การพัฒนาจิตสาธารณะของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านตามหลักพุทธจิตวิทยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้นำเสนอโปรแกรมพัฒนาคุณลักษณะจิตสาธารณะสำหรับอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านตามหลักพุทธจิตวิทยา การวิธีวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมวิธี ประชากรได้แก่อาสาสมัครประจำหมู่บ้าน จำนวน 100 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างโดยการสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1) กระบวนการจิตสาธารณะสำหรับอาสาสมัครสาธารณสุขตามหลักพุทธจิตวิทยา 2) แบบสอบถามวัดจิตสาธารณะ ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือโดยตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้เชี่ยวชาญ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิธีวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test และค่า One-way ANOVA
ผลการศึกษาวิจัยพบว่า ผลการใช้กระบวนการจิตสาธารณะสำหรับอาสาสมัครสาธารณสุขตามหลักพุทธจิตวิทยาด้วยการเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ย พบว่า 1) ระยะก่อนการทดลองกลุ่มตัวอย่างมีจิตสาธารณะด้านความคิดและพฤติกรรมระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมไม่แตกต่างกัน 2) ระยะหลังการทดลองและระยะติดตาม คะแนนเฉลี่ยจิตสาธารณะด้านความคิดและพฤติกรรม ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยคะแนนเฉลี่ยจิตสาธารณะด้านความคิดและพฤติกรรม ของกลุ่มทดลองมากกว่ากลุ่มควบคุม 3) คะแนนเฉลี่ยจิตสาธารณะด้านความคิดและพฤติกรรม ระยะก่อน หลังและติดตามการทดลองในกลุ่มทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คู่ที่แตกต่างกัน คะแนนเฉลี่ยจิตสาธารณะด้านความคิดและพฤติกรรม ระยะหลังการทดลองสูงกว่าระยะก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และค่าเฉลี่ยระยะหลังการทดลองและระยะติดตามไม่แตกต่างกัน และ 4) คะแนนเฉลี่ยจิตสาธารณะด้านความคิดและพฤติกรรม ระยะก่อนทดลองการ ระยะหลังการทดลองและระยะติดตามการทดลองในกลุ่มควบคุมไม่แตกต่างกัน
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
จันทิรา ธนสงวนวงศ์. (2559). จิตสาธารณะ. [ออนไลน์]. สืบค้น 20 ตุลาคม 2559 จาก http://mos.e-tech.ac.th/mdec/learning/s1301/unit08.html
ธนิดา ทองมีเหลือ และคณะ. (2550). ปัจจัยทางจิตสังคมที่ส่งผลต่อจิตสาธารณะของนิสิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 13, 91-102.
พระก๋อมสอร์ท โชติรกขิโต (สวน) (2552). การศึกษาลักษณะจิตในพุทธศาสนาเถรวาทกรณีศึกษานิสิตปฏิบัติศาสนกิจมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาชีวิตและความตาย). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ลำพอง กลมกูล. (2554). อิทธิพลของกระบวนการสะท้อนคิดต่อประสิทธิผลการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน: การวิจัยแบบผสมวิธี. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). ภาควิชาวิจัยและจิตวิทยาการศึกษา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สรชัย พิศาลบุตร. (2556). การสร้างและประมวลผลข้อมูลจากแบบสอบถาม. กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.
สรณีย์ สายศร. (2550). การบูรณาการหลักการทางพุทธศาสนาในการทำงานจิตอาสา. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2554). แนวทางการบริหารจัดการเรียนรู้ สู่ประชาคมอาเซียน. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
สำนักราชเลขาธิการ. (2559). พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ในการเสด็จออกสมาคมในงานงานพิธีฉลองศิริราชสมบัติครบ 60 ปี ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม วันที่ 9 มิถุนายน 2559. สืบค้น 13 ตุลาคม 2559 จาก http//ohmpps.go.th/prabrachoeat.php?id_head=4&cg_id =120.
