การพัฒนาฐานข้อมูลสำหรับการท่องเที่ยววิถีพุทธในเมืองรอง 55 จังหวัด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อสำรวจและรวบรวมข้อมูลวัดท่องเที่ยวและวัดปฏิบัติธรรมในเมืองรอง 55 จังหวัด 2) เพื่อออกแบบและพัฒนาสารสนเทศเพื่อสร้างฐานข้อมูลวัดท่องเที่ยวและวัดปฏิบัติธรรมในเมืองรอง 55 จังหวัด 3) เพื่อสร้างฐานข้อมูลสำหรับส่งเสริมการท่องเที่ยววิถีพุทธในเมืองรอง 55 จังหวัด ระเบียบวิธีวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสมผสาน โดยใช้การวิจัยเชิงเอกสาร การวิจัยเชิงคุณภาพ และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ ผู้ให้ข้อมูลหลัก ประกอบด้วยเจ้าอาวาสหรือผู้ดูแลสถานที่วัดท่องเที่ยว 55 แห่งและวัดปฏิบัติธรรม 24 แห่ง ในเมืองรอง 55 จังหวัด จำนวน 79 รูป/คน ผู้ทรงคุณวุฒิด้านการท่องเที่ยวในประเทศไทย จำนวน 9 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม แบบสังเกตและวิเคราะห์ข้อมูล ข้อมูลที่ได้จากเอกสารใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ข้อมูลที่ได้จากการลงพื้นที่ใช้วิธีวิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า มีคุณสมบัติที่เข้ากับองค์ประกอบการท่องเที่ยว 5 ประการ คือ ความ สามารถในการเข้าถึง สิ่งดึงดูดใจ สิ่งอำนวยความสะดวก กิจกรรม การให้บริการของแหล่งท่องเที่ยว จากการแบ่งกลุ่มเส้นทางตามลักษณะเด่นที่คล้ายคลึงกัน 5 สาย นักท่องเที่ยวจะได้รับคุณค่าทั้งด้านรูปธรรมหรือมิติเชิงสันทนาการ และคุณค่าด้านนามธรรมหรือมิติเชิงจิตวิญญาณ ระบบฐานข้อมูลกลางที่ได้จากการวิจัยจะเอื้อประโยชน์ให้แก่หน่วยงานต่างๆทั้งภาครัฐและเอกชนในด้านเศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อม และการนำรายได้สู่ท้องถิ่น องค์ความรู้ที่ได้สามารถใช้เป็นแนวทางการพัฒนาวัดอื่นๆ เพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยววิถีพุทธที่ได้มาตรฐานต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
Aphakaro, P.S. (2012). The model and process of Buddhism-based tourism development in Thailand. Thailand Research Fund.
Chokkatiwat, S. (2021). The strategy of Buddhist tourism model in Asean. Journal of Graduate Studies Review, 17(1), 85-99.
Dickman, S. (1996). Tourism: An introductory text (2nd ed.). Hodder Education.
Goeldner, C., & Ritchie, J.R.B. (2006). Tourism: principles, practices, philosophies (10th ed.). Hoboken: Wiley.
Jullasikkee, M. (2019). The approaches to manage Buddhist tourism: Temples in the Thonburi Area. Journal of Management Science Review, 21(2), 201-210.
Ministry of Tourism and Sports. (2016). Project on the direction of development of Thailand in a period of 10 years. Affinity.
National Tourism Policy Board, Ministry of Tourism and Sports. (2017). National tourism development plan no. 2 (2017-2021). Bureau of Publishing Affairs of the War Veterans Organization.
Office of the Permanent Secretary, Ministry of Tourism and Sports. (2016). Tourism economic report, Quarter 2. Excellent Business Management.
Pike, S. (2008). Destination Marketing: An integrated marketing communication approach.
Butterworth-Heinmann, Raksachom, M. K., Takudrua, N., & Pinyosinwat, P. (2017). The model and process of making public consciousness for sustainable Buddhist tourism management. Academic Journal of Buriram Rajabhat University, 9(2), 83-97.
Rooymai, N. (2021). Development of presentation tourist information to promote quality tourism of Pattaya City. International Journal of Multidisciplinary in Management and Tourism, 5(2), 56–65.
Thailand Institute of Scientific and Technological Research. (1999). Final report on the implementation of ecotourism policy making. Thailand Institute of Scientific and Technological Research.
Yavorska, V. V., Hevko, I. V., Sych, V. A, Potapchuk, O.I., & Kolomiyets, K. V. (2019). Features of application of information technologies in modern tourism. Journal of Geology Geography and Geoecology, 28(3), 591–599. https://doi.org/10.15421/111956
