ปัญหาการนำนโยบายสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไปปฏิบัติ : กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลสาวชะโงก อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ (1) ศึกษาสภาพปัญหาการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ (2) ศึกษาศักยภาพขององค์การบริหารส่วนตำบลสาวชะโงก ผู้วิจัยใช้แบบสอบถามกับผู้ตอบแบบสอบถามจำนวน 22 จำนวน สถิติที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ค่าร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) มีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลจำนวน 5 คน
ผลการวิจัยพบว่า ระดับของปัญหาในการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติโดยรวมอยู่ในระดับปานกลางโดยมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 2.84 และส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐานอยู่ที่ 0.77 เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า ปัญหาแต่ละด้านอยู่ในระดับปานกลาง ซึ่งสามารถเรียงลำดับจากมากไปหาน้อยดังนี้ คือ ปัญหาด้านการควบคุม มีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมาได้ ปัญหาด้านวัสดุอุปกรณ์/เครื่องมือเครื่องใช้ ปัญหาด้านเงินทุน ปัญหาด้านความร่วมมือและการต่อต้านการะ แลปัญหาด้านอำนาจและความสัมพันธ์กับองค์กรและ/หน่วยงานอื่น และท้ายที่สุดปัญหาด้านการให้การสนับสนุนและความผูกพันขององค์กรหรือบุคคลสำคัญ มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับน้อย
แนวทางการส่งเสริมศักยภาพขององค์การบริหารบริหารส่วนตำบลสาวชะโงกประกอบด้วย ควรมีการประชุมชี้แจงเรื่องนโยบายแก่บุคลากรเพื่อให้เข้าใจและปฏิบัติไปในทิศทางเดียวกัน ควรฝึกอบรมบุคลากรให้มีความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับนโยบายสาธารณะ การสร้างขวัญและกำลังใจให้บุคลากรในการปฏิบัติหน้าที่ การเพิ่มจำนวนบุคลากรให้เพียงพอต่อการปฏิบัติหน้าที่ การจัดสรรงบประมาณให้เพียงพอต่อการปฏิบัติงาน การจัดหาวัสดุอุปกรณ์/ เครื่องมือเครื่องใช้ให้เพียงพอต่อการปฏิบัติงาน และการประสานงานเพื่อขอความร่วมมือและสนับสนุนจากหน่วยงานหรือบุคคลสำคัญในท้องถิ่นเพื่อช่วยผลักดันนโยบายสาธารณะไปสู่การปฏิบัติ
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
ดุษฎีบัณฑิต สาขารัฐประศาสนรัฐศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ชูศักดิ์ เที่ยงตรง. (2518). การปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชูวงศ์ ฉายะบุตร. (2539). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ : บริษัทพิฆเนศพริ้นท์ติ้ง
เซ็นเตอร์จำกัด.
ดำรงศักดิ์ แก้วเพ็ง. (2540). การศึกษาประสิทธิภาพบริหารการพัฒนาของสภาตำบลและองค์การบริหาร ส่วนตำบลในร้อยเอ็ด. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2525). การกระจายอำนาจ และการส่วนร่วมในการพัฒนาชนบท. กรุงเทพฯ
: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรเดช จันทรศร. (2539). ทฤษฎีการนำนโยบายไปปฏิบัติ. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์,กรุงเทพฯ.
--------------------. (2548). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ. สกายบล็อกและการพิมพ์, กรุงเทพฯ.
สมพิศ แสนสุข. (2551). นโยบายสาธารณะและการวางแผน. สถาบันราชภัฏอุตรดิตถ์, อุตรดิตถ์.
เสกสรร นิสัยกล้า. (2551). การนำนโยบายหลักการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี ธรรมาภิบาลลงไปปฏิบัติ :กรณีศึกษากรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาโท, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
อนันต์ อนันตกูล. (2521). กรมการปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อุทัย หิรัญโต. (2523). การปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : บารมีการพิมพ์.
วิเชียร ชื่นชอบ. (2558). การวิเคราะห์นโยบายสาธารณะ. สืบค้นจาก https://www.google.co.th/url?sa)
Sukhumpong Channuwong. 2018. The relationship between good governance principles and organizational justice: A case study of Bangkok Government Officials.
Asia-Pacific Social Sciences Review, 18(3), 43-56.
