การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรในพื้นที่อ่างเก็บน้ำโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ บ้านภูดิน ตำบลแม่หอพระ อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษากระบวนการพัฒนาศักยภาพกิจกรรมการท่องเที่ยวและบริการการท่องเที่ยวโดยชุมชน 2) เพื่อสร้างเส้นทางท่องเที่ยวโดยชุมชน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน มีเครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ เครื่องมือแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน กระบวนการวิเคราะห์ SWOT Analysis การสร้างกลยุทธ์ทางเลือกการปรับปรุงและประเมินกลยุทธ์ทางเลือกที่เหมาะสม และการวิจัยเชิงปฏิบัติการอย่างมีส่วนร่วม โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปเพื่อการวิจัยทางสังคมศาสตร์ ในการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ ผลการวิจัยพบว่าการพัฒนาศักยภาพกิจกรรมการท่องเที่ยวและบริการการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรในพื้นที่อ่างเก็บน้ำโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ บ้านภูดิน เกิดกระบวนการพัฒนาศักยภาพชุมชนที่สำคัญ ได้แก่ การถ่ายทอดองค์ความรู้ การประชุมวางแผน การออกแบบกิจกรรมและโปรแกรมการท่องเที่ยว การทดลองกิจกรรมนำร่อง และ การมีส่วนร่วมและการพัฒนา และเกิดเส้นทางท่องเที่ยว จำนวน 1 เส้นทาง คือ เส้นทางอ่างเก็บน้ำภูดิน-อ่างเก็บน้ำแม่หอพระมีกิจกรรมการเรียนรู้ทรัพยากรและการอนุรักษ์น้ำ ได้แก่ (1) กิจกรรมศูนย์เรียนรู้อ่างเก็บน้ำห้วยภูดิน (2) กิจกรรมเดินป่าศึกษาเส้นทางธรรมชาติเพื่อการเรียนรู้ทรัพยากรและการอนุรักษ์น้ำ (3) การจัดทำฐานเรียนรู้ด้านการเกษตรและพืชสมุนไพร (4) การจัดทำฐานเรียนรู้การเลี้ยงผึ้งโพรงธรรมชาติ และ (5) กิจกรรมกลุ่มโฮมสเตย์และการตั้งแคมป์ โดยรวมนักท่องเที่ยวมีความพึงพอใจกิจกรรมและโปรแกรมการท่องเที่ยวในระดับมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
Chanin, O. et al. (2018). Knowledge guide for participation in community tourism management. UT.
Chanreungrit, T. (2019). A study of tourism management approach by community for sustainable tourism case study: Chanthaboon waterfront Mueng District Chanthaburi Province[Master’s Thesis, Bangkok University].
Collier, A., & Harraway, S. (1997). Principle of tourism. Longman.
Chittangwattana B. (2005). Tourism industry: Business press & design company limited. Travel and Tourism Research Association
Designated Areas for Sustainable Tourism Administration Public Organization. (2020). community based tourism development criteria. Designated Areas for Sustainable Tourism Administration Public Organization.
Kemmis, S., & MaTageart, R. (1988). The action research planner (3rd ed.). Deakin University.
Kemmis, S., & Wilkinson, M. (1998). Participatory action research and the study of practice. In B. Atweh.
Koch, T., & Kralik, D. (2006). Participatory action research in health care. Blackwell.
Kulpana A., & Maneenet T. (2008). The community participation to tourism management at Busai village home stay, Wangnamkhieo District, Nakhon Ratchasima Province. Khon Kaen University.
Mae Ho Phra Subdistrict Municipality. (2018). 5-year local development plan (2018-2022). Mae Ho Phra Subdistrict Municipality.
Matkul, T. (2013). The motivations of Thai tourists to E-SARN cultural tourism: Case Study of Sila-art temple (Phu Pha), Chaiyaphum Province[Master’s Thesis, Khon Kaen University].
Ministry of Tourism and Sports. (2018). The 2nd National tourism development plan 2017- 2021 (B.E. 2560-2564). Office of the permanent secretary for Ministry of Tourism and Sports.
Phuangsomjit, C. (2017). Professional learning community and guidelines for application in educational institutions. STOU Education Journal, 10(1), 34-41.
Rooymai, N. (2021). Development of presentation tourist information to promote quality tourism of Pattaya City. International Journal of Multidisciplinary in Management and Tourism, 5(2), 56–65. https://doi.org/10.14456/ijmmt.2021.7
Rungsriwattana, K., Thititanarat, P., Poldok, N., & Ariyaworanant, C. (2021). Communication of tourism in the secondary city of Ratchaburi Province for the perception of the population in Bangkok. Journal of Multidisciplinary in Humanities and Social Sciences, 4(3), 907–922.
Sarobol, S. (2003). Community-based tourism: Concepts and experiences in Northern region of Thailand. Chiang Mai.
Sommit, K., & Boonpaisarnsatit, N. (2014). Guidelines for volunteer tourism development in the upper North of Thailand. FEU Academic Review, 7(1), 47-58.
Stringer, E. (2007). Action research (3rd ed.). Sage Publication.
Suansri, P. (2003). Manual of community-based tourism management. Travel for Life Project.
Suansri, P., & Yijohor, S., 2013. Community based tourism standards guide. Chiang Mai.
SuebKraisorn, J. (2018). Phu Din community history. Maejo University.
Tan, C. C., Damnoen, P.S., Toprayoon, Y., Dabjan, N., & Damkam, K. (2022). An exploratory study of the spirituality-oriented experiences of tourists. In Srivastava P., Thakur S. S., Oros G. I., AlJarrah A. A., Laohakosol V. (eds) Mathematical, Computational Intelligence and Engineering Approaches for Tourism, Agriculture and Healthcare. Lecture Notes in Networks and Systems, 214, 307-314. https://doi.org/10.1007/978-981-16-3807-7_25
Uitrakul, P. (2017). Developing tools for creating learning processes for spatial development. Office of the Research Fund.
