พฤติกรรมผู้นำที่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดสิงห์บุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ขององค์การบริหารส่วนตำบล เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมผู้นำที่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดสิงห์บุรี 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนาพฤติกรรมผู้นำที่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดสิงห์บุรี ประชากรที่ศึกษาคือ 1) นายกองค์การบริหารส่วนตำบล 2) คณะกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบล 3) พนักงานผู้ปฏิบัติงาน และ 4) ผู้นำชุมชน โดยการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 162 คน เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ แบบสอบถาม ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป คำนวณค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการศึกษาพบว่าพฤติกรรมผู้นำที่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดสิงห์บุรี 1) ด้านการสร้างบารมี พฤติกรรมผู้นำที่สำคัญ คือ ผู้บริหารวางตัวเป็นที่น่านับถือของผู้อื่น และคำนึงถึงประโยชน์ของส่วนร่วมมากกว่าความสนใจตนเอง
2) ด้านความเป็นปัจเจกบุคคล พฤติกรรมผู้นำที่สำคัญ คือ ผู้บริหารมักจะพูดในแง่ดีเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอนาคต และสร้างค่านิยมในการทำงานโดยให้ผู้มีส่วนร่วมงานคำนึงถึงประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าประโยชน์ส่วนตัว
3) ด้านการกระตุ้นทางปัญญา พฤติกรรมผู้นำที่สำคัญ คือ ผู้บริหารนำภาพรวมที่เป็นจุดเด่นของ อบต. มาเป็นจุดเน้นในการพัฒนา อบต. และวินิจฉัยปัญหาต่างๆ อย่างรอบคอบและเป็นเอกฉันท์ก่อนตัดสินใจสั่งการ
4) ด้านการสร้างแรงบันดาลใจและพฤติกรรมที่สำคัญ คือ ผู้บริหารใช้การประสานงานที่ดีเป็นตัวเชื่อมระหว่างสมาชิก อบต. ผู้นำชุมชน และประชาชนเข้าด้วยกัน และให้ความสนใจแก่ผู้ร่วมงานเพื่อเป็นการสร้างขวัญกำลังใจที่ดีใน อบต.
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
ชูวงษ์ ฉายะบุตร. (2549). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ส่วนท้องถิ่น.
จุฑาทิพย์ สุจริตกุล. (2562). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคประเทศไทย 4.0 กรณีศึกษา: องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดภูเก็ต. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(10), 4930-4941.
ณิรดา เวชญาลักษณ์. (2560). ภาวะผู้นำทางการบริหาร. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐชัย อินทราย. (2562). การบริหารงานคุณภาพของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดลำปาง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(10), 5287-5304.
ถวิล ธาราโภชน์. (2547). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพฯ: ทิพยวิสุทธิ์.
ธราพงศ์ ลิ้มสุทธิวันภูมิ และ ตวงทอง สินชัย. (2563). การทุจริตในการจัดซื้อจัดจ้างของหน่วยงานภาครัฐ. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(2), 311-323.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวีริยสาสน์.
ประคอง กรรณสูต. (2550). สถิติเพื่อการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิเชียร เกตุสิงห์. (2550). หลักการสร้างและวิเคราะห์เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
องค์การบริหารส่วนตำบล จังหวัดสิงห์บุรี. (2564). รายชื่อองค์การบริหารส่วนตำบล จังหวัดสิงห์บุรี. สืบค้นเมื่อ 4 มกราคม 2564. จาก www.jaksri.go.th/link_opt.php.
อัฉรพันธุ์ คงจันทร์ และ คณะ. (2562). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารเทศบาลตำบลในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 12(2), 107-114.
Bass, B.M. (1985). Leadership and Performance beyond Expectations. New York: Free Press.
Dale, M.E. (1974). A Comparative Students of Achievement between College Students being Taught in the Traditional Those Taught with Learning Modules. Dissertation Abstracts International, 34(10), 6481-A.
Fayol, H. (1991). Generation Industrial Management. London: Pitman and Sons.
Hersey, P. & Blanchard, K. H. (1982). Management of Organizational Behavior: Utilizing Human Resources. New York: Prentice–Hall.
Nevid, J. (2013). Psychology: Concepts and applications. Belmont: Wadworth.
Snongtaweeporn, T., Siribensanont, C., Kongsong, W. & Channuwong, S. (2020). Total Quality Management in Modern Organizations by Using Participation and Teamwork. Journal of Arts Management, 4(3), 818-829.
