การพัฒนาอย่างยั่งยืนของผู้ประกอบการธุรกิจดิจิทัลทีวี: กรณีศึกษากลุ่มช่องประเภทบริการธุรกิจระดับชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยด้านการกำกับดูแลกิจการที่ดีที่มีอิทธิพลต่อความยั่งยืนของธุรกิจ 2) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยด้านมาตรฐานจริยธรรมสื่อที่มีอิทธิพลต่อความยั่งยืนของธุรกิจ 3) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยด้านความพึงพอใจของผู้ชมที่มีอิทธิพลต่อความยั่งยืนของธุรกิจ 4) เพื่อให้ข้อเสนอแนะในการพัฒนาผู้ประกอบการดิจิทัลทีวี รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสมผสาน 1) การวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แนวคิด การกำกับดูแลกิจการที่ดี ความพึงพอใจของผู้ชม มาตรฐานจริยธรรมสื่อ ความยั่งยืนของธุรกิจ เป็นกรอบการวิจัย พื้นที่ในการวิจัยในพื้นที่ 5 ภูมิภาค (เหนือ, กลาง, ใต้, ตะวันออก, ตะวันออกเฉียงเหนือ) กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ชมดิจิทัลทีวี จำนวน 500 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบการสุ่มแบบง่าย โดยเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม 2) การวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการสุ่มแบบเจาะจง ในการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก ตัวแทนผู้ประกอบการธุรกิจดิจิทัลทีวี ตัวแทนหน่วยงานกำกับดูแลช่องดิจิทัลทีวี ตัวแทนผู้ชมดิจิทัลทีวี โดยเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง
ผลการวิจัยพบว่า
- ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 พบว่า การกำกับดูแลกิจการที่ดีมีอิทธิพลเชิงบวกต่อความยั่งยืนของธุรกิจ
- ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 พบว่า มาตรฐานจริยธรรมสื่อมีอิทธิพลเชิงบวกและทางอ้อมในเชิงลบต่อความยั่งยืนทางธุรกิจ
- ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 3 พบว่า ความพึงพอใจของผู้ชมมีอิทธิพลเชิงบวกต่อความยั่งยืนของธุรกิจ
การวิจัยนี้ ผู้ประกอบการธุรกิจดิจิทัลทีวี ควรให้ความสำคัญกับด้านการกำกับดูแลกิจการที่ดี ด้านความพึงพอใจของผู้ชม และด้านมาตรฐานจริยธรรมสื่อ เพื่อให้มีประสิทธิภาพสามารถพัฒนาธุรกิจดิจิทัลทีวีอย่างยั่งยืน
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. (2557). ไขความหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: ศูนย์พัฒนาความรับผิดชอบต่อสังคม, ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย.
นิษฐา หรุ่นเกษม, ปรียา สมพืช, สิริมณฑ์ พึ่งสังวาลย์ และนิศรารัตน์ วิไลลักษณ์. (2561). การพัฒนามาตรฐานจริยธรรมพื้นฐานสำหรับสื่อมวลชน: แนวทางกำกับดูแลโชว์และเรียลลิตี้โชว์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
รุจิระ บุนนาค. (2561). เบื้องลึก...ปัญหาทีวีดิจิตอล. สืบค้นเมื่อ 5 พฤศจิกายน 2561. จาก http://www.marutbunnag.com/article/401/
สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ช่อง 5. (2553). โทรทัศน์ระบบดิจิตอล (Digital Television). สืบค้นเมื่อ 5 พฤศจิกายน 2561. จาก http://www.tv5.co.th/technics/tec_02_digital_tv.html.
เสาวนีย์ สมันต์ตรีพร. (2560). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในภาคธุรกิจในยุคการเปลี่ยนแปลง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 6(1), 1-16.
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.). (2557). คู่มือจริยธรรมและการกำกับดูแลกันเองในกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์. กรุงเทพฯ: กสทช.
สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.). (2560). หลักการกำกับดูแลกิจการที่ดี สำหรับบริษัทจดทะเบียน ปี 2560. สืบค้นเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2562. จาก https://www.sec.or.th/cgthailand/TH/Pages/CGCode/CGCodeIntroduction.aspx
อุไรรัตน์ สิงหนาท. (2560). แนวคิดการพัฒนาจริยธรรมมนุษย์ในยุคโลกไร้พร้อมแดนเพื่อรองรับ “สังคม 5.0”. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 6(2), 1-14.
Ashok, K. S. (2018). Impact of Corporate Governance on Sustainability: A Study of the Indian FMCG Industry. India: KIIT School of Management.
De Mendonca, T. R., & Zhou, Y. (2019). Environmental Performance Customer Satisfaction and Profitability: A Study among Large U.S. Companies. Sustainability, 11(5418), 1-15.
Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370–396.
