กลยุทธ์ทางการตลาดกับการเลือกซื้ออัญมณีเครื่องประดับเขตอำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ของการวิจัย คือ 1) เพื่อศึกษาความคิดเห็นผู้บริโภคกับแหล่งข้อมูลในการเลือกซื้ออัญมณีเครื่องประดับเขตอำเภอเมืองจังหวัดพิษณุโลก 2) เพื่อศึกษากลยุทธ์ทางการตลาดกับการเลือกซื้ออัญมณีเครื่องประดับเขตอำเภอเมืองจังหวัดพิษณุโลก โดยกลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้เลือกซื้ออัญมณีเครื่องประดับจากร้านค้าอัญมณีเครื่องประดับในเขตเมืองจังหวัดพิษณุโลก จำนวน 400 ตัวอย่าง จากร้านค้า 20 ร้าน การศึกษาครั้งนี้ใช้แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับตามแนวทางของไลเคิร์ท เป็นเครื่องมือเก็บข้อมูล สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การหาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยใช้ T-test F-test การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว
ผลการศึกษา พบว่า 1) กลุ่มตัวอย่างมีระดับความคิดเห็นต่อแหล่งข้อมูลในการเลือกซื้ออัญมณีเครื่องประดับอยู่ในระดับมากทุกด้าน ได้แก่ พนักงานขาย มีค่าเฉลี่ย 4.18 เลือกชมสินค้าภายในร้าน มีค่าเฉลี่ย 4.17 งานอีเว้นท์ มีค่าเฉลี่ย 3.88 คนรู้จักแนะนำ มีค่าเฉลี่ย 3.58 และนิตยสาร มีค่าเฉลี่ย 3.73 ตามลำดับ 2) กลยุทธ์การตลาด 7P’s กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นต่อกลยุทธ์การตลาดอยู่ในระดับมากทุกด้าน ได้แก่ ด้านบุคลากร (People) หรือพนักงานบริการลูกค้า มีค่าเฉลี่ยสูงสุด 4.42 รอลงมา ด้านบริการ มีค่าเฉลี่ย 4.40 ด้านช่องทางจัดจำหน่าย มีค่าเฉลี่ย 4.32 ด้านราคา มีค่าเฉลี่ย 4.29 ด้านกายภาพ มีค่าเฉลี่ย 4.28 ด้านส่งเสริมการตลาด มีค่าเฉลี่ย 4.25 และด้านผลิตภัณฑ์ มีค่าเฉลี่ย 4.20 ตามลำดับ
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
กรมศุลกากร. (2560). ประมวลผลสถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งชาติองค์การมหาชน. รายงานมูลค่าการส่งออกอัญมณีและเครื่องประดับไทย ปี 2551-2560.
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2552). การศึกษาความเป็นไปได้ของเครื่องประดับจากอัญมณีสู่มวลชนประจำปี 2552. สืบค้นเมื่อ 25 ก.พ. 2563 จาก http://www.boc.dip.go.th.
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2563). กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ โชว์แกร่ง อุตสาหกรรมอัญมณีเครื่องประดับ. สืบค้นเมื่อ 25 ก.พ. 2563 จาก http://www.Khaosod.co.th>uncategorized.
กระทรวงพาณิชย์.(2561). สินค้าส่งออกไทย 10 อันดับแรก มูลค่าส่งออก. สืบค้นเมื่อ 30 ก.ค.25620 จาก: http://www2.ops3.moc.go.th.
กัลยา วานิชย์บัญชา (2553). สถิติสำหรับงานวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 5) กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
กัลยา วานิชย์บัญชา (2554) การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. (พิมพ์ครั้งที่ 18).
กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
จักรกฤษณ์ ดวงพัสตรา. (2555). การวิเคราะห์ยุทธศาสตร์การพัฒนาอุตสาหกรรมอัญมณีและเครื่องประดับไทย. วารสารนักบริหาร, 32(4), 16-24.
ชมนาค สุธีวสินนนท์. (2554). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้ออัญมณีและเครื่องประดับของนักท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ชัยสมพล ขาวประเสริฐ. (2553). การตลาดบริการ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ณิชาภัทร แสงนิล. (2557). อิทธิพลของส่วนประสมทางการตลาดต่อความไว้เนื้อเชื่อใจความพึงพอใจ การบอกต่อ และกลับมาใช้บริการซ้ำของลูกค้าห้างสรรพสินค้าสุขอนันต์ปาร์ค. (การค้นคว้าอิสระ, บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ทรงพล อานุภาพ. (2558). กลยุทธ์การตลาดบริการสำหรับผู้ค้าปลีกอัญมณีและเครื่องประดับขนาดกลางและขนาดย่อมในกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
นวพร เพชรแก้ว. (2559). พฤติกรรมและส่วนประสมทางการตลาดของผู้บริโภคที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อเครื่องประดับเงินในประเทศไทย. (การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
พรพิมล ปิยะกุลดำรง. (2553). แนวทางการพัฒนากลยุทธ์การบริหารการตลาดของร้านทองในห้างสรรพสินค้า. (วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
มัทนี คำสำราญ. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวของชาวมุสลิมในเขตกรุงเทพมหานคร. (การค้นคว้าอิสระสาขาการจัดการ). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ฤทธิ์เจตน์ รินแก้วกาญจน์. (2561). ปัจจัยส่วนผสมทางการตลาด 7Ps และปัจจัยด้านการให้บริการที่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจของผู้ใช้บริการคลีนิคการแพทย์แผนจีนหัวเฉียว กรุงเทพมหานคร. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2(1).
ศิริวรรณ เสรีรัตน์, ศุกร เสรีรัตน์, ปณิศา มีจินดา และอรทัย เลิศวรรณวิทย์. (2550). กลยุทธ์การตลาดและการบริหารเชิงกลยุทธ์โดยมุ่งที่การตลาด. กรุงเทพฯ: ธนธัชการพิมพ์.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์และคณะ. (2552). การบริหารการตลาดยุคใหม่. (ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2560). บทวิเคราะห์แนวโน้มธุรกิจ อัญมณีเครื่องประดับ. สืบค้นเมื่อ 23 ก.พ. 2563, จาก http://kasikornresearch.com>analysis>k-econ>business>Pages.
เศรษฐชัย ชัยสนิท. (2553). นวัตกรรมและเทคโนโลยี. สืบค้นเมื่อ 28 มิ.ย. 2562, จาก http://www.it .east.spu.ac.th/informatics/Admin/Knowledge/A307Innovation%20and %20Technology.pdf.
สถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งชาติ (องค์การมหาชน). (2560). สถานการณ์การนำเข้าส่งออกสินค้าอัญมณีและเครื่องประดับไทย. สืบค้นเมื่อ 22 ก.พ. 2563, จาก http:www.thaichamber,org>content>file>document.
สำนักเศรษฐกิจอุตสาหกรรมและสำนักงานปลัดกระทรวงพาณิชย์ (2561). แนวโน้มอุตสาหกรรมอัญมณีและเครื่องประดับ. สืบค้นเมื่อ 30 มิ.ย. 2562, จาก http:www.oie.go.th/…/รายงานภาวะเศรษฐกิจอุตสาหกรรมปี.%202561%20และแนวโน้มปี.
อรัญญา มานิตย์ (2540). การจัดการสุขภาพตามกรอบกลยุทธ์ส่วนประกอบทางการตลาดแผนกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลของรัฐเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรุณวรรณ คงมีผล. (2556). อัญมณีวิทยาในวรรณคดีสันสกฤตและวรรณคดีไทย. (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
