ศึกษาการพัฒนาความรับผิดชอบของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนขยายโอกาสสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสภาพความรับผิดชอบของนักเรียน 2) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาความรับผิดชอบของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนขยายโอกาส สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1 โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงผสานวิธีระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและคุณภาพ การเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามนักเรียน จำนวน 274 คน และเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงคุณด้วยการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพความรับผิดชอบของนักเรียน พบว่า ภาพรวมทั้ง 4 ด้าน นักเรียนมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านความรับผิดชอบต่อสถานศึกษา ด้านความรับผิดชอบต่อครอบครัว ด้านความรับผิดชอบต่อสังคม และด้านความรับผิดชอบต่อตนเอง ตามลำดับ 2) แนวทางการพัฒนาความรับผิดชอบของนักเรียน พบว่า การสร้างจิตสำนึกให้นักเรียนรักโรงเรียนให้เหมือนกับรักบ้านของตนเอง พัฒนาและปลูกฝังความรับผิดชอบต่อสังคมผ่านกระบวนการเรียนการสอน การทำกิจกรรมและดูสื่อต่าง ๆ สร้างจิตสำนึกให้นักเรียนรักสังคม รู้จักการเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ มีน้ำใจ มีจิตอาสาโดยปลูกฝังตั้งแต่วัยเด็ก เริ่มจากความรับผิดชอบง่าย ๆ ในชีวิตประจำวัน และควรหากิจกรรมที่เหมาะสม ไม่เกินความสามารถให้นักเรียนได้รู้จักคิด ได้ตัดสินใจสร้างวินัยและฝึกให้นักเรียนมีความรับผิดชอบต่อตนเอง สังคม และประเทศชาติต่อไป
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
กุลธิดา อุ่นอก. (2551). การพัฒนาการดำเนินงานแก้ไขปัญหาการขาดความรับผิดชอบต่อตนเองของนักเรียนโรงเรียนบ้านคำอุดม อำเภอนาจะหลวย จังหวัดอุบลราชธานี. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2555). จริยธรรมในทัศนะของนักพฤติศาสตร์. รายงานการสัมมนาจริยธรรมในไพฑูรย์ สินลารัตน์. CCPR กรอบคิดใหม่ทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิมพ์พันธ์ เดชะคุปต์ และ พเยาว์ ยินดีสุข. (2557). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,
วิจารณ์ พานิช. (2554). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: ส.เจริญการพิมพ์.
พิชิต เนาวพันธุ์กุล. (2552). การพัฒนาความรับผิดชอบของนักเรียนโรงเรียนลำปาววิทยาคม อำเภอยางตลาด จังหวัดกาฬสินธุ์ สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาฬสินธุ์. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ. (2551). แนวทางการวัดผลและประเมินผลการเรียนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
สุธีร์ เครือวรรณ์. (2555). การพัฒนาความรับผิดชอบของนักเรียนโรงเรียนคลองแจ้งวิทยา อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุมาลี สาชิน. (2553). การพัฒนาการดำเนินงานเสริมสร้างวินัยในตนเองด้านความรับผิดชอบของนักเรียนโรงเรียนบ้านสวัสดี อำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
