กลยุทธ์และเครือข่ายการสื่อสารเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1. สถานการณ์เกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น 2. กลยุทธ์การสื่อสารและปัจจัยการขับเคลื่อนเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น และ 3. เครือข่ายการสื่อสารเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบด้วย การสัมภาษณ์เชิงลึกโดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง การสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม และการจัดเวทีชุมชน ผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 45 คน คือ กลุ่มแกนนำ สมาชิก บุคลากรภาครัฐ ภาคเอกชนและอื่น ๆ ที่มีส่วนร่วมกับเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น
ผลการวิจัยพบว่า 1. สถานการณ์เกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น แบ่งออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่ 1) การก่อตัวแนวคิดเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น 2) การเผยแพร่แนวคิดเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น และ 3) การขยายแนวคิดเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น 2. กลยุทธ์การสื่อสารและปัจจัยการขับเคลื่อนเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น ประกอบด้วย 1) กลยุทธ์เกี่ยวกับผู้ส่งสาร 2) กลยุทธ์การสร้างสาร 3) กลยุทธ์การใช้สื่อ 4) กลยุทธ์เกี่ยวกับผู้รับสาร ด้านปัจจัยการขับเคลื่อนเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่นพบว่ามี
4 องค์ประกอบ 1) ปัจจัยการผลิต 2) การแพร่กระจาย 3) การบริโภค และ 4) การสนับสนุนจากภายนอก 3. เครือข่ายการสื่อสารเกษตรอินทรีย์วิถีพระแท่น ประกอบด้วย 1) เครือข่ายภายในชุมชน ได้แก่ เครือข่ายเรียนรู้ และเครือข่ายกิจกรรม 2) เครือข่ายนอกชุมชน ได้แก่ กลุ่มที่สนับสนุน และกลุ่มที่ร่วมปฏิบัติการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
Chotinitiwattanakan, S. (2021). Interview. May, 14.
Emthong, S. (2020). Interview. November, 18.
Euajarusphan, A., & Natnicha, K. (2018). Communication strategies and network to develop a strong community: Case study of Hua Ta Khe community in Lat Krabang District, Bangkok. Dhurakij Pundit Communication Arts Journal, 12(2), 221-247.
Fonchingong, C., & Fonjong. L. (2002). The concept of self-reliance in community disruption initiatives in the Cameroon Grass Fileds. Geo Journal 57, 83–94. https://doi.org/10.1023/A:1026042718043
Kaewthep, K. et al. (2008). Basics of knowledge management “community communications”. Parbpim.
Kaewthep, K., & Chaikhunpon, N. (2012). New media study guide. The Thailand Research Fund.
Kuikae, W., & Wongwatthanaphong. K. (2021). Bio-way: Sustainable community development, Udon Thani. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(11), 273-287.
Laphirattanakun, W. (2010). Public relations. CU Print.
Na Pombegra, W. (2008). Decode economics to understand the economy. Saengdao.
Pilun-Owad, O. (2011). Persuasive communication. CU Print.
Puang-ngam, K. (2010). Community and Local Self-Governance. Winyuchon.
Rogers, E. M., & Kincaid, D. L. (1981). Communication networks: Toward a new paradigm for research. Free Press.
Sathapitanon, P. (2004). The main issues in communication and networks study. Faculty of Communication Arts, Chulalongkorn University.
Wiriyawit, N. (2019). Participatory communication model for farmers changing to organic agriculture, Bangkok. Research and Development Journal Suan Sunandha Rajabhat University, 11(1), 98-104.
Yooprasert, B. et al. (2008). Development of organizational management model community–based organization and integrated network. National Research Council of Thailand.
