ปัจจัยที่ส่งผลต่อการปฏิบัติด้านการจัดการทรัพยากรมนุษย์สีเขียวขององค์กรธุรกิจในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การจัดการทรัพยากรมนุษย์สีเขียวเป็นหนึ่งกลยุทธ์สำคัญสำหรับองค์กรธุรกิจสมัยใหม่ที่ต้องการประสบผลสำเร็จด้านความยั่งยืนทางธุรกิจบนแนวคิดเศรษฐกิจสีเขียว บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการปฏิบัติด้านการจัดการทรัพยากรมนุษย์สีเขียวขององค์กรธุรกิจในประเทศไทย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ โดยใช้แบบสอบถามที่จัดส่งทางไปรษณีย์เป็นเครื่องมือในการรวบรวมข้อมูล ประชากรและกลุ่มตัวอย่างคือองค์กรธุรกิจที่ได้รับการรับรองมาตรฐานอุตสาหกรรมสีเขียว จำนวน 170 แห่ง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และสมการถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า
1) ปัจจัยภายในองค์กรด้านความมุ่งมั่นขององค์กร และระบบสารสนเทศและการสื่อสารส่งผลทางบวกต่อการปฏิบัติด้านการจัดการทรัพยากรมนุษย์สีเขียวบางส่วนอย่างมีนัยสำคัญ
2) ปัจจัยภายนอกองค์กรด้านนโยบายภาครัฐ ส่งผลทางบวกต่อการปฏิบัติด้านการจัดการทรัพยากรมนุษย์สีเขียวบางส่วนอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมทางการเมืองและเศรษฐกิจ ส่งผลทางบวกต่อการปฏิบัติด้านการจัดการทรัพยากรมนุษย์สีเขียวในทุกด้านอย่างมีนัยสำคัญ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
Ahmad, S. (2015). Green human resource management: Policies and practices. Cogent Business & Management, 2(1). https://doi.org/10.1080/23311975.2015.1030817
AnuSingh, L., & Shikha, G. (2015). Impact of green human resource factors on environmental performance in manufacturing companies: empirical evidence. International Journal of Engineering and Management Sciences, 6(1), 25-30.
Bantulnipit, P. (2017). Green Organization: Green Heart. Executive Journal, Bangkok University, 66-71. https://www.bu.ac.th/knowledgecenter/executive_journal/oct_dec_09_2/pdf/aw12.pdf
Gupta, H. (2018). Assessing organizations performance on the basis of GHRM practices using BWM and Fuzzy TOPSIS. Journal of Environmental Management, 226(22), 201-216.
Hosain, S., & Rahman, M. D. (2016). Green human resource management: A theoretical overview. IOSR Journal of Business and Management (IOSR-JBM), 18.
Malhotra, M. K., & Grover, V. (1998). An assessment of survey research in POM: from constructs to theory. Journal of Operations Management, 16(4), 407-425.
Margaretha, M., & Saragih, S. R. (2013). Developing new corporate culture through green human resource practice. The 2013 IBEA, International Conference on Business, Economics, and Accounting, Thailand.
Mashala, Y. M. (2018). Green Human Resource Management and Environmental Sustainability in Tanzania: International Journal of Academic Multidisciplinary Research, 2(12), 60-68.
Mehta, K., & Chugan, P. K. (2015). Green HRM in Pursuit of Environmentally Sustainable Business. Universal Journal of Industrial and Business Management, 3(3), 74-81. DOI:10.13189/ujibm.2015.030302
Ministry of Thailand Industry. (2021, March 11). List of certified business operators GI 1-5 (2021). http://greenindustry.diw.go.th/index.php/th/
Rani, S., & Mishra, K. (2014). Green HRM: Practices and strategic implementation in the organizations. International Journal on Recent and Innovation Trends in Computing and Communication, 2(11), 3633-3639. https://www.academia.edu/17635616/Green_HRM_
Practices_and_Strategic_Implementation_in_the_Organizations
Sakwa, S. M. (2018). Factors affecting implementation of Green Human Resource Practices in the civil service in Kenya[Doctoral dissertation, University of Nairobi].
Simachokedee, W. (2021, March 11). Green Industry with Plan 12, Green Network Magazine. https://www.greennetworkthailand.com/
Sreesai, S. (2014). Green Organization Development. Thai Journal of Public Health, 44(3), 219-222.
Sritharet, P., & Punyasiri, S. (2019). Causal structure of factors that influence green behavior of green hotel’s employees in Thailand. RMUTSB Academic Journal (Humanities and Social Sciences), 4(2), 22-139.
Suharti, L., & Sugiarto, A. (2020). A qualitative study of Green HRM practices and their benefits in the organization: An Indonesian company experience. Business: Theory and Practice, 21(1), 200-211.
Supmonchai, S., Phadoongsitthi, M., & Rompho, N. (2018). Business research (3rd ed.). Physics Center Press.
Tooranloo, H. S., Azadi, M. H., & Sayyahpoor, A. (2017). Analyzing factors affecting implementation success of sustainable human resource management (SHRM) using a hybrid approach of FAHP and Type-2 fuzzy DEMATEL. Journal of Cleaner Production, 162,
-1265. DOI:10.1016/J.JCLEPRO.2017.06.109
Ullah, M. (2017). Integrating Environmental Sustainability into Human Resources Management: A Comprehensive Review on Green Human Resources Management (Green Hrm) Practices. Maghreb Review of Economic and Management, 4(1), 6-22. https://www.asjp.cerist.dz/en/downArticle/138/4/1/11572
Yongvongphaiboon, N. (2021). Guidelines for The Development of Thai Steel Industry Management System Towards Becoming a Sustainable Green Industry. Journal of Rangsit Graduate Studies in Business and Social Sciences, 7(1), 15-29.
