การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวอุทยานประวัติศาสตร์ในเขตภาคเหนือตอนล่างของประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ศึกษาตำนานและเอกลักษณ์ตามเส้นทางการท่องเที่ยวอุทยานประวัติศาสตร์ในเขตภาคเหนือตอนล่างของประเทศไทย 2) จัดเส้นทางท่องเที่ยวอุทยานประวัติศาสตร์ในเขตภาคเหนือตอนล่างของประเทศไทย และ 3) จัดทำคู่มือการท่องเที่ยวตามเส้นทางอุทยานประวัติศาสตร์ในเขตภาคเหนือตอนล่างของประเทศไทย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่มย่อย และการประชุมเชิงปฏิบัติการ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวชาวไทยมีระดับความสนใจตำนานหรือเอกลักษณ์ของอุทยานประวัติศาสตร์ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ได้แก่ ตำนานปรางค์สองพี่น้อง อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ จ.เพชรบูรณ์ มีค่าเฉลี่ยเท่ากัน 4.12 รองลงมา คือ ประเพณี เผาเทียน เล่นไฟ ลอยกระทง จ.สุโขทัย มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.67 ส่วนเส้นทางการท่องเที่ยวทั้งหมด 4 เส้นทาง(ไป-กลับ) แต่ที่เป็นที่นิยม ได้แก่ เส้นทางที่ 1 ศรีเทพ-ศรีสัชนาลัย-สุโขทัย-กำแพงเพชร ระยะทาง 465 กิโลเมตร และ เส้นทางที่ 2 ศรีสัชนาลัย-สุโขทัย-กำแพงเพชร-ศรีเทพ ระยะทาง 397 กิโลเมตร มุ่งนำเสนอข้อมูลตามเส้นทาง ได้แก่ แหล่งท่องเที่ยว การเดินทาง สิ่งอำนวยความสะดวก ที่พัก และกิจกรรมการท่องเที่ยว ได้พัฒนาเป็นคู่มือการท่องเที่ยวตามเส้นทางอุทยานประวัติศาสตร์ในเขตภาคเหนือตอนล่างของประเทศไทยนำเสนอ 8 ส่วน ได้แก่ 1) การเดินทาง 2) แหล่งท่องเที่ยว 3) เทศกาล/ประเพณี 4) สินค้าของที่ระลึก 5) กิจกรรมที่น่าสนใจ 6) กำหนดการท่องเที่ยว 7) สิ่งอำนวยความสะดวก และ 8) หมายเลขโทรศัพท์ที่สำคัญ
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2555). รายงานการสำรวจสัดส่วนพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวในประเทศปี พ.ศ. 2555 (มกราคม - สิงหาคม). สืบค้นเมื่อ 15 กันยายน 2559. จาก http://newdot2.samartmultimedia.com/farms/uploaded/Information%20Technology%20Center/stat/276/2012/INTERNAL%20TOURISM%202012%20by%20province/north/1 ผลการสำรวจภาคเหนือ ปี 2555.pdf
กรมศิลปากร. (ม.ป.ป.). อุทยานประวัติศาสตร์. สืบค้นเมื่อ 14 กันยายน 2563. จาก http://www.finearts.go.th/main/categorie/learning-center?type_id=19
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2557). สถิติด้านการท่องเที่ยว 2557. สืบค้นเมื่อ 15 กันยายน 2559. จาก https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=476
กัลยารัตน์ ศิริรัตน์. (2550). การวางแผนเพื่อพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงนิเวศของจังหวัดนครศรีธรรมราช (ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นฤมล บุญแต่ง. (ม.ป.ป.). การแบ่งภูมิภาคทางภูมิศาสตร์. สืบค้นเมื่อ 14 กันยายน 2563. จาก http://legacy.orst.go.th/?knowledges=การแบ่งภูมิภาคทางภูมิศe
ประคอง กรรณสูต. (2542). สถิติเพื่อการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พันธุ์ชนก แชมเบอร์ส และ มณฑรัตน์ บรรจง. (2551). แนวทางการพัฒนาและส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ศิลปะเขมรในประเทศไทย กรณีศึกษา: การจัดรูปแบบเส้นทางการท่องเที่ยวใหม่ในเขตอำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี (ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศิริลักษณ์ สุวรรณวงศ์. (2538). ทฤษฎีและเทคนิคการสุ่มตัวอย่าง. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สินชัย กระบวนแสง. (2545). การจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ โบราณสถานและศาสนสถาน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text. (2nd ed.). Australia: Hodder Education.
Gilbert, D. (1989). Rural Tourism and Marketing: Synthesis and new ways of working. Tourism Management, 10(1), 39-50.
Hummelbrunner, R. & Miglbauer, E. (1994). Tourism Promotion and Potential in Peripheral Areas: The Austrian case. Journal of Sustainable Tourism, 2(1-2), 41-50.
Pigram, J. (1993). Planning for Tourism in Rural Areas: Bridging the policy implementation gap. In Pearce, D. G. & Butler, R. W. (eds.), Tourism research: Critique and challenge, 156–174. London: Routledge.
Poon, A. (1989). Tourism, Technology and Competitive Strategies. Wallingford, Oxon: CAB International.
