การพัฒนาสมาธิสำหรับเด็กที่มีอาการสมาธิสั้นโดยใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษา และเปรียบเทียบสมาธิเด็กที่มีอาการสมาธิสั้นก่อนและหลังการใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักเรียนชาย - หญิง อายุระหว่าง 5 - 6  ปีที่กำลังศึกษาอยู่ชั้นอนุบาลปีที่ 2 โรงเรียนวัดปากบึง สำนักงานเขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ที่มีภาวะสมาธิสั้น จำนวน 6 คน ทำการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างโดยการประเมินพฤติกรรมที่แสดงออก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ แผนการสอนกิจกรรมงานประดิษฐ์ และ แบบประเมินพฤติกรรมนักเรียนที่มีภาวะสมาธิสั้น มีลักษณะกำหนดคำตอบเป็นความเรียง 4 ระดับ ประกอบด้วยพฤติกรรมที่ประเมิน 20 พฤติกรรม การเก็บรวบรวมเพื่อการวิจัยครั้งนี้ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยวิธีการทดลอง นำข้อมูลที่ได้จากการประเมินพฤติกรรมนักเรียนที่มีภาวะสมาธิสั้นของกลุ่มตัวอย่างก่อน และหลังการทดลองมาเปรียบเทียบความแตกต่างคะแนนการมีสมาธิที่เพิ่มขึ้นระหว่างก่อน และหลังการจัดกิจกรรมโดยใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์

1. สมาธิสำหรับเด็กที่มีอาการสมาธิสั้นจากการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์มีการพัฒนาเพิ่มมากขึ้น


2. สมาธิสำหรับเด็กที่มีอาการสมาธิสั้นจากการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์ พบว่าหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์ สามารถพัฒนาสมาธิเพิ่มมากขึ้น