ผลการใช้โปรแกรมสร้างเสริมจิตวิญญาณความเป็นครูตาม หลักพุทธจิตวิทยาสำหรับนักศึกษาครู
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเสนอผลการใช้โปรแกรมสร้างเสริมจิตวิญญาณความเป็นครูของนักศึกษาครู การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมวิธี โดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพขยายผลวิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาครูชั้นปีที่ 1 จำนวน 50 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 30 คน และกลุ่มควบคุม 30 คน โดยใช้การสุ่มอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบวัดระดับจิตวิญญาณความเป็นครู แบบสังเกตพฤติกรรม แบบบันทึกส่วนตัว และโปรแกรมสร้างเสริมจิตวิญญาณความเป็นครูตามหลักพุทธจิตวิทยา สำหรับนักศึกษาครู ออกแบบการทดลองเป็น 2 ระยะ คือ ระยะที่ 1 เป็นเวลา 3 วัน และ ระยะที่ 2 เป็นเวลา 1 เดือน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติ t-test การวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทางแบบวัดซ้ำ และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า ผลการใช้โปรแกรมสร้างเสริมจิตวิญญาณความเป็นครูตามหลัก
พุทธจิตวิทยา สำหรับนักศึกษาครู มี 12 หน่วย ได้แก่ 1) มีสติตระหนักรู้ความจริง 2) ครูต้องเข้าใจหลักของภาวนา 3) ยินดีกับผู้อื่นเสมอ 4) เข้าใจสัจธรรมของชีวิต 5) ครูต้องมีภาวะผู้นำ 5) ครูต้องเข้าใจและเข้าถึงงานในหน้าที่ครู 7) วางเฉยกับเรื่องที่ควรวางเฉย (อุกเบกขา) 8) ครูต้องมีจิตสำนึกในผลการกระทำของตนต่อส่วนรวม 9) ครูมีความกรุณาเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเสมอ 10) ครูต้องระลึกว่าทุกการกระทำของเราส่งผลต่อคนอื่นเสมอ 11) ครูต้องมีความอดทน และ 12) ครูต้องมีความรับผิดชอบในหน้าที่ ผลวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพยืนยันสนับสนุนข้อมูลเชิงปริมาณให้เห็นว่า ผู้เข้าร่วมโปรแกรมได้นำวิธีคิดและวิธีปฏิบัติในการพัฒนาตนตามหลักพุทธจิตวิทยาเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะในการทำงานและการใช้ชีวิตประจำวัน
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
นิติพล ภูมิตะโชติ. (2556). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปฎาวุฒิ สุจินดามณีชัย. (2556). การยอมรับตนเองและบุคลิกภาพห้าองค์ประกอบที่พยากรณ์ความฉลาดทางจิตวิญญาณของครู โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 10 จังหวัดสมุทรสาคร. (วิทยานิพนธ์). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ. พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 (ฉบับที่แก้ไข2545). ประกาศใช้ 7 สิงหาคม 2549.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตโต). (2532). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตโต). (2542). วิธีคิดตามหลักพุทธธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ศยาม.
พุทธทาสภิกขุ. (2529). ฟ้าสางระหว่าง50 ปี ที่สวนโมกข์. กรุงเทพฯ: การพิมพ์พระนคร.
พุทธทาสภิกขุ. (2553). การศึกษาความสมบูรณ์แบบ: คือวงกลมที่คุ้มครองโลกถึงที่สุด. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
ภาวัต ตั้งเพชรเดโช. (2556). จิตวิญญาณความเป็นครูกับความก้าวหน้าในอาชีพที่พยากรณ์ความทุ่มเทในการทำงานของครู. (วิทยานิพนธ์). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยนต์ ชุ่มจิต. (2542). การศึกษาและความเป็นครูไทย. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สันทา วิจิตรเนาวรัตน์. (2559). ต้นทุนทางจิตวิญญาณของความฉลาดทางจิตวิทยา. นนทบุรี: สำนักพิมพ์สัมปชัญญะ.
สาโรช บัวศรี. (2549). การศึกษาและจริยธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อรรถวิช จารึกจารีต และประณต ฉีมเค้า. (2557). จิตวิทยาการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.