตเทศบาลเมืองไร่ขิง ตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างในการเก็บข้อมูล ผู้ให้ข้อมูลหลักประกอบด้วย 3 กลุ่ม เพื่อให้มีการตรวจสอบข้อมูลเป็นแบบสามเส้า ได้แก่ (1) ผู้นำชุมชนอาศัยในเทศบาล เมืองไร่ขิง
(2) เจ้าหน้าที่ทำงานในเทศบาลเมืองไร่ขิง และ (3) เจ้าหน้าที่รัฐ เรียกว่าผู้ให้ข้อมูลหลัก ซึ่งเลือกมาอย่างเจาะจง ได้ทั้งหมด 20 คน ใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเป็นเครื่องมือในการวิเคราะห์ข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า 1) อัตลักษณ์ท้องถิ่นในเขตเทศบาลเมืองไร่ขิงสำหรับการท่องเที่ยวโดยชุมชน ประกอบด้วยการมีแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรและเชิงอนุรักษ์ที่มีความยั่งยืน ความมีชื่อเสียงด้านส้มโอและการตลาดส้มโอขนาดใหญ่ พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านชุมชนที่เป็นมรดกด้านภูมิปัญญาสะท้อนวิถีชีวิตชุมชนพื้นบ้านของภาคกลาง ผู้คนหลากหลายเชื้อชาติเข้ามาตั้งถิ่นฐานนอกเหนือจากคนไทย การรวมกลุ่มเกษตรกรทำแปลงส้มโอหรือผลผลิตทางการเกษตรแบบผสมผสานขนาดใหญ่ และวัดวาอาราม และพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านชุมชนที่มีเรื่องเล่าขานจากรุ่นสู่รุ่น และ 2) แนวทางทางการพัฒนาซอฟต์พาวเวอร์ของอัตลักษณ์ท้องถิ่นในการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวโดยชุมชนเขตเทศบาลเมืองไร่ขิง ตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ประกอบด้วย ด้านการจัดการทรัพยากร ด้วยการผลิตสินค้าเกษตรอินทรีย์ และอาหารพื้นถิ่น ด้านการจัดการรูปแบบการท่องเที่ยว ด้วยการจัดทำแผนการท่องเที่ยวที่ทันสมัยมากขึ้น และด้านนวัตกรรมการท่องเที่ยวชุมชน ด้วยการสร้างเครือข่ายเชื่อมโยงเส้นทางการท่องเที่ยวตั้งแต่ระหว่างจังหวัด อำเภอ และชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
Capital Administration and Management Unit for Increasing National Competitiveness (B.P.K.). (2021). Raise the level of the tourism sector with the concept of creative community tourism, community choice economic survival in the COVID-19 era. https://pmuc.or.th/
Erzberger, C., & Prein, G. (1997). Triangulation: Validity and empirically-based hypothesis construction. Quality & Quantity, 31, 141-154. https://doi.org/10.1023/A:1004249313062
Fontana, A., & Frey, J. H. (2008). The interview: From neutral stance to political involvement. In Denzin, N.K., & Lincoln Y.S. (Eds), The sage handbook of qualitative research (3rd ed.), 695-728. SAGE.
Hennink, M., Hutter, I., & Billey, A. (2011). Qualitative research methods. SAGE.
Intaprom, W. (2019). Analysis and presentation of qualitative data analysis. Academic Journal Phranakhon Rajabhat University, 10(2), 314-333. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/AJPU/article/view/164379
Johnson, P., Buehring, A., Cassell, C., & Symon, G. (2006). Evaluating qualitative management research: Towards a contingent criteriology. International Journal of Management Reviews, 8(3), 131–156. DOI:10.1111/j.1468-2370.2006.00124.x
Maneeroj, N. (2017). Community based tourism management. Journal of International and Thai Tourism, 13(2), 25-46. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/113060
Ministry of Culture. (2023). Soft Power Driving Plan with Cultural Dimensions to Develop the Thai Economy and Society (2023-2027). Ministry of Culture.
Nye, Jr. J. S. (2005). Soft power: The Means to Success in World Politics. Public Affairs Books.
Office of the National Economic and Social Development Council. (2023). National Economic and Social Development Plan No. 13. Transforming Thailand into a Progressive Society. The Economy Creates Sustainable Value. Prime Minister Office.
Office of the Permanent Secretary (2022). Strategic Plan for Driving white Tourism under the BCG Economic Model 2023 – 2027. Ministry of Tourism and Sports.
Phuangsuwan, P., Siripatthanakul, S., Praesri, S., Pariwongkhuntorn, N., & Khemapanya, V. (2024). Enhancing community economic sustainability based on cultural capital and local wisdom knowledge management: A case of Klong Maduea, Samut Sakhon. Journal of MCU Buddhapanya Review, 9(2), 1-13. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmbr/article/view/269125
Phongnak, I. (2014). Identity of the ancient city of U Thong for the development of cultural tourism in Suphan Buri Province[Master’s thesis, Chulalongkorn University].
Rojrungsad, P. (2013). Community-based tourism. Odean Store.
Rudeeniyomwut, C. (2021). What is SOFT POWER? Soft power that isn't always soft mind-blowing power Capture the hearts of people around the world. https://www.brandthink.me/content/whatissoftpower
Saunder, M.N.K., Lewis, P., & Thronhill, A. (2019). Research methods for business students (8th ed.). Pearson.
Special Area Development Administration for Sustainable Tourism (Public Organization). (2016). Community-based tourism. Cocoon & Co.
Tourism Authority of Thailand. (2008). National Tourism Development Master Plan. Ministry of Tourism and Sports Development.
Wannaosote, W., & Pooripakdi, S. (2024). OTOP Nawatwithi community-based tourism management for sustainable community development. Journal of MCU Buddhapanya Review, 9(1), 217-227. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmbr/article/view/261377
